هـميشـک

2012-02-11T05:52:00.006-08:00

حکومت اسلامی ناآگاهی را به رای می‌گذارد

مـردو آنـاهيــد

آزاديخواهی که تفاوت سيد بودن و ايرانی بودن را نمی‌ شناسد او به تفاوت بردگی و آزادگی پی نبرده است. آزاديخواهی، که در ولايت فقيه از انتخابات سخن می‌ راند، او در شناسايی‌-ی پيوند ِ شبان با گوسپندان ناتوان است.
من بر اين پندارم، از زمانی که اسلام بر مردمان ِ ايران حکم می‌راند، اين مردمان به نفرين اَهريمن دُچار شده-اند. زيرا با اين همه‌-ی انديشمند و دانشمند که از اين مردمان برخاسته‌-اند هيچکدام از آنها نتوانسته‌-اند، برای ايرانيان ديدگاهی را بگشايند، که دستکم شماری از اين مردمان به خودانديشی بگرايند.

در بينش ِ بيشترين ايرانيان پديده‌-ها، در آزمايشگاه ِ دانايی و بينايی، بررسی نمی‌‌شوند. آنها دانايی و بينايی را هم، از عقيده‌-ای که به آن ايمان دارند، می‌شناسند.
دگرسو با اين پندار، بسيار مردم-فريبانی موذی از ايران سرزده‌-اند و روشنفکران ِ اين سرزمين را به يک عقيده، به يک ايدئولوژی، به يک قهرمان، به يک بُت، به يک پيشوا، به يک موجود ِ ناموجود بند کرده‌-اند. در اين مکتب‌ها بيشتر روشنفکران از خود بيگانگی، کورانديشی، خودفريبی، نادانی، دنباله روی، خوشباوری را، نسبت به کوتاهنگری، در خود آميخته‌-اند. بدين سان هرآنکس که از دانايی کمتر بهره‌مند بوده بيشتر از ويژگی‌های نامبرده برداشت کرده است.
برآيندِ اين نفرين، بيگانه پرستی، خودستيزی، ميهن ستيزی، برده منشی، دروغوندی، خردسوختگی است. اين زشتی‌ها از ويژگی‌هايی هستند که بی دريغ در منشِ بيشترِ ايرانيان افشانده شده‌-اند.

برای روشن شدنِ اين پندار به نمايش ِ يک شوخی می‌‌ پردازم:
اگر چند تا پروفسور ِ انگلوچرتی يک هندوانه را خروس بنامند، چند سالی هم، با رسانه‌های خردسوز، شيره‌-ی روشنفکری را در تخم ِ خروس شناسايی کنند. سپس چنان بنمايند که بيشترين سياستمداران ِ بزرگ در پيوند با اين خروس مایه گرفته‌-اند.
آنگاه خواهيم ديد که شماری از روشنفکران ايران به پيروی از اين مکتب می‌ گرايند. شمار آنها، در آغاز اندک و پنهانی است، در گذار ِ زمان، با زور ِ رسانه‌ها، بيشتر و آشگارتر می‌شود.
به همراه ِ رسانه‌‌های پُر زور، که آينده را به خروس گرايان مژده می‌ دهند، کشش ِ اين پيروان برای حکمرانی فزونی می‌يابد و همگی با سوز و گداز از آن خروس، که هندوانه است، سخن می‌ رانند. در اندک زمانی اين هندوانه، در ديدگاه ِ اين سياست پيشگان، به راستی و درستی خروس می‌‌نمايد.
شگفتی در اين است که اين خروس، برای آنها، تخم هم می‌گذارد. افزون بر اين که آنها با تخم آن خروس خورش می‌پزند در پيرامون زيبايی خروس و سودبخش بودن ِ تخم او هم چندين کتاب و جستار می‌نويسند.
اين شوخی‌-ی شورمزه، نياز به پوزش ندارد، زيرا ساختار آن چندان از رويدادهای زمان ِ ما دور نيست.

اکنون به هندوانه‌-هايی که برخی از روشنفکران ايرانی به جای خروس خريده‌-اند بنگريم:
پيش از شورش 57 ناگهان روشنفکران ِ سوسياليست، از رسانه‌-های سرمايداران شنيدند؛ که آنها آزادی ندارند تا بتوانند عقيده، مکتب و مسلک‌شان را گسترش دهند.

سوسياليست‌های لنين يسم، استالين يسم، مائو يسم، مارکس يسم و اسلام يسم برای رسيدن به آزادی، خود را به آخوندی، که با دلار آمريکايی آماده شده بود، به اسم خمينی بند کردند تا او از پسمانده‌-ی احکام قبيله‌های بيابانگرد، که 1400 سال کهنه هستند، برای آنها آزادی بسازد که آنها هم بتوانند، مانند جهادگران، زبان ِ هرچی بدخواه ِ سوسياليسم را ببرند.
خمينی آمد، جهادگران به آزادی رسيدند، آنها مردمان را از هستی جدا ساختند و آنها را، در ميدان-های آزادی، کُشتند، تازيانه زدند، سنگسار کردند و بدار آويختند. خمينی از مردم خواست، که برای نابود ساختن ِ نشانه‌های تمدن و بازسازی‌-ی نشانه‌های اسلامی، با او بيعت کنند تا خروس ِ کارتر به تخم بنشيند.
مردم به راهنمايی همين روشنفکران، که تا کنون به آش ِ نذری لب نزده بودند، با شتاب به اميد اين که به کاسه ليسی برسند، فقيه ِ ابلهی را به شبانی برخود انتخاب کردند. روشنفکران فرياد می‌زدند: هر کس که، با اين شبان، بيعت نکند چنان است که او به گوسپند بودن ِ خود ايمان ندارد. اين گستاخی با گناه ِ شاه دوستی برابر است و بر آنان همان خواهد رفت که بر شاه دوستان رفته است.
نمايندگان ِ اَهريمن با وردهای بازرگانی و چاخان‌های ابوالحسنی "حکومت" اسلامی را با پيشوند ِ "جمهوری" به مردم و جهانداران فرو می‌کنند. بيشتر ِ روشنفکران تا به امروز هم اين هندوانه (يعنی حکومت) را به جای خروس (يعنی جمهوری) پذيرفته‌-اند و پيوسته در دکه‌-های خود از تخم اين خروس نيمرو می‌ پزند و به مردم می‌فروشند.
گدايان ِ چپاول گر، ننگ ِ بردگی و خواری‌-ی ايرانيان را، که نشان ِ پيروزی‌-ی جهادگران است، بر روی پارچه‌-ای نوشتند و همين روشنفکران، بدون شرمندگی، اين داغ ننگين را بر سر چوبی برافراشتند و آن را هم بر پيشانی‌-ی خود نگاشتند.
پس از آن که خويشان ِ همين روشنفکران هم، در بهار ِ آزادی، به تيغ جهادگران جان باختند. برخی از اسلام سازان، که به گمان ِ خودشان 10 ميليون رای آورده بودند، از ترس ِ دو متر ريسمان، به پاريس گريختند.
ابوالحسن، که برای ولايت فقيه کتاب نوشته بود، اينک در روزنامه‌-ای، ولايت فقيه با مزه‌-ی جمهوری می‌فروشد. او با برخی از مريدان، هنوز هم سخت به تخم ِ خروس چسپيده است. شگفتی در اين است که اسلامزدگان باز هم، از اين خودفروخته، ولايت ِ خرخروس می‌‌خرند.
در چکاچک ِ ذولفقارهای خونين، که به تفنگ‌های پُر فشنگ دگرگون شده بودند، روشنفکران ِ ايران به اکبرکوسه، که او را اکبرشاه هم می‌‌خواندند، پناه آوردند تا در پناه چنين کوسه‌-ای به آن آزادی برسند که الله به عرب-ها مژده داده است.
روشنفکران ِ هندونه نژاد هشت سال، به اميد تخم ِ خروس، به اکبرکوسه سواری دادند، آنها نه به آب رسيدند و نه به آبادی ولی نشانه‌-های تمدن را به ويرانی و نشانه‌-های تحجر را به سرداری برگرداندند.
اين روشنفکران، که از خريد ِ هندونه، دستشان به تخم ِ خروس بند نبود، باز هم سيدی که نشان ايران ستيزی(عمامه‌-ی سياه) را بر سر داشت، به جای گُرباجُغد، به کشتارگاه ِ گستاخان، فراخواندند تا برای آنها دموکراسی‌-ی اسلامی بياورد.
اين سيد ِ ايران ستيز و اسلام-فروش، هشت سال، به ريش همه‌-ی روشنفکران و جهانيان خنديد و سپس چوب ساربانی را به نوکران امام زمان سپرد.

از بازده‌-ی لالايی‌های سيد ِ مردم-فريب، در دوران ِ شنگول و منگول، بسياری اسلام-فروش پرورده شده‌-اند که برای ساده پنداران ِ گريزپا، از هندوانه، خروس‌-های راستين و رحمانی بيرون می‌ کشند.
نمونه؛ دباغ‌هايی که به فيلسوفی درآمده‌-اند، بسيجی‌هايی که در زندان ِ حکومت آموزش ِ اسلام-فروشی ديده‌-اند، شيرين بيان‌هايی را که نوبل نشان کرده‌-اند و آيت الله-هايی که پدر آزاديخواهان شده‌-اند کم نيستند. همه‌-ی آنها هم پيروانی دارند که پيوسته تخم خروس‌های هندوانه نژاد را از دکه‌های آنها می‌خرند. گويا برخی از اين خروس‌ها "منتظرند" که تخم دو زرده بگذارند.

اگر خمينی به سخن می‌گفت، که ايران غنيمت اسلام است، اکنون که آشگارا روی پرچم "لا اله الا الله" و "الله اکبر"، که شعار سرکوب کنندگان ايرانيان بوده، نوشته شده است و کمتر ايرانی از اين ننگ شرمنده می‌شود.
افزون بر اين هر سازمان کشوری را با پسوند "اسلامی" ننگين ساخته‌‌-اند. کشور و مردمان ايران را، به کردار و آشگارا، برای بهره برداری و بردگی‌-ی امام زمان آماده کرده‌-اند. امام زمان، عربزاده‌-ای است که در هيچ زمانی زاييده نشده ولی او بر ايران ِ هفت هزارساله حکومت می‌ کند.
به درستی روشنفکرانی، که شريعت اسلام را به جای جمهوری يا به جای دموکراسی می‌خرند، آنها کورانديشانی هستند که می‌توانند کمتر شناختی از اسلام و از دموکراسی و از حقوق بشر داشته باشند.

کشور و مردم ايران، در بندهای نادانی و خردسوزی، گرفتار شده‌-اند. نام ايران را به "حکومت اسلامی" برگردانده‌-اند. پرچم ِ ايران را با ننگ ِ بردگی نشانه گذاری کرده‌-اند. عربزادگان ِ نژادپرست، با عمامه سياه، امير ِ مومنين و مومنات شده‌-اند. ولايت خردسوز، که پست‌-ترين شيوه‌-ی حکومت است، وجدان و خرد ِ مردمان را در زندان ِ شريعت به بند کشيده است.
هنوز هم اين روشنفکران، در کونفرانس گِرد هم می‌آيند، به اميد آن که بتوانند از اين هندوانه خروس بسازند و تخمش را به مردم ايران بفروشند.
روشنفکرانی، که پيوسته چشمان آزمند ِ خود را، برای حکمرانی، بر ايران دوخته‌اند، تاکنون از بر باد رفتن ِ اين سرزمين و از سرکوب شدن ِ خرد و فرهنگ ايرانيان، هيچ آزرده نشده‌-اند. ولی هزاران کس از همين روشنفکران برای از دست رفتن ِ فلسطين اشک می‌ريزند و همساز با جهادگران ِ ستمکار فرياد می‌زنند.
هزاران روشنفکر برای بخشيدن ايران به شوروی يا نابود ساختن ِ ايران در پوشش ِ سوسياليسم‌ سخن سرايی کرده‌-اند. ولی کمتر ايرانی برای زدودن ِ آلودگی‌های فرهنگی و بازسازی‌-ی کيستی‌-ی ايرانيان جنبيده است. برخی از آزاديخواهان، که خود را از فرزندان ِ کوروش می‌ پندارند، تا آن اندازه از خود و با انديشه‌-ی آزادگی بيگانه هستند، که برای رسيدن به حکمرانی، در برابر فرومايگانی، که در بيعت-گيری بازنده بوده‌-اند، سر فرود می آورند.

آزاديخواهی که تفاوت سيد بودن و ايرانی بودن را نمی‌ شناسد او به تفاوت بردگی و آزادگی پی نبرده است. آزاديخواهی، که در ولايت فقيه از انتخابات سخن می‌ راند، او در شناسايی‌-ی پيوند ِ شبان با گوسپندان ناتوان است.
در ولايت ِ فقيه چيزی، به جز نادانی، برای انتخاب کردن نيست، زيرا احکام شريعت به مردم امر می‌شوند. مردم تنها وظيفه دارند که از اوامر ِ الله اطاعت کنند، آنها هيچ حقی بر خالق ِ خود ندارند. زيرا مردم مخلوق و عبد ِ الله هستند. عبد بر معبود خود حقی ندارد.
کسی که ايمان آورده، او نادان بودن ِ خود را پذيرفته است، او از نادانی توان ِ شناسايی‌-ی اوامر ِ شرع را هم ندارد. از اين روی خليفه بر او حاکم شده است تا احکام ِ الله را شناسايی و به او حکم کند. مسلمان محکوم به اجرای احکام شريعت است.

در سر زمينی که سرکرده‌-ی آن، در ميان دانشجويان، از دختر ِ 16 ساله‌-ای سخن می‌ گويد که او به تائيد خُبرگان، با ابزارهای بازاری، انرژی هسته‌-ای توليد کرده است. در همين سر زمين از فيزيک-دانانی دانشمند سخن می‌‌رانند که به خواست دشمن کشته شده‌-اند.
پرسش در اين جاست: اگر در ايران دانشمند فيزيک وجود دارد، که دارد، چرا يکی از آنها، به اين ياوه پرداز، نگفته است که؛ ای بی خرد! هيچ کس نمی‌تواند اتم را، با دست ابزار، بشکافد.
آيا اين سرکرده هم هندوانه‌-ای نيست که روشنفکران ِ ايران آن را به جای خروس خريده‌-اند؟
اگر ما به راستی روشنفکر داريم، پس چرا امام زمان پاسخگوی نيازهای مردم شده است؟
اگر ما به خرد آراسته هستيم، پس چرا مُردگان ِ هزار ساله بر ما حاکم شده‌-اند؟
اگر ما دانشمند داريم، پس چرا، چرخ‌های کشورداری در دست ِ آخوندهای ابله هستند؟
اگر ما ايرانی هستيم، پس چرا یک عربزاده بر ما ولايت دارد؟
اگر ما ميهن پرور هستيم، پس چرا ايران ستيزان را ستايش می‌ کنيم؟
اگر در ايران حکومت ولايت فقيه حاکميت الله است، پس مردم ايران چه چيزی را انتخاب می‌کنند؟
اگر چپ روها از دگرگونی‌های جامعه اندکی می‌ دانند، پس چرا نمی‌دانند که احکام پوسيده‌-ی قبيله‌-ای پاسخگوی جامعه‌-ی امروز نيستند.

اگر چپ روها اندک هوشی داشتند، پس از دَه-ها سال آزمون، می‌ دانستند که آخوندها آنها را به ريزه-خواری هم نمی‌پذيرند. با اين وجود می‌ بينيم که، از کورانديشی، خود را به کسانی بند می‌ کنند که دست-های خونين آنها با خون ندا و سهراب و ترانه شسته‌ شده‌-اند. اين کسان که از کرامت ِ خمينی به کشکی نرسيده‌-اند برآنند که در راه رهنورد و موسوی به آبدوغ خيار برسند.

ايران تا زمان ِ رضاشاه، در زير تاخت و تاز ِ جهادگردان، جان می‌کنده است و تکه پاره می‌‌شده. رضاشاه بازمانده‌-ی اين سرزمين را، با هزاران سختی و زيرکی، از چنگِ بيگانگان ِ اسلامزده بيرون آورده و کشور ِ ايران را بُن نهاده است.
واليان اسلام، ايران ستيزان، ايران را به ياری‌-ی دشمنان ِ ايران، دوباره به چنگ آوره‌-اند. در پی آيند ِ اسلامزدگی، ايرانيان، باز به بردگی و خواری، به حکومت ِ اسلامی، تن سپرده‌-اند. تا کنون همه‌-ی دانش و کوشش خود را هم برای پايداری‌ اسلام و ستايش جهادگران ِ عربزاده به کار برده‌-اند.
واليان ِ خردسوز، در حاکميت ِ الله، نام ايران و نام هر نشانی از ايرانيان را با پسوند "اسلامی" آلوده ساخته‌-اند. ميهن پروران را سر بريده‌-اند و ايران ستيزان را به بهره کشی از ايرانيان گماشته‌-اند.
بيشتر ِ روشنفکران ايرانی، آن چنان با فرهنگ و کيستی‌-ی‌ ايرانی بيگانه‌-اند، که به خواست هر آخوندی نياکان و پيشينه‌-ی ايران را نفرين می‌کنند و در بردگی به پايکوبی و جُفتک پرانی می‌ پردازند. آنها فتوای برخی از آخوندها را با آب و تاب برای نابخردان ِ ديگر بازگو می‌ کنند.
فتوا به کردار پوچ شمردن ِ خرد ِ مردمان است. روشنفکری، که به فتوای آخوندی تکيه می‌ کند، او به راستی مردم و خودش را نادان می‌ داند.
دشمنان ِ بشريت، کشور ايران را دزديده‌-اند، نشانه‌های ايران را ويران و فرهنگ ايران را به گندآب اسلام آلوده ساخته‌-اند، درفش ايرانی را به ننگ ايرانی دگرگون کرده‌-اند، با اين همه شوربختی، روشنفکران ِ چشم و گوش بسته، پيوسته برای سرزمين فلسطين سوگواری می‌کنند.
از هياهوی رسانه‌های جهانداران، نا گهان چُرت ِ اين روشنفکران می‌پَرد و نگران ِ پايگاه‌های اتمی، در کشور امام زمان، می‌شوند که مبادا امپرياليسم آمريکا يا اسراييل آنها را بمب باران کند و دست ِ امام زمان هم بشکند.
کسانی، که کردار و زندگانی‌-ی آنها در نوکری و بندگی برای بيگانگان بوده است، از گسستن ِ افسارشان، که به دست واليان اسلام است، می‌ترسند.
اسلامزدگان به بردگانی مانند که اربابان، از وجود ِ آنها، پُر توان و آنها با وجود ِ ارباب ناتوان هستند.

کسانی که از کورانديشی با ولايت فقيه خو گرفته‌اند، با درون مايه‌-ی آزادگی و ميهن پروری بيگانه‌-اند، آنها تنها فرمانبر می‌برند. آنها نه چيزی برای انديشيدن و نه چيزی برای انتخاب کردن دارند. اين خردسوختگان از اسلامزدگی به خودفريبی پناه می‌برند تا ننگ بردگی را در ولايت فقيه فراموش کنند.

مـردو آنـاهيــد
يازدهم فوريه ۲۰۱۲
دریافت بازتاب از دیدگاه خوانندگان[+]

2012-02-07T06:34:00.006-08:00

پرسشی از آزادگان: مرز نادانی کجاست؟

مردو آناهيد

چگونه يک روشن‌انديش می‌تواند بيعت کردن مسلمانان را، که به تقليد و برای فريب جهانيان انجام می‌شود، انتخابات بداند و به ستمکاری و خشم واليان الله حقانيت ببخشد؟!
سپردن سامان مدنيت به دست شريعت همانست که دزدانی را به پاسداری گنجی بگمارند.
در اين نوشتار واژه‌-ی "نادان" نماد کسی است که قانون‌-های مدنی او را پاسخگوی کردارش نمی‌دانند. يعنی اگر کرداری، که مدنيت کشورها آنرا جرم شناخته است، از سوی نادانی برخيزد، دادگاه آن کردار را جرم به ويژه نادان را در خور مجازات نمی‌داند. بسان بازده‌-ی کردار جانوران درنده، بيماران روانی، کودکان و فرمانبرداری سربازان در هنگام جنگ که سزاوار بررسی و ارزشيابی است ولی در خور بازخواست از کننده‌-ی کار نيست. چون کننده‌-ی کار در انجام اين کردار نادان بوده يا توان دانستن را نداشته است. اکنون بر اين اساس پرسش‌-هايی را مرور می‌کنيم.

آيا نمی‌توان کسانی را که، به اميد عيش و عشرت در جنت، با انفجار پيکر خود، بسيار مردمی را به کام مرگ روانه می‌کنند فريب‌خوردگان نادان بشمار آورد؟
با اينکه حکومت اسلامی از اين کردار ننگين پشتيبانی می‌کند ولی روشنفکران ايران، حتا آنان که خود هم مسلمان هستند، اين کار را از نادانی می‌دانند. درست است که برآيند اين کردار گسترش ترس و ننگ انسانيت است ولی ماهيت قانونی‌-ی کردار اين کنندگان در خور ارزشيابی نيست. چون آنها از اوامر الله اطاعت کرده‌-اند، بکُشيد کافران را در راه الله تا به باغ-هايی برسيد که شير و عسل در جوی‌های آن روان است. پس از مرگ کنندگان اين کشتارها، از سوی الله، با حوريان مردخواه پاداش داده می‌شوند. برای انجام اين کار مجاهدين اسلام تنها کارکرد يک ابزار را دارند نه يک انسان باخرد را.
آيا کسانی که به مکه می‌روند همين انگيزه و همين خواسته را ندارند؟
درست است که آنها گوسپند‌ها را می‌کُشند و نمی‌خواهند که جان خود را از دست بدهند ولی برای همان وعده از دارايی خود بخشش می‌کنند نه از جان خود. با اينکه بازده کردار آنها تنها برای عرب-ها سودآور و برای گوسپندان زيان‌بخش است ولی ماهيت اين کرادار از نابخردی است. آيا نمی‌توان گفت که حاجيان هم فريب‌خوردگان نادانی هستند؟ چون در عقيده‌-ی آنها آزادی نيست که به بازده‌-ی کار خود فکر کنند، کردار آنها پيروی کورکورانه‌-ای است که از عقيده‌-ی آنها به اسلام برمی‌خيزد پس در خور ارزشيابی در قانون نيست.
( البته بخشی از حاجيان هم سودجويان فريب‌کار هستند که کردار آنها مورد بررسی در اين نوشتار نيست).
اگر اندکی براين روند با خود انديشه کنيم برای ما اين پرسش پيدا می‌شود: آيا کسانی که گرفتار عقيده‌-ی خود هستند، مهار خود را در دست ملايان سپرده‌-اند، در اجرای اوامر عقيده‌-ی خود دانا يا نادان به شمار می‌آيند؟
بسان آنان که به امر يک ملا به خيابان يا مسجد می‌ريزند، به هستی و جان دگرانديشان يورش می‌برند، سفارتخانه‌-های کشورهای بيگانه را به آتش می‌بندند، آزادی ديگران را نابود می‌کنند و ترس را در جهان می‌گسترانند. البته در اينجا سخن از مزدوران و گماشتگان حکومت اسلامی نيست تنها سخن از کردار‌هايی است که براساس ايمان و وظيفه‌-های شرعی يعنی سخن از امر به معروف و نهی از منکر است. انديشمندان و بيشتر روشنفکران ايران هم اينگونه کردارها را از دانايی نمی‌دانند و آنها را ناآگاه می‌نامند ولی بر اين پيروان درهای آگاهی بسته نبوده است. بينش اين کسان از آلودگی ايمان، تاريک است و آنها از نادانی ، توانايی فهم آگاهی را ندارند.
تا کنون هم کمتر قانونی پيروانی که در ‌جمع ديگران را به خاک و خون کشيده‌-اند مجازات کرده است. هر چند که اين پيروان با تبهکاری‌-ی خود انسانيت را به چليپا کشيده‌-اند، چون کنندگان اين کارها نادان به شمار می‌آيند اين است که نمی‌توان بر کردار نادان داوری کرد. براين انديشه هم دادگاه‌-های جهانی مردم آلمان را، که در پيروی از هيتلر بر يهوديان ستم وارد آورده بودند، بی‌گناه می‌شناسند.
نادان را می‌توان دانايی بخشيد (مانند آموزش کودکان)، مداوا کرد (مانند پرستاری از بيماران روانی)، از شهروندان دور ساخت (مانند دادن جايگاه زندگی به جانوران درنده)، پيوند آنها را با مردم پاره کرد (مانند برچيدن گروه‌-های مردم ستيز) و شايد می‌توان آنها را به بند کشيد(مانند رفتاری که کشورهای آزاد با جهادگران دارند) ولی نمی‌توان نادان را برای کرداری که به نادانی انجام داده است مجازات کرد يا پاداش بخشيد.
سعدی بهتر داوری کرده است:
گرچه تير از کمان همی گذرد
از کماندار بيند اهل خرد
پس از اين همه، اشاره به شاخ و برگ، به هسته‌-ی پرسش خود می رسم. پرسش من از دانايانی که سدها سال از سعدی پيرتر هستند و می‌توانند با انديشه‌-ی روشن سخن بگويند اين است:

اگر کسی کاری را از نادانی کرده باشد، برای خردمند، حق کننده‌-ی کار در خور ارزشيابی نيست. پس چگونه می‌توانند کشوردارانی که از سوی پيروان مذهبی انتخاب شده‌-اند حقانيت داشته باشند؟
پيروان به چيزی که نمی‌دانند ايمان دارند و در اجرای اوامر ايمان نادان به شمار می‌آيند. کسانی که از نادانی به امر امامی به کشتار دگرانديشان دست می‌برند، دست‌آورهای گذشتگان را نابود می‌کنند، برای مردگان هزار ساله به خودآزاری می‌پردازند، شيطان را سنگسار می‌کنند، مردمان را در ترس ميخکوب می‌کنند آنها برای انجام وظيفه‌-ی شرعی هم کسانی را انتخاب يا بر کنار می‌کنند آنها بر کردار و بازده‌-ی کردار خود آگاهی ندارند. چنين انتخاباتی، که از سوی مسلمانان به نمايش گذاشته می‌شود، شايد از سوی دين‌-فروشان مشروعيت داشته باشد ولی هيچگاه حقانيت ندارد. الله به خليفه خود مشروعيت می‌دهد که حکومت کند ولی، سامانی حقانيت دارد که به راستی و درستی از راه خرد مردم پا گرفته است نه اينکه الله پيش‌نويس کرده باشد. سپردن سامان مدنيت به دست شريعت همانست که دزدانی را به پاسداری گنجی بگمارند.
چگونه يک روشن‌انديش می‌تواند بيعت کردن مسلمانان را، که به تقليد و برای فريب جهانيان انجام می‌شود، انتخابات بداند و به ستمکاری و خشم واليان الله حقانيت ببخشد؟! رای دادن به غلامان حسين يا به عسکر امام مهدی چه ارزشی دارد؟ آيا حسين يا مهدی پديده‌-ای روشن است که بتواند در انديشه‌-ی خردمندی راه پيدا کند؟
اگر هم کسی به اين مردگان عقيده دارد پس انتخاب نوکران آنها هم از عقيده‌-ی او به اسلام بر می‌خيزد نه از خرد انسان. پس نمی‌توان به کردار نادان حقانيت داد.
اينکه چند سد ميليون کسان به ديدن سنگی، ساخته‌-ای، انسانی يا جانوری می‌روند و آن پديده را مقدس می‌شمارند يا به کارهايی دور از خرد انسان دست می‌زنند، نشانی از حقانيت آن سنگ، آن ساخته، آن انسان يا آن جانور نيست بلکه اين کارها نشان فريب‌خوردگی، پسماندگی و نابخردی آن کسان هستند. اگر انبوهی از مردم که کاتوليک هستند پاپ را ستايش می‌کنند نشان پسماندگی فرهنگی کاتوليک‌های جهان است نه نشان برتری پاپ يا ويژگی چوبدستی او.
برخی از روشنفکران از شمار کسانی سخن می‌گويند که با حاکمی يا حکومتی بيعت کرده‌-اند و اجرای اين وظيفه‌-ی شرعی را انتخابات نام گذاشته‌-اند. بسان مسلمانان ايران يا فلسطين که، نگرش آنها با عقيده‌-ی جهادگری آلوده است، فريضه‌-ی شرعی خود را بجای می‌آورند. اين روشنفکران کمتر از پسماندگی فرهنگی مسلمانان سخنی به ميان می‌آورند گويی گوسفندان، از عشق به کباب شدن، با پای خود به کشتارگاه می‌روند. شمار مسلمانان با ايمان در يک انتخابات اسلامی درسد آلودگی انديشه‌-ی آنها را نشان می‌دهد نه درستی عقيده‌-ی آنها را.
مردمی که از شنيدن يک شوخی که در آن چهره خشمگين آنها را نگاشته شده است آزادی کشورها را سرکوب می‌کنند، کشته می‌شوند و می‌کشند، پس در ميان اين انديشه سوزان چگونه يک آزادیخواه می‌تواند دهان باز کند و از انديشه‌-ی روشن سخن بگويد. برای آن مردم، آزادی يعنی آزادی الله و آزادی خليفه‌های الله است، يا بايد همه‌-ی انسان ها به "لا اله الا الله" ايمان بياورند يا با شمشير مجاهدين او روبرو خواهند شد. در جاييکه کسی حق انتقاد از عقيده‌-ی حاکم را ندارد انتحاب کردن يا انتخاب شدن مسلمانان مفهومی ندارد. حتا در کشورهای آزاد انتخاب کردن، مسلمانی از سوی مسلمانان، بی ارزش است چون هر کرداری که به نادانی از کسی سربزند درخور ارزيابی نيست. کسانيکه می‌پندارند در هند انتخابات آزاد است آنها تفاوت "در تاريکی از گمراهان پيروی کردن" را با "در روشن‌نگری رهروی و راه را آزمودن" نمی‌شناسند. دستکم برای من روشن نيست، اين کسان که اينگونه دنباله روی را "آزادی" می‌پندارند، چرا دم از آزادی و آزاديخواهی می‌زنند؟

تا زمانی که مسلمانان نتوانند اسلام را نقد کنند و به نقد ديگران گوش بسپارند، نه توانايی دارند که مفهوم آزادی را درک و نه شايستگی دارند که در آزادی زندگی کنند. جهان‌بينی آزادی در هر کس به آزادانديشی و بينش آزاد همان کس بستگی دارد.
انسان يا آزادانه می‌انديشد يا پيرو عقيده‌-ای است يعنی يا آزاد است يا بسته شده به عقيده‌-ای.
چه بسا کسانی در زندان‌های حکومت اسلامی، که به زنجير بسته شده‌-اند، آزادند چون انديشه‌-ی آنها را نمی‌تواند زندانی کرد. چه بسياری کسان، که در حکومت اسلامی حکمرانی می‌کنند، برده و گرفتار عقيده‌-ی اسلام خود هستند.
آزادانديشی و دانايی مرز و کرانه‌ای ندارند ولی، ای دانايان ايرانی! بفرماييد؛
مرز نادانی کجاست؟
آيا باور نداريد که سفره ابوالفضل دادن، درخواست از امام زمان، خودآزاری برای مردگان هزارساله و... خرافات و نادانی است؟ اگر باور داريد، پس چرا فراموش می‌کنيد که همين مردم با همين اساس و معيار سرکرده‌-ی حکومت اسلامی يا مجاهدين حماس را انتخاب می‌کنند، پس چرا در نقد کردن پسماندگی فرهنگی اين مسلمانان کوتاهی می‌کنيد؟

اگر شناختن مرز نادانی تا اين اندازه دشوار است، که دانايان از شعبده‌-بازی نادان پروران فريب می‌خورند، پس بايد هر روشن‌انديشی معيار‌های سنجش ارزش‌های فرهنگی را، که ساختار بينش او شده‌اند، بازنگری و بازسازی کند.

مـردو آنـاهيــد
فـوريــه 2006
دریافت بازتاب از دیدگاه خوانندگان[+]

2012-01-25T05:13:00.005-08:00

نگاهی ژرف به جدايی نادر از سيمين

مردو آناهيد

شگفتی نيست که فيلم ِ "جدايی نادر از سيمين" ستاره باران بشود. زيرا اين فيلم زشتی‌های شريعت را می‌پوشاند و انديشه‌-ی بانوان ِ آزاديخواه را واژگون نشان می‌دهد.
پوشاندنِ زشتی‌های حکومت اسلامی، در اين فيلم، بسيار زيرکانه پيش می‌رود، بدانگونه که بيننده بدون ژرفنگری به کژنمايی فيلمساز پی نمی‌برد.
آن که به ژرفای سخن انديشه نکند، به ناچار پاره پاره، گفتار ِ ديگران را ندانسته تکرار می‌کند. کسی که سخنان ِ ارزشمند ِ انديشمندان را، بدون ژرفنگری، بازگو می‌کند، خودانديشی، از مينوی خرد ِ او، جدا می‌شود. ولی آن ارزش‌ها در بينش ِ او آميخته نمی‌شوند.
برای نمونه: شماری از روشنفکران اين سخن ِ برتول برشت را بازگو می‌کنند.
«آن کس که حقیقت را نمی‌شناسد کوتاه خرد است. کسی که حقیقت را می‌شناسد، ولی آن را دروغ می‌نامد، او يک تبهکار است».
آيا کسانی که اين گفته را ستايش می‌کنند، آنها حقيقت را می‌شناسند؟
آيا حقيقت يک پديده‌-ی روشن و جدا از پديده‌-های ديگر است؟
آيا مسلمانان، که الله را حقيقت می‌پندارند، درستکار هستند؟
آيا يک مسلمان ِ با ايمان می‌تواند از شنيدن ِ حقيقت خشمگين نشود؟

اگر به ژرفی بينديشيم، مرزهايی را پيدا خواهيم کرد که سخن برشت در آن مرزها راست و درست است و برون از آن مرزها نادرست.
نمونه‌ای ديگر از فردوسی، چشمه زار ِ خرد:
«توانا بود هر که دانا بود.»
آيا سپاه ِ جهانداران از دانايی توانمند هستند؟
آيا دينمداران، از دانا بودن ِ پيروان، پُر توان شده‌-اند؟
آيا انديشمندان بزرگ، که در ناتوانی تن به خاک سپرده‌-اند، نادان بوده‌-اند؟
آيا خليفه‌-ی عباسی داناتر از زکريای رازی بوده است؟

سخن از ژرفنگری و خودانديشی است. اگر ما به گوهر ِ "دانايی" و "توانايی"، که فردوسی بر ما افشانده است، انديشه نکنيم، نمی‌توانيم نشانه‌-های "دانايی" و "توانايی" را بشناسيم. با وجود آن که فردوسی در پيوند ِ اين گوهر فرموده است:
«به دانش دل ِ پير بُرنا بود.»

در جهان ِ امروز، رسانه‌های سرگرم کننده، پديده‌-ای را، سخنی را يا انديشه‌-ای را، که برای آنها سودبخش باشد، برای مردم درخشنده می‌سازند يا ديدگاه ِ مردمی را آن چنان در سوی پستی و تاريکی می‌گردانند که پديده‌-ای ناچيز برای آنان بلند و درخشان جلوه کند.
يکی از شيوه‌-های چشم بندی، يا بهتر بگويم خردسوزی، اين است که سازمانی نشانه‌-ای را در ديدگاه ِ مردمان گوهربار می‌سازد. سپس در همايشی جهانی پديده يا کسانی را، با هياهوی بسيار، ستايش می‌کند و آنها را به آن نشانه سرافراز می‌سازد.
مردمان که خرد خود را، در اين رسانه‌-ها، باخته‌-اند؛ پديده يا کسانی را گرانمايه و ارجمند می‌انگارند که به يکی از آن نشانه‌-ها پيوند داشته باشند. يعنی اين مردمان به هوش و انديشه نيازی ندارند. زيرا آنها ويژگی‌ها و ارزش‌های انسانی را، تنها با نشانه‌-های پيشنويس شده، می‌پذيرند.
آنها "طوطی صفت" توتی وار در پس آينه نيستند وآنکه TV بر انديشه‌-ی آنها فرمانروا شده است. چنين کسانی را "تی وی زدگان"، TV زدگان، ناميده‌-ام

هر کس که دَمی آزادانه، جدا از عقيده و ايدئولوژی، يعنی خردمندانه انديشه کند در می‌يابد که خشونت‌های شريعت اسلام با جهان امروز سازگار نيستند. از يک سو شمار مسلمانان پيوسته رو به فزونی است. از سويی ديگر جهانداران برای پيشرفت، از آزمندی، راه سازش و بندگی را با عرب-های نفت فروش برگزيده‌-اند. از اين روی؛

جهانداران برآنند که خشونت‌های اسلام را در پوشش دروغ پنهان کنند تا جهانيان و آزادگان به زشتی‌های احکام شريعت پی نبرند و در ناآگاهی مسلمانان را بر خود بپذيرند.
جهانداران اميدوار هستند که مسلمانان، با اسلام بزک شده، از کشتار ِ نامسلمانان، در اروپا و آمريکا، پرهيز کنند.
در اين برنامه‌-ها، اسلام فروشان را، به ويژه زنان ِ مسلمانی را ستايش می‌کنند که آن زنان خود را در شريعت اسلام آزاد بپندارند و در بردگی سرافراز باشند. چنين اسلامفروشانی را، به نام ِ آزاديخواه، با جايزه‌-ی نوبل، قلم، خرس، روباه و آفتابه‌-ی ِ زرين نشانه گذاری می‌کنند.
اگر TV ‌ زدگان، اکبر گنجی، آن اسلامفروش ِ خودفروخته، را فراموش کرده‌-اند يا اين که آن شيرين عبادی، تلخ سرشت ِ مسلمان، را به ياد ندارند، دستکم زنان مسلمانی را می‌شناسند که به تازگی نوبل نشان گشته‌-اند. زنانی که برای حکومت الله و اجرای احکام شريعت، در مصر و تونس فرياد زده‌-اند.
اين زنان، از آن روی، ستايش شده‌-اند که آنها مسلمان هستند و حقوقی را برای بشر خواهان هستند که در احکام پوسيده‌-ی 1400 ساله، يعنی در احکام بردگی، پيشنويس شده‌-اند.
با اين پيشگفتار؛
شگفتی نيست که فيلم ِ "جدايی نادر از سيمين" ستاره باران بشود. زيرا اين فيلم زشتی‌های شريعت را می‌پوشاند و انديشه‌-ی بانوان ِ آزاديخواه را واژگون نشان می‌دهد.
گرچه اين فيلم ارزشی را ندارد که من درونمايه آن را بررسی کنم. از آن روی که بسياری از ايرانيان، اين فيلم را، در پيوند با همين جايزه‌-ها ارزشيابی می‌کنند، نياز است که به برخی از گوشه‌-های گُنگ ِ اين نمايش که آن را، آرايشگران ِ دارهای برافراشته، در ايران ساخته‌-اند اشاره کنم.
برخوردها، در اين فيلم، بيشتر واژگون، دوپهلو، چند رنگ و دگرسو با آنچه که در حکومت ِ اسلامی هست نشان داده می‌شوند. افزون بر اين با زيرکی نیک و بد را در پندار ِ بيننده جابجا می‌سازند.
بازيگران اين فيلم کارکردی دارند که با پوشش ِ آنها همخوانی ندارد. يعنی به بيننده کارکردِ آدمهای داستان را در پوشاک ِ آدمهای ديگری نشان می‌دهند. تا از اين راه، نگرش ِ بيننده را به سويی بکشانند که آرمان ِ اسلامفروشان نهاده شده است.
چنين آدمهای واژگون نما نه تنها در ايران وآنکه در هيچ جامعه‌-ای وجود ندارند. زيرا کردار ِ انسان با منش و بينش او همخوانی و با پديده‌-های جامعه پيوند دارد. اين کسان و رويدادهای اين فيلم، مانند حديث‌های اسلامی، با پديده‌-های ديگر جامعه پيوندی ندارند. افزون براين، در اين نمايش، عدل الهی(يعنی بيداد ِ الله) هم بريده از احکام شريعت در کار است.
من بُن مايه‌-ی بازيگران را بدانگونه که هستند می‌نگارم نه آنگونه که رسانه‌ها برای مردم تفسير کرده‌-اند.
سيمن؛ که پوشاک ِ بانوان ِ روشنفکر را بر تن دارد: زنی است تاريک انديش، خودخواه، رویه نگر، بدبين و ترسو. به هر روی زنی است در پوشاک ِ زيبا که کارکردی زشت دارد.
در اين داستان اشاره می‌شود که سيمين در شمار آنهايی است کهِ کتاب می‌خوانند و دوستدار ِ آواز ِ شجريان هستند. در اين سياه بازی روشن نيست که سيمين اين ويژگی‌های زشت را از کتابخوانی فرا گرفته است يا از آواز شجريان!؟
نادر؛(شوهر سيمين) را با ريش ِ زيرکان ِ اسلام پناه نشان می‌دهند. او کارمندی است عاقل، مهربان، دورانديش، پايبند به خانواده، با گذشت، بخشنده و سخن-باز. او مسلمانی است که می‌خواهد ايرانی هم باشد.
ترمه؛ دختر ِ سيمين و نادر که او دانش آموزی بسيار کوشنده است، شايد هم مانند بيشتر ِ دختران ايرانی تيزهوشترين دختر ِ کلاس باشد. با اين وجود مانند بيشتر دانش آموزان ايران، در زير فشار ِ آزمون-هاست، که بايد پيوسته گفتار آموزگاران را تکرار کند تا بتواند بالاترين نمره را بگيرد.
راضيه؛ زنی است ملبس به قبای پنگون‌های مسلمان. او زنی است با ايمان، رنجبر، کوتاه خرد که برده-وار در بند ِ سخنان آخوندها گرفتار است و در ژرفای نادانی به زنجيرهای بردگی خو گرفته است. خشونت و بيداد ِ حکومت ِ اسلامی، در بردباری و کردار اين زن، نرم و دلچسب می‌نمايد.
حُجت؛ (شوهر راضيه) پوشاک ِ ساده‌-ی مردمی دارد. او کارگری است تيزبين، گستاخ، سُست ايمان و دلير. شايد برای همين ويژگی‌ها بوده است که او را از کارخانه کفش سازی بيرون انداخته‌-اند و اکنون از بيکاری به کسانی بدهکار شده است. او با وجود ِ آزمونهای بسيار هنوز هم در اين پندار است که اُمت اسلام هم بايد در جامعه حقی داشته باشند.

اکنون در روند ِ داستان خواهيم ديد که آدمهای داستان به راستی کدام ويژگی‌هايی را دارند که يک ايرانی‌-ی مسلمان يا يک مسلمان ِ ايرانی می‌تواند داشته باشد.
سيمين بر آنست که از شوهر ِ عاقل و مهربانش جدا بشود و با دخترش ترمه به کشوری بيگانه برود. تنها چيزی که او را بر اين انگيزه سرکش ساخته است ويزايی است که او از آن کشور دريافت کرده است. اين زن نمی‌خواهد که دخترش در جامعه‌-ی اسلامی بزرگ شود. ولی او آرمان ِ درخشانی هم ندارد.
از پوشش او پيداست که او خواهان خوش پوشی و آزادی را در برگزيدن پوشاک می‌پندارد. در روند داستان انديشه‌-ای از او بازگو نمی‌شود که نشانی از آزادانديشی و آزادگی داشته باشد.
نادر دگرسو با کردار ِ بيشترين مردان ايرانی در گير پدر ِ بيمارش است که بايد از او پرستاری کند. بدانگونه می‌نمايد که او نمی‌خواهد از رفتن سيمين جلوگيری کند. دخترش ترمه هم، که يازده سال دارد، در حکومت اسلامی، که هيچ کس آزادی ندارد، او آزاد است که با پدرش بماند يا به همراه مادرش برود.
چنين ويژگی‌هايی، در چنين آدمهايی، در ايران کمياب و در کشورهای اسلامی ناياب هستند.
در اسلام، زنی که نفقه در يافت می‌کند، او بايد، در هر زمانی، از شوهرش تمکين کند، يعنی آمادگی برای همخوابگی داشته باشد. زيرا در اسلام مردان زنان را برای نکاح عقد می‌کنند نه برای همسری.
ديگر اين که در شريعت اسلام دختران از 9 سالگی تنها برای همخوابگی و اطاعت آمادگی دارند نه برای رايزنی. افزون بر اين رسول الله می‌فرمايد ، نيکوست که، در رايزنی با زنان، مردان دگرسو با رای زنان کار کنند.
درست است،
در حکومت ِ اسلامی، دختران از دوازده سالگی می‌توانند به دلخواه با روش ِ اسلامی به تنفروشی بپردازند. دختران دوازده ساله، برای صيغه شدن، نيازی به اجازه‌-ی پدر ندارند. ولی دختران چهل ساله برای ازدواج به اجازه‌-ی پدر يا ولی‌-ی خود نيازمند هستند. يعنی
هيچ زنی، هيچگاه در اسلام آزاد نيست مگر برای تن فروشی (صيغه شدن).
در شريعت اسلام، زن به خواست ِ الله بچه را، برای مرد، در زهدان خود نگه می‌دارد. ولی فرزند بخشی از دارايی مرد است. پدر صاحب ِ فرزند است. او می‌تواند فرزند ِ خود را بفروشد يا بکُشد.
در روند داستان به چيزهايی اشاره می‌شوند که با ساختار ِ داستان و نيز با اُمت مسلمان برخوردی ندارند. ولی کارکردی دو رنگ و دو پهلو دارند. يعنی هم در سايه‌-ی ارشاد ِ اسلامی هستند و هم زشتی‌های احکام را از ديدگاه ِ بيننده دور می‌سازند.
سيمين پيانو يا اُرگ الکتريکی خود را فروخته است. ولی در اين خانواده نشانی از موزيک وجود ندارد. او نياز پيدا می‌کند، برای پرداخت ِ مزد ِ کارگران ِ باربر، آزادانه در برابر چشمان ِ ترمه، از کشويی، که پول شوهرش در آن است، برداشت کند. چون نادر از اين برداشت چيزی نمی‌شنوند، گمان می‌برد که راضيه آن پول را دزديده است.
در روند ِ داستان، از برداشت ِ پول از سوی سيمين و پيوند آن با گمان ِ نادرست نادر سخنی به ميان نمی‌آيد.
سيمين که به گفته‌-ی نادر ترسوست و هميشه می‌خواهد از دشواری‌های زندگی فرار کند. اکنون هم او می‌خواهد از دشواری در زندگی، که پرستاری از پدر نادر است، بگريزد.
او با دستپاچگی و بی چارگی به بستن چمدانی می‌پردازد. در گنجينه‌ سرای آنها کتابهايی نشان داده می‌شوند. ولی نشان نمی‌دهند که سيمين کتابی را بر می‌دارد.
در سخنی، ترمه به پدرش هشدار می‌دهد: بابا، داره می‌ره. نادر با آرامی پاسخ می‌دهد: نترس بر می‌گرده.
اندکی ديرتر، ترمه از مادرش می‌پرسه: کتابا رو واسه چی می‌بری؟
سيمين پاسخ می‌دهد: ميخوامشون.
ترمه: اين همه کتاب فقط برای دو هفته؟
سيمين: پاسخ نمی‌دهد.
از اين سخنان بايد چه برداشتی کرد؟
آيا نادر بر اين باور بوده است که سيمين نخواهد رفت و اکنون به دخترش اميد می‌دهد که او بر می‌گردد.
آيا سيمين به دخترش دروغ گفته که او تنها برای دو هفته می‌رود؟
سيمين به گنجينه‌-ای روی می‌آرود و با شتاب يک CD را بر می‌دارد. به نادر می‌گويد من اين شجريان را می‌برم. نادر با بزرگواری می‌گويد: هر چه که می‌خواهی ببر.
چرا سيمين يا ترمه از پولی که، برای پرداخت باربری، برداشته شده بود هيچگاه سخنی نمی‌گويند، که نادر به راضيه گمان دزدی نبرد.
آيا هر کس، که کتاب بخواند، نابخرد و دلسخت می‌شود يا هر کس، که نابخرد باشد، کتاب می‌خواند؟
آيا آواز ِ شجريان گمراه کننده است يا شجريان گمراه است؟
اين اشاره‌-های دو رنگ، برای آنست که کارکرد ِ سيمين برای مسلمانان زشت و برای مردمان ِ "تی وی زده"، TV زده، زيبا جلوه کنند.
درست در پی آيند با رفتن سيمين، برای نگهداری از پدر ِ ناتوان ِ نادر، به يک پرستار نياز است. چرا؟
آيا تا کنون سيمين از اين بيمار پرستاری می‌کرده است؟
در اين داستان به ريشه‌-ی اين گرفتاری اشاره‌-ای نمی‌شود.

به هر روی نادر، راضيه را برای پرستاری از پدرش می‌گمارد. اين زن هميشه با دختر بچه‌-اش که مقنعه‌-ای پوشيده است، به آن آپارتمان وارد می‌شود. اين هم يکی از نشانه‌های ننگين ِ حکومت اسلامی است که واژگون به بينندگان خورانده می‌شود و پسماندگی‌های وزارت ارشاد آشگار نمی‌شوند.
از آن روی بايد آن دختر بچه با مادرش همراه باشد که نبايد يک زن ِ مسلمان، در جايی دربسته، با مردی نامحرم تنها بشود. نمايش يک زن ِ تنها با مردی بيگانه، در انجمن فيلمبرداران هم، اسلامی نيست. زيرا هر آخوندی از ديدن و از شنيدن ِ چنين رويدادی تحريک می‌شود. شايد هم ناخواسته در ديدگاه ِ برخی، سيمای پاک ِ اسلام، پليد پنداشته می‌شود.
از ديدگاه ِ اسلامی تنها برخوردی که يک زن می‌تواند، با مردی بيگانه، پيدا کند همخوابگی با آن مرد است. از اين روی می‌گويند: زن خوب زنی است که او، به جز شوهرش، هيچ مردی را نبيند و هيچ مردی نتواند آن زن را ببيند.
سيمين و ترمه در خانه، در کنار شوهر و پدر هم شالی را روی سر دارند که تا روی پستانها کشيده شده است. يعنی همان حجابی است که در قرآن برای زنان مسلمان پيشنويس شده است. با اين تفاوت که پستانهای زنان ِ چادرنشين ِ عرب برهنه بوده‌-اند ولی سيمين و ترمه پوشيده هستند.
نادر، راضيه را ناجوانمردانه به گناه ِ دزدی و کوتاهی در کار از درب آپارتمان دور می‌کند. جنينی چهار ماهه که راضيه در شکم دارد، از برخورد با يک خودرو آسيب ديده است، پس از درگيری با نادر، کنده می‌شود. راضيه، که بسيار ترسا و با ايمان است، از راه کين خواهی، افتادن ِ جنين را به گردن ِ نادر می‌اندازد.
در هنگام بازپرسی، راضيه پافشاری دارد که نادر او را پرت کرده است. از اين روی بازپرس اشاره می‌کند، که بچه‌-ی چهار ماهه، يک انسان کامل شمرده می‌شود و مرگ او مانند کشته شدن ِ يک انسان است. (انسان ِ کامل، در اسلام، تنها مردان هستند آن هم مردان مسلمان).
برای دو رنگ بازی، دروغ سازی و زشت پوشی در احکام اسلامی کسی نمی‌پرسد، که اين جنين، پسر بوده است يا دختر؟
زيرا در احکام عدل الهی، نيمی از مردمان مسلمان، يعنی زنان، نه تنها ناقص-العقل شمرده می‌شوند وآنکه نرخ ِ ديه برای دو زن برابر با ديه‌-ی يک مرد است. بايد اشاره کنم که مردان هم، در شريعت اسلام، انسان آزاد و با خرد نيستند، مردها هم عبدِ الله و مخلوقی ذليل و نادان هستند که بدون ِ واليان ِ ابله راه را از چاه نمی‌شناسند.
افزون بر اين، مردان ِ نامسلمان هم در حکومت اسلامی نيمه آدم هستند و زنان ِ نامسلمان يک چهارم آدم.

پوشاندنِ زشتی‌های حکومت اسلامی، در اين فيلم، بسيار زيرکانه پيش می‌رود، بدانگونه که بيننده بدون ژرفنگری به کژنمايی فيلمساز پی نمی‌برد.
بچه که در شکم راضيه مرده است بخشی از دارايی حجت، يعنی شوهر راضيه، است. راضيه بر ديه‌-ای، که بايد 40 ميليون تومان پرداخت شود، سهمی ندارد. البته در اين فيلم تنها از 40 ميليون نه از ديه سخن رانده می‌شود.
بر اين پايه سيمين هم با حجت چانه می زند که، به جای 40 ميليون، 15 ميليون از نادر بپذيرد. نادر نمی‌خواهد برای گناه ِ ناکرده ديه به پردازد. سيمين با او پيشنهاد می‌کند که او فکر کند که اين 15ميليون از مِهر او است.
می‌بينيم اين زن، که، در پوشاک، روشنفکر می‌نمايد، بدون ننگ، مزدِ همخوابگی خود را درخواست می‌کند. ولی مانند بيشتر زنان، از نادانی يا از شرمندگی، به جای کلمه‌-ی مَهر، واژه‌ی مِهر را به کار می‌برد.
در همین کاربرد، واژه‌-ی مِهرMehr به جای کلمه‌ی مَهر Mahr يا مَهريه، نرخ زن فروشی را، که در عقد نکاح بسته می‌شود، واژگون بر زبان می‌رانند. از سويی آزمندی و خودفريبی را در زنان می‌پرورانند. زيرا عقد نکاح اسلامی (پيمان همخوابی است) زن خود را برای مبلغی معلوم به مردی واگذار می‌کند (می‌فروشد).
اين مزد ِ همخوابگی را مَهر Mahr يا مَهريه ناميده‌-اند. واژه‌ی مِهر Mehr از گوهری ديگر برآمده است و هرگز در هيچ پيوندی با احکام اسلامی همخوانی ندارد.
اگر در ايران پيمان زناشويی بر پايه‌-ی بلندتری نسبت به نکاح در اسلام گذارده می‌شود، اين دگرسانی با فرهنگ ايرانی پيوند دارد نه با اسلامفروشان ِ فيلمساز.
سخن در پيرامون دو رنگی و واژگون نمايی در اين فيلم بسيار است که پرداختن به يک يک آنها خسته کننده خواهد بود. اين است که من گذرا به برخی از آنها اشاره کرده‌-ام.
راضيه از راه کين توزی به آزار ِ نادر پرداخته است، اکنون، که سخن از پرداخت ِ ديه پيش آمده است، از آن می‌ترسد که، با پول ِ حرام، زندگانی آنها به ناخوشی بگرايد. (نمی‌دانم کجای زندگانی او خوش هنگام است).
خرد و وجدان ِ راضيه در منجلاب ِ ايمانش خشکيده‌-اند، او بر اين گمان است، که اگر پول حرام به زندگانی او وارد شود، الله بلايی را بر سر ِ خانواده‌-ی او فرو می‌ريزد.
در اين فيلم، کورانديشی و نادانی‌-ی راضيه را واژگون نشان می‌دهند، يعنی نادانی را ارجمند می‌دارند که ايمان به اسلام، به ويژه ايمان به امامان شيعه، مردم را از دروغ و تبهکاری دور می‌دارد. راضيه نمی‌داند که اسلام از راه راهزنی و کشتار پا گرفته است. او نمی‌تواند بداند، که جهاد، حکم به کشتار و دزديدن ِ دارايی ِ نامسلمانان است.
راضيه نمی‌داند که او هم اکنون در گرداب ِ بلا زيست دارد و بلايی دهشت آور-تر از ولايت فقيه نيست که بتواند سخت-تر از اين زندگانی‌-ی ايرانيان را به نازندگی و به ناخوشی برگرداند.
ولی هرکس، اگر اندک زمانی، بدون ِ TVزدگی، با خرد خودش انديشه کند، در می‌يابد که ايرانيان، از راستکاری و نيک انديشی، گرفتار بلاهای اسلامی شده‌-اند، پس از 1400 سال، هنوز هم گرفتار ِ جهادگران انسان ستيز و دزدان ايران ستيز هستند.
افزون بر اين که؛
الله و اسلام تنها از راه ِ ستمکاری و راهزنی نيرومند شده‌-اند، دارايی‌-ی همه‌-ی شريعتمداران، بسيجيان، سپاه پاسداران و کاسه ليسان که اکنون در بيداد بر ايرانيان حکم می‌رانند، با کشتار ِ دگرانديشان گردآوری شده است.
سخت ترين ستمی که بر ايرانيان رفته است اين است که خرد و وجدان آنها را در تاريکخانه‌-ی اسلام زندانی کرده‌-اند.
از اين روی، تا زمانی که آنان خرد و وجدان خود را از زندان ِ ايمان آزاد نسازند، نمی‌توانند به درستی و آزدگی انديشه کنند و تا زمانی که ايرانيان نتوانند با خرد خويشتن بينديشند پيوسته در بردگی به نازندگی زيست خواهند داشت.

مـردو آنـاهيــد
بيست و پنجم ژانويه ۲۰۱۲
دریافت بازتاب از دیدگاه خوانندگان[+]

2012-01-21T06:42:00.005-08:00

انتخابات: تحریم یا بایکوت؟

سیامک مهر، وبلاگنویس زندانی

زمانی که خمینی می گفت: "اگر سی میلیون بگویند آری، من می گویم نه"، در حقیقت دامنه اراده و اختیار انسان بر سرنوشت خود را از دیدگاه اسلام به روشنی بیان می کرد. مردم در انتخابات-های جمهوری [حکومت]اسلامی، آلت فعل، بازیچه و وسیله نمایش مسخره-ای بیش نیستند.
در جامعه عقب مانده اسلامی که در واقع اجتماعی است گله-وار که توسط رهبران مذهبی در مقام چوپان کنترل می شود، به علت اینکه اعضأ فاقد فردیت و هویت فردی می باشند، هرگونه حرکت جمعی و رفتار گروهی واکنشی است غیرارادی و بی اختیار و هیچ تصمیمی از سوی افراد هرگز اندیشیده و بررسی و تحلیل نمی شود، بلکه فقط و فقط مرجع دینی است که هم تصمیم ساز و هم تصمیم گیرنده است.

اساساً انسان در جامعه اسلامی در مقامی نیست که بیاندیشد، حتا مرجع دینی تنها کلام مقدس و امرالهی را متحقق کرده و به منصه ظهور می رساند. درجامعه اسلامی به هر امری از دریچه حرام و حلال شرعی نگریسته می شود و از هیچکس توقع پرسش و خرد ورزی و جستجوگری و سنجش-مداری نیست وانتظار نمی رود جز از بابت تکالیف شرعی و عمل به واجبات و پرهیز از محرمات، دل-مشغولی و ذهن-مشغولی دیگری داشته باشند. در چنین چارچوبی است که تحریم به معنی "حرام شمردن" و نه "محروم داشتن" کارکرد واقعی خود را آشکار می سازد.

در غائله تنباکو زمانی که آخوند "محمد حسن شیرازی" بر مردم تکلیف دانست که از مصرف تنباکو و توتون خودداری کنند، او به عقل و خرد مردم و توانایی درک و فهم موضوع از سوی جامعه هیچ وقعی نمی گذاشت. لزومی به توضیح و تشریح مسئله انحصار و توجیه مردم در خود نمی دید. بلکه حکم و اجتهاد فقهی و شرعی را اعلام می داشت.از توده مومن تنها پیروی و سرسپردگی و تسلیم به حکم شرعی انتظار می رود:
"اَلیُوم اِستعمال توتون و تنباکو بای نحو کان در حکم محاربه با امام زمان است". [1]
با این وصف؛
"تحریم" امری است متعلق به اجتماعی مذهبی، بدوی و عقب مانده که در صورت موفقیت و به بار آوردن نتیجه مطلوب اتفاقا دلیل محکمی است بر رشد نایاختگی و صغات و پس ماندگی یک اجتماع انسانی.
اجتماعی از انسان-ها که هنوز به ساحت "جامعه" گام ننهاده.
اگر چه از جمعیتی کثیر و فزون یافته تشکیل شده باشد و همچنان در مناسبات و روابط پیشامدرن، خود را تا به عصر حاضر کش داده و کشانده باشد.
به هرروی تحریم به معنی "حرام شمردن" هر چند از سوی قاطبه مردم درامری جدی گرفته شود، رعایت شده و نتیجه دلخواه را نیز در برداشته باشد، هرگز یک رفتار مدنی و مدرن و شهروندی و آگاهانه محسوب نمی گردد و تنها در چهارچوب فرهنگ "شبان- رمگی" قابل توضیح است.

زمانی که مردم ایرلند از هرگونه دادوستد و مراوده و معاشرت با صاحب منصب انگلیسی خودداری می ورزند، (که با توجه به نام وی اصطلاح بایکوت رایج گردیده) عمل ایشان تصمیمی است خودجوش و آگاهانه و خردمندانه و مدنی و هیچ مرجعی چه مذهبی و غیر مذهبی (مرجعی عقل کل که به جای همه می اندیشد) مردم را مخاطب قرار نداده و تکلیفی برآنان واجب نشمرده و خواستار بر تقلید میمون-وار از خود نبوده است، بلکه درک و شعور و فهم عمیق و اجتماعی شهروندان ایرلند و شناخت صحیح فرد فرد ایشان نسبت به مسئولیت اجتماعی خویش راهنمای آنان بوده است. چنین رفتاری، چنین مبارزه و اعتراض و مخالفتی نسبت به شرایط نامطلوب، تنها از ملتی که برحق تعیین سرنوشت خود آگاه است، باور دارد و برکسب آن اصرار می ورزد قابل مشاهده است.

در اینجا ضروری است به این نکته توجه شود که پرسش "تحریم یا بایکوت" یک بحث لغوی و بازی با الفاظ و کلمات نیست، هنگامی که آخوندها شرکت در انتخابات جمهوری اسلامی را تکلیف شرعی اعلام می کنند، مانند آنچه خمینی می گفت که "رای به خُبرگان، رای به اسلام است " و به دنبال آن توده-های مومن گله-وار به حوزه-های رای-گیری هجوم آوردند، در این صورت فقط و فقط همان آخوندها و مراجع قادر هستند که انتخابات را به معنی درست کلمه "تحریم" کنند. [2]

با توجه به این استدلال، اگر بخواهیم برای امتناع مردم معترض از مشارکت در انتخابات رژیم اسلامی نامی در نظر بگیریم، بدون شک "بایکوت" نزدیکترین و در عین حال بهترین نام به لحاظ رسایی و افاده آن معنی و مفهومی است که از حرکت و رفتاری مدنی به ذهن خطور می کند.
وانگهی سرشت سکولار "بایکوت" در برابر اصطلاح مذهبی "تحریم" به روشنی پیداست و اجازه نمی دهد این احتجاجات را در حد بحثی لغوی بازیگوشانه تقلیل و تخفیف داد.

پرسش بعدی: چرا بایکوت؟

آگاه هستیم که نهاد انتخابات که خشت اول دموکراسی برآن گذاشته می شود، در جمهوری اسلامی لذا ابتدا نهادی میان تهی و بی مغز و نوعی عوام فریبی و ظاهرسازی و دروغی بزرگ بوده است، اصل دوم قانون اساسی جمهوری اسلامی حق قانون گذاری را از آن خداوند (الله) می شناسد و در همان آغاز انسان و اراده او را از حاکمیت بر سرنوشت خود و جستجوی راه نیکبختی کنار می گذارد و ساقط می کند. این قانون نظام معیشت و نظام تامین امنیت و تنظیم روابط اجتماعی را نه براساسِ قرارداد اجتماعی و رضایت مردم بلکه ناشی از شریعت اسلام واحکام از پیش اندیشیده شده و منسوب به عالم غیب و ماوراء موهوم می داند. گذشته از این با سازوکارهایی نظیر "شورای نگهبان" و "نظارت استصوابی"، اساسا همه راههای انتخاب و اراده ملت ایران مسدود و اختیارات و حقوق مردم در ایران عرصه، در یک دایره و چرخش دائمی،
به تمامی به ولی فقیه و رهبر(؟)رژیم اسلامی [خلیفـه حکومت اسلامی] واگذار شده است.

زمانی که خمینی می گفت: "اگر سی میلیون بگویند آری، من می گویم نه"، در حقیقت دامنه اراده و اختیار انسان بر سرنوشت خود را از دیدگاه اسلام به روشنی بیان می کرد. مردم در انتخابات-های جمهوری [حکومت]اسلامی، آلت فعل، بازیچه و وسیله نمایش مسخره-ای بیش نیستند.
ازسوی دیگر و نظربه اینکه حاکمان رژیم اسلامی در طول بیش از سه دهه عمر این رژیم، همواره به انتخابات در معنی رفراندوم نگریسته اند و"حضور باشکوه ومشارکت انبوه مردم" در انتخابات را به منزله رای آری یا نه به کل نظام دانسته-اند و حضور کیفی و انتخاب آگاهانه و توجه به برنامه-های نامزدها از طرف مردم در نزد آنان هرگز هیچ اهمیتی نداشته است، بنابراین «بایکوت انتخابات» و خالی گذاشتن حوزه-های رای گیری در واقع هُل دادن رژیم به درون چاله-ای است که پیش پای خود حفر کرده[کَنــدِه] است. اگرچه شرکت مردم در انتخابات-های گوناگون هراندازه هم قلیل و حتا اگر درصدی یک رقمی از وجدان شرایط و دارندگان حق رای بوده باشد، حاکمان جمهوری اسلامی در رسانه-های خود اگر هم شده با نمایش تصاویر فتوشاپی از حضور باشکوه و مشارکت انبوه مردم سخن خواهند گفت.اما به هرحال "عاقلان دانند" و در نزد افکار عمومی مردم آزاد جهان که در این برهه از زمان در زمینه-ای محکم پشت مخالفان نظام اسلامی ایستاده-اند، حقانیت نداشته جمهوری [حکومت] اسلامی یکباره و برای همیشه برباد خواهد رفت.

پرسش آخر:آیا «بایکوت» ممکن است؟

در پاسخ به این سوال، توجه به این نکته که ما در چه موقعیتی و زمانه-ای واقع شده-ایم و جامعه ایران در کدام وضعیت اجتماعی قرار دارد و بویژه اینکه در چه مقطعی از عمر جمهوری [حکومت]اسلامی ایستاده-ایم بسیار مهم است.
امروز بیش از هفتاد درسد جمعیت ایران شهرنشین و غالبا به لحاظ انتظارات فرهنگی و نه الزاما موقعیت اقتصادی جزو طبقه متوسط رده بندی می شوند که تحقق خواسته-ها و آمال و آرزوها و رویاهای خود را در زمینه و فضایی کاملا آزاد و دموکراتیک و مدرن و همسو با ارزش-های جوامع متمدن اروپا و آمریکا جستجو می کنند و نظام استبدادی و اختناق حاکم بر ایران و "ضد فرهنگ اسلامی" و رسمی را بزرگترین مانع بر راه خوشبختی خود و فرزندان می شناسند.
اکنون آرزوی تغییر شرایط موجود دغدغه روز شمار اکثریت ملت ایران است وافکار همگانی و روان جمعی جامعه آمادگی نسبی یافته است که هزینه-های چنین تحولی را نیز بپردازد. چنانکه حتا امید بستن به حمله نظامی ائتلاف جهانی به جمهوری [حکومت]اسلامی، در میان اقشار مختلف مردم به خوبی مشاهده می شود.
از طرفی جمهوری [حکومت]اسلامی، هم به لحاظ موقعیت داخلی و هم در سطح جهانی وضعیت بسیار متزلزلی دارد. جمهوری [حکومت]اسلامی تمامی پروبال و حاشیه-های خود را که تعادلش را حفظ می کرد قیچی کرده است. هسته سختی که باقیمانده است، بطور دائم و پیوسته به درون سیاه-چاله اصول گرایان و محافظه کارانِ طالبانی و آدمخوار که چشم خود را بر همه-ی حقایق بسته-اند فرو می ریزد.

پایوران رژیم اسلامی تمامی برگ های خود را بر دار و سرکوب و اختناق شدید در داخل کشور و در خارج براعلان جنگ به جهان آزاد و متمدن و بی اعتنایی به پرنسیپ-ها و قوانین بین المللی گذاشته-اند، اصلاح طلبان رانده شده از قدرت (نه از غارت) نیز از بیم سقوط رژیم سکوت پیشه کرده-اند. زیرا به نیکی دریافته-اند که پس از اعتراضات خیابانی 25 بهمن 89، رژیم اسلامی منبعد ظرفیت تحمل حتا یک تجمع کوچک خیابانی را ندارد. یکبار دیگر چنانچه به مانند سال 88 و روز قدس و 13 آبان و عاشورا...، مردم به خیابان-ها بریزند، سلسله اعصاب رژیم بهم می پاشد و با توجه به حمایت-های بین المللی و افکار عمومی جهان از ملت ایران، کنترل شرایط و اوضاع در چنین حالتی از طرف رژیم غیرممکن خواهد بود.

در کوتاه مدت فرصتی که پیش روی ملت ایران قرارگرفته، انتخابات مجلس نهم [بیعت با خلیفــــه] در تاریخ 12 اسفند سال جاری است.
واقعیت این است که بعداز انتخابات ریاست جمهوری در 22 خرداد 88 و تقلب گسترده رژیم و حوادث پس از آن، نهاد انتخابات در جمهوری [حکومت]اسلامی با بحران مواجه گردیده و بطور جدی بی اعتبار شده است. به همین دلیل هم بود که انتخابات شوراها را پس از آن به تعویق انداختند. در ماه-های اخیر نیز سعی کردند تا رای گیری در انتخابات پیش رو بصورت اینترنتی انجام گیرد تا نیازی به حضور مردم در حوزه-های رای گیری نباشد، ولی تاکنون موفق نشده-اند.
تردید جدی است که رژیم اسلامی اصلا بتواند منبعد انتخاباتی برگزار کند. چون دعوت بدون تمیز مردم به خیابان-ها و حوزه-های رای گیری ریسک بزرگی محسوب می شود و هیچ شباهتی به فراخوان به راهپیمایی-های فرمایشی و نمایشی رژیم که متشکل از اقلیت خودی و بسیج و چماقداران و سرکوبگران دولتی است نخواهد داشت.
بسیار محتمل است که اکثریت معترض ملت ایران از این فرصت در جهت ابراز مخالفت و اعتراض و نارضایتی خود بهره برده و همراه با شعار "مرگ بر دیکتاتور" خیابان-ها را در روز رای گیری به صحنه تظاهرات ضد حکومتی تبدیل کند.
در هر صورت احتمال «بایکوت» انتخابات 12 اسفند 90 از سوی ملت ایران بسیار زیاد است. حتا احتمال اینکه بدون هیچ دعوت مستقیم واعلام شده-ای از طرف اشخاص واحزاب و جمعیت-ها و سازمان-های سیاسی مخالف رژیم، «بایکوت» خود به خود صورت گیرد و مردم به ستوه آمده، آزرده و خسته از 33 سال ستم، بی حقوقی، تحقیر، اهانت، اختناق و سرکوبِ رژیمی بی رحم و خونریز، از شرکت در نمایشی مسخره و مضحک به نام انتخابات خودداری ورزند وجود دارد.
امروز کمتر کسی یافت می شود که از شرکت در کمدی مبتذل انتخابات و مشارکت در دموکراسی-بازی های تهوع-آور یک نظام استبداد دینی انتظار تغییر و تحولی در سرنوشت خود داشته واحساس رضایت کند.
در هر صورت؛

«بایکوت» انتخابات یکی ازامکان-های پیش روی ملت ایران است که با کمترین هزینه، موفق ترین نوع مبارزه مدنی را به نمایش می گذارد.
*****

پانوشت:
تمام حقیقت آنچه به غلط "جنبش" تنباکو نام گرفته از این قرار است: بازاریان تهران که - [1]
از انحصار این کالا زیان می دیدند، با مراجعه به "شیخ فضل الله نوری" امام جمعه تهران، مسئله را به وی تفهیم کردند یا بهتر است گفته شود؛ او را تهدید کردند. زیرا کسادی بازار به معنی-ی زیان آخوند هم بود. چون تبعا میزان دریافت خُمس و وجوهات شرعیه که بازار در تامین آن سهم اصلی و عمده داشت کاهش می یافت. در پی آن "شیخ فضل الله" در نامه-ای به "شیخ شیرازی" که ساکن نجف بود هشدار می دهد که چه نشستی که دکان ما در معرض خطر ورشکستگی قرار گرفته!
البته این غائله حاشیه-هایی نیز داشته که یادداشت حاضر محل توجه بدان نبود.

[2] - این معنی را در تلاش بعضی جریان-ها (از قبیل؛ اصلاح طلبان و ملی- مذهبی ها) برای استفاده ار آخوندهای به اصطلاح مخالف و قرار دادن آنها در مقابل بخشی از حکومت می توان مشاهده کرد.
مثلا؛ انتظاری که این جریان-ها از آخوند منتظری داشتند و با اهدای استوانه کوروش و تعریف و تمجیدهای دیگر، هندوانه زیر بغلش می دادند که دربرابر ولی فقیه محکم بایستد و فشار آورد از آن جمله است. غافل از اینکه بطور کلی؛

آخوند با تنها چیزی که مخالف است، آزادی و حقوق طبیعی انسان است. البته این گروه-ها هم همواره به دنبال سهمی از قدرت بوده-اند و نه آزادی و حقوق ملت.
سیامک مهر نویسنده وبلاگ گزارش به خاک ایران
کرج- زندان ندامتگاه
دی ماه 1390

2011-12-30T06:45:00.006-08:00

آزادگان با بردگی در پيکار هستند نه با بردگان

مردو آناهيد

شناختنِ اين زهر ِ انديشه سوز و گشودن ِ بندهای بردگی، تنها راه ِ رهايی، برای ايرانيانِ مسلمان، از دامگه ِ انسان ستيزان است. آزادگان، از سرشت ِ انساندوستی، با دارندگان ِ عقيده، به ويژه ايرانيان ِ مسلمان، هيچ گونه دشمنی ندارند.
آزادگان با انسان ستيزی، با انديشه سوزی، با کشتار ِ دگرانديشان، که در شريعت اسلام جای دارند، برخورد و بندهای بردگی را در عقيده‌-ی مسلمانان بررسی می‌کنند. بندهايی که انسان را در عبوديت به خشونت می‌پرورانند و او را از بهزيستن و شاد زيستن دور می‌سازند.
آزادگان از مهری که به هم ميهنان خود و به فرهنگ ايران دارند به روشنگری و کاوش در عقيده‌-ی حاکم، بر خرد ِ مردم ِ ايران، می‌پردازند. برانگيزنده‌-ی اين پيکار، زهر ِ شومی است، که خرد و وجدانِ ايرانيان را، هزار و چهارسد سال، به کورانديشی و سختدلی کشانده است.

شناختنِ اين زهر ِ انديشه سوز و گشودن ِ بندهای بردگی، تنها راه ِ رهايی، برای ايرانيانِ مسلمان، از دامگه ِ انسان ستيزان است. آزادگان، از سرشت ِ انساندوستی، با دارندگان ِ عقيده، به ويژه ايرانيان ِ مسلمان، هيچ گونه دشمنی ندارند.
آيا تلاش ِ ويروس شناسان، برای پيشگيری و درمان ِ بيماری‌-ی ايدز، خوارشمردن ِ بيماران ِ آلوده به اين ويروس است يا گرامیداشت ِ جان ِ انسان؟
آيا پژشکان، که يک بيماری را با داروهای تلخ درمان می‌کنند، خواهان ِ آزردن ِ بيمار هستند يا آنها ميکروب ِ آن بيماری را سرکوب می‌کنند؟
آيا شمردن ِ زيان‌های زهرهایِ خانمانسوز، بسان افيون ِ هروئين، و پيشگيری از گسترش ِ اين جانخوره، ستمکاری بر گرفتاران افيونی است يا انساندوستی است؟
آيا پژوهش در ژرفای روانپريشی، بازگرداندن ِ بيماران ِ روانی به خويشتن، سرزنش کردن ِ اين بيماران است يا سامان بخشيدن به اندرون ِ شيدا شدگان؟

درست است! يک مسلمان هم آزاد است که دانستنی‌های خود را از دفتری، ناساز با زندگی، برداشت کند و خرد و وجدان ِ خود را به ابله‌-ی با ايمان يا شيادی دروغوند بسپارد. زيرا مسلمان بر آنست که پس از مرگ به شير و عسل و عروسک‌های نرم پيکر دست يابد.
پس ديگران هم بايد آزادی داشته باشند که زندگانی‌-ی خود را در همين جهان سامان بدهند. زيرا اين آزادگان برآنند تا باده‌-ی نوشين را با شادمانی از جام ِ گُلچهرگان ِ آزاده بنوشند. اين کسان بر توان ِ خود تکيه دارند و می‌خواهند که آزادانه و خردمندانه، بر روی زمين، بهشت را بيآرايند.
زهی بی شرمی است؛

کسانی که احکام شريعت را، از زادن تا مردن، به همگان فرو می‌کنند يا سوداگرانی خودفروخته که، زهرآب اسلامی را به گريختگان ِ اسلامزده می‌فروشند، با هوچیگری، از ديگران بخواهند تا آنها به عقيده‌ی مردم احترام بگذارند.
احترام به عقيده‌-ای، که از آدمکشی پرهيزی ندارد، برابر با جانستانی است.
احترام به عقيده‌-ای، که بر خوار بودن ِ زنان پافشاری دارد، انسان ستيزی است.
احترام به عقيده‌-ای، که دگرانديشان را ناپاک و آنها را سزاوار آزار دادن می‌داند، دشمنی با انديشه است.
آيا زهرآب را به جای دارو فروختن، با دروغ و نيرنگ ديدگاه ِ جوانان را تاريک ساختن، کينه ورزی را به جای ميهن پروری به آنان آموختن، ايران را به ايران ستيزان واگذار کردن، احکام پسمانده و پوسيده‌-ی جهادگران را ستايش کردن، از تراوش ِ انديشه‌-ی خردمندان هستند، که بايد به آنها احترام گذاشت؟
کسانی که به اين ويژگی‌های پست احترام می‌گذارند يا خواهان آن هستند که کسی به چنين گندآب‌هايی احترام بگذارد، بی‌ گمان، اين نامردمان، اسلامزدگانی هستند نابخرد يا دروغوندانی هستند انسان ستيز.

رمالان، جادوگران، مرتاضان، واليان ِ مذهبی، شيادان ِ آزمند، حکمرانان ِ ستمکار، پيشدانان ِ مردم-فريب، مفتخوران ِ نادان-پرور، برده داران ِ خردسوز و دزدان ِ آزادگی هستند که با راستی، با دانستن، با آگاه شدن دشمنی می‌ورزند، آنها از فرومايگی، خواهان ِ عقيده داشتن و "احترام گذاشتن" به عقيده‌-ی مردم شده‌-اند.
اين خردستيزان، تنها زمانی، از "احترام به عقيده‌ها" سخن می‌رانند که به پسماندگی و کورانديشی‌-ی خود آنان برخورد بشود و گرنه آنها تنها عقيده‌-ی خود را يگانه حقيقت می‌پندارند. آنها نه تنها هر عقيده‌-ای را خوار و نادرست می‌شمارند وآنکه آشگارا با گوهر ِ فرهنگ ِ ايران هم دشمنی می‌ورزند.

ننگ و نفرين بر اسلامزدگانی که، از زشت ساختن ِ فرهنگ ِ ايران و پيشينه‌-ی ايرانيان، آزرده و اندوهگين نيستند، به جای آن، از ميهن پروران می‌خواهند که به عقيده‌های ايران ستيز احترام بگذارند.
اسلامفروشان و اسلامسازان ِ خردستيز از پسمانده‌-ترين شيادان هستند که می‌خواهند، با اين گونه سخنان، از گفتار و انديشه‌-ی راستکاران پيشگيری کنند. همين فرومايگان ِ دروغوند، در ژرفای بی شرمی به "لا اله الا الله"، که بنياد انديشه سوزی است، ايمان دارند و با تلاش ِ بسيار "لا اله الا الله" را به مردمان ِ خودباخته فرو می‌کنند.
" نيست الهی به جز الله" آيا اين فرياد ِ خشم، که آشکارا هر بينشی را رَد می‌کند، احترام به آزادی در عقيده است يا حکم جهاد برای کشتار دگرانديشان؟

خودفروختگان و کاسه ليسان BBC هستند، که برای پوشاندن ِ پسماندگی‌های شرِيعت اسلام، فرهنگ و بينش ِ ايرانی را به دشنام و ناسزا می‌آزارند. زهی بی شرمی است که اين فرومايگان از آزادگان بخواهند که به عقيده‌-ی مردم، يعنی به زهرآب ِ انديشه سوز، احترام بگذارند.
آيا از کورانديشی و نابخردی يا از آزمندی نيست؟ که برخی به شعار ِ "لا اله الا الله"، که پی آيند ِ آن سرکوب ِ انديشه و کشتار ِ انديشمندان است، احترام می‌گذارند؟
احترام به نادان پروری و احترام به خشمآوری تنها در اندرون ِ کژ آموختگان ِ بی وجدان می‌گنجد نه در بينش آزادگان.
احترام به نادانی، يعنی پذيرفتن ِ زشتی و پليدی، که اين نرمی و سستی، پشتوانه و زاينده‌ی- زشتی و پليدی است.

عقيده يک گمانی زنی نيست که انسان از راه ِ کاوش در گوشه‌های تاريک ِ آن به شناخت برخورد کند.
عقيده يک پندار نيست که از ژرفای انديشه برخاسته و رهنمای انسان ِ جوينده و پژوهنده باشد.
عقيده يک بينش نيست که از شناخت و دانش ِ مردمان برآمده، فزاينده‌-ی فرهنگ، باشد.
زيربنای " عقيده " نادانی، کم دانشی و کوتاه خردی است که کسانی از کمبود ِ شناخت به ناديدنی‌هايی، که در جهان ِ هستی نيستند، ايمان آورده و نيستی را حقيقت ناميده‌-اند.

پيروانی که از ترس ِ دوزخ در بندهای ايمان گرفتار شده‌-اند و برای رسيدن به عروسک‌های مردخواه، در راه الله، کشتار می‌کنند، عقيده دارانی هستند که به کينه ورزی با دگرانديشان ايمان دارند.

عقيده بندی است که پيروان را مهار شده به دست شريعتمداران سپرده است.
عقيده ويروسی است زهرآگين که از گذشتگان به مردم و از مردم به آيندگان وارد می‌شود.
عقيده افيونی است که سرشت ِ دورانديشی و جويندگی را در انسان می‌خشکاند و بر ريزه‌های خرد و وجدان ِ آدمی حکمرانی می‌کند.
عقيده از انسان ِ گستاخ، انسان ِ آزاده و بيدار، بردگانی خودستيز، کوتاه-نگر و کورانديش می‌پروراند.
خرد و وجدان ِ عقيده داران در تاريکخانه‌-ی ايمان گرفتار هستند. آنها، از راه ِ عقيده، خرد و وجدان ِ فرزندان ِ خود را هم، در همان تاريکخانه، به بند می‌کشند.

عقيده‌-ای که، در آن، کليد ِ گشودن ِ دشواری‌های زندگی به مردگان سپرده شده است سزاوار نفرين است نه احترام. زيرا در اين عقيده، انسان، مخلوقی نادان و ناتوان، خلق شده است که به احکام ِ جهادگران ِ بيابانگرد نياز دارد. در اين عقيده، انسان توان شناسايی‌-ی راستی يا کژی را ندارد. او برای عبوديت و اطاعت از اوامر الله زندگی می‌کند.
دروغوندان ِ اسلامفروش که از منشور ِ حقوق ِ بشر دَم می‌زنند، بهتر است که نخستين بند ِ اين منشور را بخوانند تا شايد تفاوت ِ بشر ِ آزاد را با مخلوق ِ الله ببينند. نه تنها در فرهنگ ايران وآنکه در منشور ِ حقوق بشر هم انسان آزاد زاييده شده است (نه عبد ِ الله)، انسان به خرد و وجدان آراسته است ( نه گمراه و نيازمند به احکام ِ آدمکشی).

در شريعت ِ اسلام، انسان عبد و مخلوق ِ الله است، شک داشتن يا انديشيدن، در پيرامون ِ اوامر ِ الله، گناهی نابخشودنی است. آزادی در کجای اين عقيده جای دارد که اسلامفروشان از آن سخن می‌گويند؟
آزادگان از آن روی به زيان‌های زهرآب ِ شريعت اشاره می‌کنند که فريب-خوردگان اندکی به آلودگی‌های درون ِ خود بنگرند. اين روشنگری به آن اميد است، که ديدگاه ِ تنگ و تاريک ِ برخی از خودباختگان گشوده و روشن شود. شايد هم از اين راه برخی، از ايرانيان ِ مسلمان، بتوانند کيستی‌ و وجدان خود را بازيابند.
تلاش ِ آزادگان از مهرورزيدن به آزادگی و بهزيستن در جهان ِ هستی است.
دگرسو با مهر ِ آزادگان، ايمان ِ عقيده داران به احکام ِ جهاد است؛ اين عقيده برانگيزنده‌-ی خشمی است که آنها بر دگرانديشان فرو می‌ريزند.
آزادگان در راه انساندوستی با بُن مايه‌-ی عقيده پيکار می‌کند. زيرا عقيده با خرد و وجدان ِ انسان در ستيز است. آزادگان هرگز با پيروان ِ عقيده، که به اين افيون آلوده شده‌-اند، دشمنی نمی‌ ورزند.

آزادگان از گمان بردن‌ها، از پندارهايی که از شناخت برآمده‌-اند، از انديشه‌های که از خرد تراوش کرده‌-اند، از همپرسی و باهمانديشی پند می‌گيرند، دانش می‌آموزند و بر آگاهی‌ها و شناخت ِ خود می‌افزايند. بينش آزادگان پيوسته از برخورد با انديشه‌های گوناگون گسترش می‌يابد.

عقيده دگرسو با گمان بردن، دگرسو با پندار، دگرسو با انديشه و دگرسو با بينش ِ آزادگی است. عقيده دامگه-ی است فريبنده، سنگين و سخت شده که در آن سرشت گستاخی و جويندگی‌-ی انسان از جنبش باز می‌ماند.
از اين روی هر عقيده‌ای سزاوار ِ نفرين و بيزاری است نه احترام.

مـردو آنـاهيــد
يـلدای 2011
دریافت بازتاب از دیدگاه خوانندگان[+]

2011-12-11T06:28:00.007-08:00

بيداری اسلامی ومسئله تروريسم

سیامک مهر
وبلاگ نويس زندانی

باید دید مردمانی مرگ اندیش و آخرت گرا و موهوم پرست که دچار فلج مغزی اند، مردمانی که دچار کوری-اند، کوری سفید، کوری-ای ناشی از نور خیره کننده و کورکننده "الله"، مردمانی خردباخته و تسلیم تبعا بی مسئولیت که قلاده بر گردن آویخته، افسارشان را بدست ملا و مفتی و آخوند و نوحه-خوان و آیت الله وانواع و اقسام شیادان الهی سپرده-اند تا آنان را به نیرو های غیبی و ماورایی و موهوم متصل کنند، تا چه اندازه شایسته زندگی و زیستنی انسانی-اند؟.
ازآغازقیام های مردمی علیه حکومت های استبدادی درخاورمیانه و شمال آفریقا که تاکنون به سقوط دیکتاتوری های تونس، مصر و لیبی منجرگردیده، مقامات رژیم حاکم برایران با اتخاذ سیاست فرار به جلو،از انقلاب اسلامی سال57 به منزله الگوی این جنبش ها یاد می کنند و تحولات گسترده در کشورهای عربی را ناشی از مقوله-ای بنام "بیداری اسلامی" بر می شمارند.

(اگرچه زمانی که امواج این قیام ها به ساحل کشور برادر "سوریه" می کوبد، حاکمان جمهوری اسلامی به یاوه-گویی می افتند واعتراضات مردم سوریه علیه رئیس جمهور موروثی و دایناسورهای حزب بعث را که هر روزه در شهرهای این کشور به خاک و خون کشیده می شود، به تحریک و دخالت دولت های اروپایی و آمریکا نسبت می دهند.)

به واقع اگر این رویدادها متاثر از تحولات جامعه ایران بوده باشد، بدون شک حرکت آزادیخواهانه و دموکراسی خواهی ملت ایران که در سال 88-[2009] خیابان های تهران را با فریاد "مرگ بر دیکتاتور" به صحنه اعجاب انگیزی از شجاعت و شهامت زنان و مردان و جوانان ایرانی در انظار جهانیان تبدیل کرد، بیشترین تاثیر و سهم و نقش را داشته است.

تصاویر دلخراش قتل ندا آقاسلطان، جانبخش جنبش آزادیخواهی که در سطحی گسترده در رسانه های جهان منعکس گردید، وجدان خفته ملت های اسیر را بیدار کرد.
خیزش شجاعانه ملت ایران درسال88-[2009] باتوجه به وسعت و شدت اختناق و سرکوبی در جمهوری اسلامی، نیروی محرکه لازم را در منطقه منتشر ساخت، به طوریکه باعث شد ملت هایی که تا آن هنگام خود را در برابر دیکتاتور های عرفی و معمولی و پیش پا افتاده حاکم بر سرزمین-شان، به مردمی ناتوان و ضعیف باز می شناختند، به خودیابی و خودباوری و دلاوری برمی انگیزد. وگرنه پس از گذشت سی و دو سال از وقوع انقلاب اسلامی، هیچکس خواب نما نشده بود و دلش برای تازیانه و سنگ سار و اعدام و قصاص و حجاب اجباری و تبعیض و تحقیر و اهانت به ساحت بشر تنگ نشده بود که جمهوری اسلامی را الگویی برای جامعه خود قرار دهد و با انقلابی واپس گرا و ارتجاعی، نظامی خونریز و بی رحم را بر سرنوشت و مقدرات خویش حاکم گرداند و هنوز از چاله استبداد بیرون نیامده به چاه بی انتهای اسلام سقوط کند. یعنی دقیقا همان اتفاقی که در سال 57-[1979] برای مردم ایران روی داد.

آیا مردم کشور مصر هوس کرده-اند تا تروریست های اخوان المسمین و یا کفتارهای حوزه علمیه اَلاَزهَر حکومت اسلامی تشکیل دهند و در میدان تحریر قاهره چاله حفر کرده و زنان مصری را سنگسار کنند؟ ویا پیرامون میدان جرثقیل بچینند و جوانان را در ملاعام به دار بیاویزند؟
مردمی که بخواهند با تکیه بر اسلامگرایان و با حمایت آخوند و آیت الله و ملا و مفتی و سایر دینکاران، با استبداد و دیکتاتوری مبارزه کنند و از موضعی مذهبی در پی تغییر سیاسی و بدنبال آزادی و دموکراسی برآیند، دیری نخواهد پایید که اینبار اسیر اسلامگرایان شده و توسط دشمنان کینه توز آزادی به گروگان گرفته شوند.

اساسا ببینیم این "بیداری اسلامی" چه مطلب و موضوعی است که سلطه-گران جمهوری اسلامی از طریق رسانه های انحصاری و بوق و بلندگوهای فراوان خود، بی وقفه و پیوسته و در حجمی عظیم آنرا تبلیغ می کنند و هر اعتراضی و تظاهرات حتا در [آمريکا]، اسپانیا، انگلستان و ... را به "موج بیداری اسلامی" متاثر از انقلاب اسلامی ایران نسبت می دهند.

حدودا از زمان دوره-گردی های "سید جمال الدین اسدآبادی" که به غلط عقب ماندگی جوامع موسوم به اسلامی را نسبت به رشد و پیشرفت و سرافرازی اروپاییان ناشی از استعمار می پنداشت و تنها چاره را وحدت مسلمانان جهت مقابله با استعمارگران می دانست، مقوله-ای در مفهوم "نهضت اسلامی" و "بیداری اسلامی" با بیان های گوناگون و با برداشت ها و تفسیر های مختلف در سخنان و نوشته های رهبران اسلامی مورد بحث و بررسی قرار می گیرد و تبلیغ می شود. ازآن پس افرادی همچون محمد عَبدُه و حسن البنا و سید قطب و دیگران در راستای همین فکر فعالیت هایی انجام می دهند.

در حقیقت اذعان و اعتراف به "خوابگردی" مسلمانان، چنانکه آرتورکوستلر، پژوهشگر و دانشمند انگلیسی با آگاهی و به روشنی در کتابی به همین نام به آن اشاره می کند، تلویحا صورت می گیرد.

اما حقیقتی که همواره نادیده گرفته شده و هیچ اسلامزده-ای تا کنون حاضر به پذیرش آن نیست، این نکته است که آنچه علت و عامل اصلی و اساسی خوابگردی و عقب ماندگی جوامع اسلامی است، اتفاقا خود اسلام و آموزه-های آن و هستی شناسی و جهان بینی و دستگاه جهت گیری ای است که ارائه می دهد.
این تناقض همان واقعیتی است که مسلمانان را دچار سر گیجه ساخته و سرنوشت رقت بارشان را از آغاز تا به امروز رقم زده است. معلوم نیست آیین و آموزه های چند تکاملی که تمام هم و غمش متوقف کردن بشر در جاهلیت عرب شبه جزیره است و کلیه احکام و دستورات آن در جهت آماده ساختن انسان برای مرگ و رفتن به ناکجا آباد آخرت خلاصه می شود،اساسا چه کاری به دنیا و زندگی و پیشرفت و رشد و ساختن و سازندگی دارد.

این آموزه هرکجا و هر زمان که فردی با اندیشه و منطق ناب به معنی یونانی آن به کاوش پدیده ها و امور پرداخته و در جستجوی حقیقت بوده است و از پذیرفتن هر سخن یاوه و مهمل و هرز و پوچ و بی منطق سرباز زده، با تکرار "لا یَشعرُونَ وَ لا یَعقُلُون" وی را تخطئه کرده و سفیه-اش خوانده و صدایش را به صدای خر و عوعو سگ مانند کرده است.

آنجا هم که در برابر زور فکری و منطق خردگرایان خود را ضعیف و ذلیل یافته، شمشیر کشیده، تکفیر کرده و حکم به قتل و نابودی دگر اندیشان داده است.
بی دلیل نیست که ارنست رنان نویسنده و متفکر فرانسوی مسلمانان را فاقد توان درک و فهم علم و فلسفه می شناسد.

مسلما موجوداتی پادرهوا و معلق، هرگز زمین سفت و سخت زیر پای خود را نه حس کرده-اند و بطریق اولی نه هم باور کرده-اند. بدنبال پاسخ و پرسش های خویش بجای تحقیق در آزمایشگاه، با پرسه زنی در آسمان ها، تاریخ خود را ساخته-اند. اساسا اگر بتوان به وجود تاریخ برای این موجودات قايل بود. زیرا؛

درازای عمر را مانند اسب آسیاب چشم بسته به دور خود چرخیدن، هیچ قوم و گروهی را صاحب تاریخ نمی کند. تاریخ متعلق به مردمانی است که زندگی کرده-اند، نه خوابگردی.
باید دید مردمانی مرگ اندیش و آخرت گرا و موهوم پرست که دچار فلج مغزی اند، مردمانی که دچار کوری-اند، کوری سفید، کوری-ای ناشی از نور خیره کننده و کورکننده "الله"، مردمانی خردباخته و تسلیم تبعا بی مسئولیت که قلاده بر گردن آویخته، افسارشان را بدست ملا و مفتی و آخوند و نوحه-خوان و آیت الله وانواع و اقسام شیادان الهی سپرده-اند تا آنان را به نیرو های غیبی و ماورایی و موهوم متصل کنند، تا چه اندازه شایسته زندگی و زیستنی انسانی-اند؟.
آیین و آموزه های که نقطه کانونی و ماهیت ایمانی و هسته سخت آن مرگ است و تمامی عناصر و اجزا و دستگاه ارزشی و اخلاقی و تمامی هنجارها و باید و نبایدهایش به گرداگرد و پیرامون مرگ شکل گرفته و از مرگ تغذیه می کند، در این صورت حتا عرفان و تصوف و روحانیتی هم که در این چارچوب و فضا نفس می کشد، لاجرم به شدت مسموم و مرگ زده و خوارکننده-ی زندگی و زیبایی-های هستی است.

اگر بر دارالمجانین تذکرة الاولیا عطار نیشابوری مروری اجمالی داشته باشیم، با ورود به باغ وحشی پر از موجودات نیمه دیوانه، عمق و ژرفای زندگی ستیزی، زن ستیزی، نفرت از زیبایی و شادی و شراب، نفرت از آزادی و انسان و نفرت از همه مواهب هستی را در وجود اولیای الهی و مومنین حقیقی به این آموزه-ی ویرانگری، به طرز وحشت آوری درک خواهیم نمود.

اکنون تصور کنیم هیولاهایی این چنین زمانی که از خواب بیدار شوند چه خواهند کرد؛ بدون تردید شمشیر می کشند تا با زندگی بجنگند. تا آنانیکه زندگی و زیبایی ها و شادی-هایش را به موهوم آخرت نمی فروشند به قتل برسانند (نساء 74)

بیدار می شوند تا بمب به خود بسته در میان جمعیت منفجر کنند، قصاص کنند ،اعدام کنند، سر ببرند، دست و پا ببرند، شلاق بزنند، زنان را سنگ سار کنند و یا اگر عجالتا مقدور نبود و موجب وهن اسلام می شد، با حجاب اجباری زنان را در کفن سیاه پیچیده، زنده به گور کنند.

این ها واقعیت هایی است که ما ایرانیان با یک یک ذرات وجودمان تجربه کرده-ایم و تمامت آن چیزیست که از "بیداری اسلامی" نصیب بشر گردیده.

اکنون بیاییم فرض کنیم همانگونه که امثال سید جمال الدین اسد آبادی و همفکرانش آرزو می کردند، مسلمان ها با وحدت کامل، همبسته و یکپارچه پشت یکدیگر می ایستادند، آنوقت با آن مغزهای علیل و معیوب ، با خردهای تعطیل شده و در عمق نادانی و جهل و بی سوادی و بی دانشی و بی هنری، قرار بود چه معجزه-ای پدید آورند؛ مگر این "بیداری اسلامی" قرار بود چه چیزی را بیدار کند؟

آیا سرانجام به غیر ازغول چراغ جادو، به غیر از تروریست های اخوان المسلمین و تروریست های فداییان اسلام؛ نواب صفوی، به غیر از تروریسم فراگیر جمهوری اسلامی، القاعده، طالبان و حزب الله چیز دیگری هم بیدار شد؟

اشتباه سید جمال وهم اندیشان وی تا به امروز این حقیقت است که در نیافتند که اتفاقا اگر اروپای متمدن و پیشرفته و صنعتی، ملل مسلمان را استعمار نمی کرد ، جای بسی شگفتی بود.
مگر دیگران برای گوسفندها و گاوها عمارت و طویله بنا نمی کنند و این حیوانات را استثمار نمی کنند؟
بستر و زمینه و محرک و انگیزه استعمارگران همواره جهل، نادانی و عقب ماندگی گروه-ها و اجتماعات استعمار شونده بوده است.
امروز هم اروپای استعمارگر به جهت تثبیت جهالت مزمن و پس ماندگی مسلمانان با گسیل سفیران استعمار، مانند هانری کربن ها و روژ گارودی ها و آن ماری شیمل ها، دست در دست آخوند و آیت الله به تایید و تقدیس خرافات و اوهام و مهملات اسلامی مشغول است. از زاویه دیگری نیز می توان به سرنوشت تاسف بار مسلمان ها نگریست. اگر یکی از تعریف های انسان را "حیوان ابزار ساز" بدانیم، مسلمان ها در طول حیات تاریخ-شان به اندازه یک سنجاق قفلی ساده و یا یک زیپ برای لباس-شان اختراع و ابتکار به خرج نداده-اند.(تا حداقل عورت خود را که آنهمه بر حجاب آن اصرار می ورزند بطوریکه تمام بدن خود را آلت جنسی و عورت می دانند از انظار بپوشانند.)

حتا برای مجاهدان صدراسلام که جهاد و جنایت فی سبیل الله وغارت مقدس می تاختند، صنعتگران یهودی شمشیر می ساختند.
امروز هم می بینیم نیمه میمون هایی که زوزه های اسلام – اسلامشان گوش فلک را کر کرده و جُهال غرب ستیزی که با تمامی دست آوردهای فکری بشر متمدن دشمنی می ورزند با همان ابزارهای ساخت دنیای آزاد و پیشرفته به جنگ تمدن و آزادی و دموکراسی و پیشرفت برخاسته-اند و در پی "موج بیداری اسلام" انفجارهای یازده سپتامبر را صورت می دهند. .جمهوری اسلامی نیز -( که در فکر ارتقاء مقام خود ازعضوی از اعضای "محور شرارت" به مقام "مرکز شرارت" می باشد )– با استفاده از دانش و تکنولوژی بشر متمدن و متفکر برای ساختن بمب اتمی تلاش می کند تا شاید با تهدید آن بتواند جهان را به گروگان گیرد.

موجوداتی که نه تنها هیج سهمی در رشد و بالندگی و تکامل اندیشه و دانش و صنعت بشر نداشته-اند، بلکه وظیفه ایمانی آنان ایجاد مانع و مزاحمت برای زندگی و پیشرفت دیگران بوده و تجاوز به امنیت و حقوق و آزادیهای دگراندیشان وآزاد اندیشان سرشت دینی ایشان است، اکنون گمان برده-اند که می توان فاصله-ی عقب ماندگی خود با بشر متمدن و پیشرفته را با اسلحه و بمب پُرکرد، با عملیات انتحاری و ترور، با شعار مرگ برآمریکا ومرگ براسرايیل.

باری، تجربه حکوکت اسلامی در ایران طی سه دهه اخیر و حاکمیت کوتاه مدت طالبان در افغانستان به روشنی نشان داد که پی آمد و نتیجه منطقی و محتوم "وحدت اسلامی" و "اتحاد اسلامی" و "نهضت اسلامی" و "بیداری اسلامی" درهرکجا که باشد، در نهایت امر به قدرت گرفتن زورگیرها و خفت گیرها و گروگان گیرها و تروریست هایی می انجامد که به هدف ستیزه با آزادی و ارجمندی انسان، به هدف اسارت بشر واسارت روح انسان، از هیچ جنایت و ددمنشی فروگذار نیستند.

در مجموع حاصل دردناک "وحدت اسلامی" و "نهضت اسلامی" و " موج بیداری اسلامی" و سرانجام تجربه تلخ حکومت اسلامی که تاکنون زندگی چند نسل را تباه کرده است، دست کم ما ایرانیان را به این حقیقت عمیقا آگاه ساخته که در فردای میهن هرگز اجازه ندهیم که هیچ فرد و گروه و حزب و سازمانی،از موضع مذهب و با موضوع مذهبی در حوزه سیاست و در وضع قوانین و کلا در عرصه عمومی کمترین دخالت و اظهار وجود و عرض اندام کنــد.

سیامک مهر
نویسنده وبلاگ گزارش به خاک ایران
کرج_ زندان ندامتگاه
آذر ماه 1390

2011-12-02T05:29:00.007-08:00

آيا روباه از مرغ بيزار می‌ شود؟

مردو آناهيد

حکومت اسلامی برای زورمندان جهان، برای فروشندگان ابزارهای آدمکشی، بهترين و ارزان ترين جارچی و مترسک است. هرگاه که سرکرده-ی اين حکومت از جهاد و ستيزه جويی سخن بگويد، از سوی سرزمين-های عرب زبان، چندين ميليارد دلار به بازار آمريکا و انگليس سرازير می شود.
فشار و تحريم اقتصادی، از سوی جهانداران، برای ولايت فقيه، بيشتر برای خودنمايی است که آن هم چندان کارآيی ندارد. زيرا جلوگيری از فروش کالا، به حکومت اسلامی، بيشتر برای کشورهای فروشنده، زيان بخش است.
گاهی هم جهانداران بايد نگرش مردمان را به سوی انسان ستيزانی خشمآور برگردانند تا آنها بتوانند زشتکاری-های خود را در پوشش انساندوستی پنهان کنند.
ولايت فقيه هم، مانند همه-ی دزدان، بايد بخشی از آنچه که دزديده است، یعنی بخشی از ايران را، به زورمندانِ جهانی باج بدهد تا بتواند ايران را با پشتيبانی آنها تاراج کند.
برای اين که بتوان حکومت اسلامی را از ساختنِ بمب ِ اتمی باز داشت بايد يا ابزار ساخت را از او گرفت يا حاکميت ِ انسان ستيزان و جهادگران را از ايران دور ساخت. حکومت اسلامی که پول داشته باشد، انگيزه-ی او جهادگری است، او می تواند ابزار و کالای مورد نيازش را بخرد و پيوسته، در راه ِ سرکوب ِ آزادگان، به کار ببرد.

ولايت فقيه، در دامنه-ی جهانی، از فروش نفت پُر توان است. اگر اين توان از او گرفته شود: آزمندان، بدون بخشنامه هم، پلوتونيم، به آخوند نمی فروشند و آخوند هم نمی تواند، برای کشتار ِ نامسلمانان، جنگ افزار بسازد.

زورمندانِ فرمانروا، در جهان امروز، برای گسترش ِ نيازهای اجتماعی، تنها در سوی بازار و کاربُرد کالايی، که آنها توليد می کنند، می انديشند. آنها برای استوار ساختن فرمانروايی خود و در دست داشتن بازار فروش، تنها از فشارهای اقتصادی و تحريم‌های سياسی سخن می گويند.
فرمانروايان جهان به کردار، راستای و ابزار ِ پيشرفت را، برای همه-‌ی جهانيان به آن گونه نشانه گذاری و هموار ساخته-اند که همه-ی مردمان بدون درنگ به سوی آرمان اين فرمانروايان روانه بشوند.
کشورهايی که خودسرانه راه ديگری را، برای پيشرفت خود، برگزينند با دشواري‌-هايی روبرو خواهند شد. آنها از داشتن و ساختنِ ابزارهای تُندکار پس می مانند و نمی توانند همدوش با ديگر ِ کشورها گام بردارند.
حکومت اسلامی، که پرورش يافته-ی جهانداران است، نه خودسرانه راهی را برای ساخت و ساز برگزيده و نه در برابر خواسته-‌های فرمانروايان جهان ِ گستاخی نشان داده است. همه-ی برنامه-های حکومت اسلامی در راستای آرمان‌های زورمندانِ جهان هستند. بنابراين؛

کشورهای فرمانروا هيچ گونه انگيزه-ای ندارند که راهِ پيشرفت را برای برنامه‌-های خود، که به دست آخوندهای پليد پياده می شوند، ببندند.
حکومت اسلامي، کمتر سازنده، وآنکه بيشتر خريدار و گسترش دهنده-ی بازار سازندگان کالا است. پول اين حکومت بيشتر از فروش نفت است که آنرا کشورهای فرمانروا می پردازند. اين کشورها همان پول را برای فروش کالاهای خود پس می گيرند. برآيند اين سوداگری گرمی-ی بازاريست که جهانداران خواهان آن هستند.
درست است که برنامه-ی هسته-ای در ايران از انگيزه-ای است که از شريعت ِ جهادگران برآمده است. ولی همين برنامه هم، بازار فروش جنگ افزارها را داغ می سازد. جهانداران از مترسکی به نام صدام توانسته-اند ميلياردها دلار جنگ افزار، به عربها، بفروشند. جنگ افزارهايی که عربها نه به داشتن و نه به کاربرد آنها نيازی داشته-اند.

حکومت اسلامی برای زورمندان جهان، برای فروشندگان ابزارهای آدمکشی، بهترين و ارزان ترين جارچی و مترسک است. هرگاه که سرکرده-ی اين حکومت از جهاد و ستيزه جويی سخن بگويد، از سوی سرزمين-های عرب زبان، چندين ميليارد دلار به بازار آمريکا و انگليس سرازير می شود.
درهم شکستن حکومت اسلامی، در زير فشار اقتصادي، چندان دشوار و پيچيده نيست که نياز به همايش‌های پی در پی، در شورای امنيت، داشته باشد. اگر، کشورهای فرمانروا، نفت را از حکومت اسلامی نخرند و نياز کشورهای خريدار نفت را برآورده کنند، دست اين حکومت از پول تُهی، ولی اندکی از درآمد ِ انگليس کاسته می شود.

ولايت فقيه حکومت دزدان است، دزدان اسلامی آزمندترين دزدان جهانی هستند، آنها جنگ افزار را هم برای جهاد و برای دستدرازی به دارايی ديگران می خواهند.
اگر کاسه ليسان ِ اسلام پناه هم از دُلار‌‌های کفار دور بمانند، جهادگران عمامه به سر هم، کمتر دهان به ستايش ولايت فقيه باز می کنند. خشم ِ بسيجيان هم، که در اجتماع گسترده ‌شده است، کاهش می يابد.
فرمانروايان زورمند، برای رسيدن به آرمان‌های خود، نياز به توليد ارزان و بازار ِ پُر فروش دارند.
آرمان فرمانروايان آراستن جهان با ابزارهای خودکار و زندگانی آسان‌-تر برای کار و خريدن اين ابزارهاست. مردمانِ کشورهای پسمانده، از کژآموزی، کاربُرد اين ابزارها را نشان تمدن و پيشرفت می پندارند.
جهانداران به مردمی نياز دارند که انديشه و گزينش‌های خود را از دانش آنها برداشت کنند تا بسان ابزارهای خودکار و استاندارد شده رفتار نمايند. آنها خواهان آن هستند که حکومت در هر کشوری استوار و با ديدگاه و برنامه-ی آنها همسو باشد.
جهانداران خواهان آن هستند که همه را به يک چوب برانند. از اين که سامانی مردمی، در هر جامعه، به بينش همان مردم بستگی دارد، اين است که برنامه-های جهانداران با آشفتگی و خشونت پيش می روند.
از اين که ستمگری پايه‌-های هر حکومت را سُست می کند، اين است که، جهانداران خواهان آرام ساختن اجتماع، اگر هم نياز باشد، برای فريب دادن ِ مردمان، خواهان دموکراسی می شوند. در کشورهای پسمانده دموکراسی تنها و تنها با نمايشنامه-ی بيعت گيری، که آن را انتخابات نام نهاده-اند، انجام می شود. يعنی حکومت شيادان بر فريبخوردگان يا درست تر بگويم حاکميت الله بر بردگان است.
آرمان آزادگان رسيدن به، مردمسالاريست، سامانی که در آن بر کسی ستم وارد نيايد. آنها خواهان کشورآرايی بر بنياد خرد، همپرسی و نوشوندگی هستند. هر چند که جهانداران با پيکر اين سامان دشمنی ندارند، ولی برنامه-های آنها بر اين انديشه نگاشته نشده-اند.
زيرا در هر روشی، چه در حکومت زور و چه در سامان مردمسالاری، پيشرفت جامعه به جاده-‌های پهن، به راه آهن، به فرودگاه، به پالايشگاه و به نيروگاه نيازمند است. ساختن و پرداختن به اين پديده‌ها، بدون آزادی هم، در جامعه پيش می رود.
گرچه آرمان‌های آزادگان ايران، در راه پيشرفت، با خواسته-‌های جهانداران همسو هستند ولی همسان و برابر نيستند. بنابراين آزادگان می توانند، برای رسيدن به آرمان‌های خود، در ويژگی-هايی از اين نيروها سود ببرند ولی نبايد خود نيز ابزاری برای کاربرد جهانداران بشوند.

به هر روی سخن از روندی به نام فشار از سوی کشورهای پيشرو بر حکومت اسلامی در ايران است.
در دوران ِ جنگ ِ سرد، کشورهای سرمايدار، توانسته-اند حکومت‌های کومونيستی را، که با آنها در ستيز بوده-اند، در زير فشار اقتصادی درهم بشکنند. ولی آنان با حکومت اسلامی نه تنها در ستيز نيستند بلکه با اين حکومت هم‌بستر و هميار هستند.
زيرا اين حکومت به کردار همه-ی مسلمانان جهان را برضد آمپراياليسم، که تنها آمريکا به اين مفهوم شناخته شده است، می شوراند. نه تنها کشورهای اروپا بلکه روسيه، ژاپن، چين و کشورهای پسمانده-ای مانند پاکستان، عراق و افغانستان، هر کدام برای سود ويژه-ای، پشتيبان حکومت ِ انسان ستيز اسلامی هستند. همه-ی آنها از اين حکومت بسان اهرمی به سود خود و بر ضد آمريکا بهره می برند.
رژيم آمريکا هم تنها از دوری و نداشتن ِ ديد‌بانی در بازار ايران نگران است. آمريکا با ساختار ِ ولايت فقيه هيچ گونه دشمنی ندارد. رژيم آمريکا می داند که درآمد و توان اقتصادی حکومت اسلامی بر فروش فرآورده-های کانی، به ويژه از فروش نفت، نهاده شده است. اقتصاد ايران بر چشمه-ی نفت سامان دارد. اين سامان نه چندان در داشتن و نه چندان در نداشتن ِ جنگ‌افزارهای ويرانگر در هم می شکند.
کشورهايی که در وارد آوردن فشارهای اقتصادی بر حکومت اسلامی هم پيمان می شوند نادان نيستند بلکه دروغ پردازند. زيرا آنها تنها از نفروختن کالاهای ويژه-ای به حکومت اسلامی سخن می گويند. ولی سامان اقتصادی، در حکومت اسلامی، نه از نفروختن ِ ابزار وآنکه از نخريدنِ نفت گزندپذير می شود.

سود ِ انگلستان با سود ِ هر کشوری، در فروش نفت، پيوند دارد.
روبهی، که رايزنِ مرغ دزدان باشد، او نه از دزدان و نه از مرغ بيزار می‌ شود.
کشورهای اروپا، از آن روی، به نمايش‌هايی در شورای امنيت نياز دارند که اندکی به حکومت ملايان هشدار بدهند. آنها می دانند که، بيشتر اين فشارها بازده-ای، که آنها می‌ خواهند، ندارند. حکومت اسلامی که پول در دست داشته باشد نه تنها تروريست‌های مسلمان را در جهان پشتيبانی می کند وآنکه او هر ابزاری را، که نياز داشته باشد، با اندکی تکاپويی می‌ خرد.

کشورهای باختر، در دوران جنگ سرد، از هر پديده-ای، که چهره-ی سوسياليسم را نرم نشان می داده است، پرهيز داشته-اند. حتا، در زورآزمايي-‌های ورزشی، به بهانه-هايی از بازی با ورزشکاران شوروی دوری می جستند. اينک می بينيم که رسانه‌های همان کشورها برای استوار ساختن ِ ولايت فقيه و فروکردن آن به ايرانيان برون مرز به شعبده بازی و گرم ساختن بازار اسلامفروشان می پردازند.
تنها در خود آمريکا ده‌ها فرستنده-ی آوا و سيما به نمايندگان حکومت اسلامی واگذار شده-اند. شمار مسجدها و راديوهايی که مزدوران ولايت فقيه در کشورهای اروپا و آمريکا دارند بيشتر از جايگاه-‌های هستند که در ايران به آلوده کردن نگرش ِ مردم در کارند.
آيا انديشمندان اين کشورها نمی دانند که، مسجدها و آموزشگاه-‌های اسلامی، انسان را از خود بيگانه می کنند؟
آيا آنها گمان نمی برند که، دستکم بخشی از اين مسلمانان، می توانند بر ضد نامسلمانان به جهاد برخيزند؟
آيا نمی ‌دانند که تروريستِ ارزان، از جان گذشته، خودکار و فراوان، در احکام اسلام ساخته می شود و اين ابزار جاندار از بمب اتمی دهشت ‌آورتر، ويران ‌کننده تر و پايدارتر است؟
پاسخ اين است: آری آنها به اين آينده آگاه هستند ولی آنها، از گسترش اسلام و فشرده شدن آزادی در جامعه، ترسی ندارند. زيرا حکومت به شيوه-ی ولايت فقيه، که انسان‌ را از خودبيگانه و مهارشده می پروراند، با گسترش تمدن مدرن در تضاد نيست.
البته شيوه-ی مردمسالاری هم با گسترش و پيشرفت تمدن در تضاد نيست، ولی مردمسالاری برانگيزنده-ی خرد انسان است و خرد انسان با ولايت فقيه، با نادانی، با جانستانی، با بردگی و با برده پروری در پيکار است.
آرمان کشورهای پيشرفته: گسترش بازار تمدن از راه پيشرفت ابزار توليد است. آنها با سامانی در ستيز هستند که از پيشرفت آنها جلو گيری کند.
آرمان آزادگان: رسيدن به سامان مردمسالاری از راه گسترش و برخورد انديشه‌هاست. آنها با پديده-ای در ستيزند که از گسترش انديشه-ی آزاد جلوگيری کند.

وظيفه-ی اسلامفروشان: نگهبانی و نجات اسلام است که آن هم تنها با دروغ و نيرنگ امکان پذير خواهد بود. آنها با آزادی و خرد انسان در ستيز هستند و می دانند که در آزادی پايه-‌های اسلام به نقد کشيده می شوند و اسلام در وجدان جامعه سرنگون خواهد شد.
در هنگامی که آزادی در اجتماع با پيشرفت تمدن و ساختن ابزارهای توليد همسو باشند آزادگان می توانند با کشورهای پيشرو همگام بشوند. يعنی آزادگان با کشورهای پيشرفته دشمنی ندارند، ولی با يکديگر هم‌بستر نمي‌شوند.
حکومت‌های اين کشورها هم به آزادگان مهر نمی ‌ورزند، ولی آنها خواسته-های خود را در راه آزادگان می نگارند. به زبانی ساده، پيشرفت تمدن و آزايخواهان از وجود يکديگر بی نياز نيستند و می توانند زمانی به يکديگر نزديک و زمانی از يکديگر دور باشند.

(يادآوری: اين جستار در نوامبر 2007 با فرنام ِ "آيا حکومت اسلامی تحريم اقتصادی شده است؟" پخش شده است. از آن جا که درونمايه آن هنوز تازه است، آنرا با اندکی بهبود بازگو کرده-ام).

مـردو آنـاهيــد
يکم دسامبر ۲۰۱۱
دریافت بازتاب از دیدگاه خوانندگان[+]

2011-11-17T04:27:00.013-08:00

رزم آزمايی به رجزخوانی نيست

مردو آناهيد

سرکردگان انگليس که اکنون همکيشان، چاکران و همانديشانی بسيار نادان، فرومايه، آزمند، دزد و ايران ستيز برای حکمرانی بر ايرانيان دارند. چرا آنها بايد با پروردگانِ خويش وارد جنگ بشوند؟ پرورده شدگان، چه از شريعت اسلام پيروی کنند و چه از پيشنهادهای انگليس، به هر روی، مردمان را، در بندهای ايمان، گرفتار دارند. اين مردمان پيوسته و کورکورانه، راهی را می‌ روند که "بی بی سی" نشان می دهــد.
سران ِ آمريکا و خلافت فقيه، برای چندمين بار، بر يکديگر رجز می‌ خوانند، انجمن-های ايرانی هم، بدون ِ بررسی و ژرفنگری، بدان گونه واکُنش نشان می‌ دهند که رجزخوانان پيش بينی کرده-اند. گويا، هم اکنون، آمريکا دريافته است که آخوندها به ساختن ِ بُمب اتمی درکارند. اين است که، جهانيان ترسيده-اند و زورمندان لرزيده-اند، زيرا بيم آن می‌ رود که ناگهان جهان بترکد.
روشن است که نخستين راه پيشگيری از اين آشوب ِ جهانی اين است: کشورهای عربی، آنها که گنجينه-ای پُر گوهر دارند، هر چه بيشتر و زودتر جنگ افزارهای مدرن را، که در انبارهای سازندگان انباشته شده-اند، بخرند تا با کمک ِ الله، بلای اسلامی، از سر ِ جهانيان دور بشود.
با وجود اين، ترسزدگان بايد، پيش از آن که به مارهای ضحاک خوراک برسانند، به برخی از اين گونه پرسش-ها بينديشند.
اگر اسراییل بخواهد، جایگاه ِ سازندگی-ی اين گونه جنگ افزارها را، خراب کند به اين هیاهو چه نيازی دارد؟
اسراييل که موشک ِ آماده دارد، می‌ تواند به همان شيوه-ای رفتار کند، که با اتم سرای سوريه رفتار کرده است يا بدانگونه که نيروگاه-های نيمه ساز را در عراق (در هنگام جنگ ِ آخوندها با صدام) ويران ساخته است.
اگر کشورهای زورمند از بمب-های اسلامی ترس دارند، پس چرا از بمب-های پاکستان نمی‌ ترسند؟
پاکستان که هم بُمب اتمی دارد و هم مسلمان شهادت خواه. بدانسان که، در يازده-ی سپتامبر 2001 ديديم، جهادگران برای خرابکاری از موشکهای دوربر بی نياز هستند. يکی از هزاران جهادگری که، پس يورش سپاهيان ِ ناتو به افغانستان، پرورده شده-اند، می‌ تواند با هر هواپيمايی، بُمب را به اسراييل برساند.
ديگر اين که بايد از خود پرسيد: آمريکا و اسراييل، در ويژگی-های امروز، از بُمب باران کردن ِايران، چه سودی خواهند برد؟
آيا اسراييل شکست خود را، در جنگ با نصرالله، فراموش کرده است؟
اسراييل به درستی می‌ داند: اگر خلافت فقيه بمب اتمی هم داشته باشد، نياز به موشکی دوربر دارد که بُمب را به نشانه برساند. از اين گذشته، برای خلافت فقيه، اورشليم مقدس است. اسراييل می‌ داند که آخوند انسان ستيز است، آخوند، برای فلسطين، ايران را می‌ فروشد و ايرانيان را سر می‌ بُرد.

پس خلافت فقيه، هر اندازه هم که در منجلاب نادانی فرو رفته باشد، پذيرای خودکشی نيست.
آخوندها انسان ستيز، آزمند، خودپرست، کورانديش و فرومايه هستند. از اين روی آنها چيزی را، که آسان به دست آورده-اند، به آسانی از دست نمی‌ دهند.
اگر اندکی در اين باره ژرفتر انديشه کنيم، خواهيم دانست که آمريکا با سپاهش به ايران وارد نخواهد شد. زيرا نه تنها او از لشگرکشی سودی نمی برد وآنکه بيشتر زيان خواهد ديد. بيشتر ِ مردمان، در سرزمين-های اسلامی، يا مسلمان هستند يا بی چيز که به هر روی ندانسته با آمريکا دشمنی می‌ ورزند.

در ايران که روشنفکران ِ چپ و کژروان ِ اسلامزده در راه پيکار با آمپرياليسم، ايران را بسته بندی شده و ايرانيان را دست بسته به نمايندگان انگلستان واگذار کرده-اند.
درست است که بخشی از بازار ِ ايران از دست آمريکا بيرون شده است، ولی بيشتر ِکالای آمريکايی، ساخته شده در کارخانه-های کشورهای کره جنوبی، تايوان، برزيل، اروپای باختری به ايران وارد می‌ شوند.
انگلستان نه تنها بر بيشترين کشورهای نفت خيز دست انداخته است وآنکه پيروزمندانه آمريکا را از پيرامون چاه-های نفت دور ساخته است. آمريکا با فروش بخش ِ بزرگی از جنگ افزارها شادمان است.

سرکردگان انگليس که اکنون همکيشان، چاکران و همانديشانی بسيار نادان، فرومايه، آزمند، دزد و ايران ستيز برای حکمرانی بر ايرانيان دارند. چرا آنها بايد با پروردگانِ خويش وارد جنگ بشوند؟ پرورده شدگان، چه از شريعت اسلام پيروی کنند و چه از پيشنهادهای انگليس، به هر روی، مردمان را، در بندهای ايمان، گرفتار دارند. اين مردمان پيوسته و کورکورانه، راهی را می‌ روند که "بی بی سی" نشان می دهــد.
آمريکا و انگليس برآنند، که به کمک اسلامفروشان، اسلامی درست کنند که درآن از کشتار ِ بيگانگانِ فرنگ چشم بپوشند. پس چرا نبايد از همرزمان خود، يعنی آخوندها، که برای ساختن ِ آنها رنج برده-اند، بهره برداری کنند؟
برای فريبندگانِ مردم، همان اندازه بس است؛ که کسانی ايران ستيز و اسلامزده به خلافت وارد آيند.
مسلمانانِ ايران، نام و ننگ را نمی‌ شناسند و از حاکميت ِ دشمنانِ ايران هم شرمسار نمی شوند
سازمانهای آمريکايی می‌ دانند که مردمان ايران از خلافت فقيه بيزار هستند و به اميد منجی خوابيده-اند. اين را هم می‌ دانند که، در هر جنبشی، چپ-روها و آخوندها در يک بستر می‌ لولند. از اين روی بیشترين مردم، بدون آن که از آمپرياليسيم آگاهی داشته باشند، با آمريکا دشمنی می‌ ورزند.

از پندارهای آزمون نشده بگذريم، اندکی به سرزمينی بنگريم که ما هنوز آن را ايران می‌ دانيم. سرزمينی که در چنگالِ دشمنان فرسوده و نامش به ننگ آلوده شده است و ما از بمباران شدن اَتُم سرای آن نگران هستيم.
با ايران ستيزان زيستن، با ستمکاران همدوش شدن، به خواب ِ سنگين فرورفتن نشان آن نيست که آنچه بر ما و بر ايران به کردار گذشته است و آنچه که امروز بر ايرانيان می‌ گذرد هيچ و پوچ هستند.
1 – کشور ايران در حاکمِت الله و در دست خليفه-ی اسلام است.
نه الله از انديشه و فرهنگ ايران برآمده است و نه خليفه-ی او ايرانی است. اگر هم کسی باور ندارد، به عمامه-ی سياهِ او بنگرد که نشان از عربزادگی و ننگی است که ايرانيان از نادانی بر خود هموار کرده-اند.
2 – بيشتر ِ سرکردگان ِ سازمانها، در بخش-های حکومت و در بخش-های شهروندی، از ايران ستيزانی هستند که از مسلمانان ِ عراق، فلسطين، لبنان، افغانستان، پاکستان وارد شده-اند و به کردار بر سرکوب شدگان ِ موالی حکم می‌ رانند.
در کشوری، که گردانندگانِ سامان آن، سرکوب کنندگان ِ مردم ِ آن کشور باشند، مردمان آن کشور با کيستی و فرهنگ خود بيگانه می‌ شوند و از سروری و حاکميت ِ بيگانگان شرم نمی‌ کنند.

مردمی که از بردگی، آن هم از بردگی برای کُشندگان نياکان خود، شرمنده نيستند آن مردم خرد و وجدانِ خود را هم به دشمن بخشيده-اند. بردگانی، که نه تنها سرفرازی وآنکه ننگ را هم نمی شناسند، آنها، به جز بندهای خواری، چيزی را دارا نيستند که از دست بدهند.
3 – نشان ِ اين کشور، که روی پارچه-ای نگاشته شده است، خواری و ننگ ِ هر ايرانی را، بر دار ِ جهان، آويخته است.
به گفته-ی ايران ستيزان ِ حاکم؛ پنج شمشير، که نشان خونآشامی است، همانی با "لا اله الا الله" دارد.
مسلمان ايرانی، که با شکوه ِ ايرانی بودن بيگانه است، او که سرفرازی را در گور آدمکشان می‌ جويد، چگونه می‌ تواند مرزهای نابخردی را بشناسد؟
او که نشان دشمنان را، که ننگ هر ميهن پروری است، بی شرمانه بر سر افراشته، او که برده-ی جهادگران شده است، به جز سرافکندگی چه پيوندی با خلافت فقيه دارد؟
مسلمان ِ ايرانی، در ولايت فقيه، موالی است و ايران ستيزان مولای او هستند.
در کناره-های اين پرچم بارها شعار سرکوب کنندگان ِ ايرانيان نوشته شده است: "الله اکبر".
افزون بر اين که اين شعار فريادِ ايران ستيزان است، "الله اکبر" نشانی است که خواری و درماندگی و بردگی-ی ايرانيان را به نمايش می‌ گذارد.
4 - نام ايران هم درهم شکسته و ايرانی هنوز از خواب مرگ آور بيدار نشده است. حکومت يا خلافت ِ فقيه را، به جای نام ايران، چنين می‌ نويسند: "جمهوری اسلامی ايران" . افزون بر اين ننگ؛ در خلافت ِ ننگين، دزدان ِ فقيه بر هر سازمانی پسوند "اسلامی" را افزوده-اند و کمتر ايرانی از اين ريشه سوزی اندوهگين شده است. ولی بيشتر آنان از يورش بيگانگان، به اَتم سرایِ اسلامی، نگران هستند.
از شوربختی بايد بپذيريم که بيشتر روشنفکران ِ ايران انديشيدن را فراموش کرده-اند و کورکورانه هر چه که رسانه-ها بگويند، اگر هم ننگين باشند، بر زبان می‌ رانند و به هر سویی که آنها را برانند، عبدالله وار، بدان سو روانه می‌ شوند.
5 – نام برخی از شهرها، نام دانشگاه-ها، بيمارستانها، سازمانهای فرهنگی و هنری، نشانه-های تاريخی، پندارهای انديشمندان ايرانی، داستانها، ارزش-های مردمی و هر نشان ِ همگانی با کلمه-ی خفت بارِ اسلامی آلوده شده است.
مسلمانان ِ ايران، که اين همه ستم بر آنها رفته است، ننگ خود را بر سر دفتر نوشته-اند، اين ننگ را نيز روزانه در آموزشگاهها به کودکان و دانشجويان فرو می‌ کنند.
چه چيزی از ايرانی بودن يا از ايران برای، اين از خودبيگانگان، مانده است که کسی بتواند آن را از آنها بگيرد؟
کشوری که جهادگران بيابانگرد آن را به غنيمت گرفته و کيستی-ی مردمانش را دزديده-اند، همان بهتر که بمب باران بشود تا شايد ايران ستيزان، بدون حـج-گردی و گوسپند-کُشی، يک راست به جنت واريز بشوند.

همه-ی هميارانِ خلافت اسلامی، ايران ستيزند، آنها از فرومايگی و آزمندی، آزادگان و انديشمندان ايران را برای پايداری-ی اسلام کشتار می کنند. هيچ بيگانه-ای که نشان از ويژگی-های ضحاک، اسکندر يا چنگيز هم داشته باشد نمی‌ تواند بر ايران و ايرانی بدين اندازه ستم وارد کند که ولايت فقيه وارد کرده است.
شوم ترين ستمی، که می‌ تواند بر مردمی وارد آيد، اين است که خرد و وجدان آنها را به گروگان بگيرند تا آنها در نادانی با خويشتن و کيستی-ی خود به ستيز برخيزند.
از خودبيگانگی-ی ايرانيان همين بس که آنها همه-ی کوشش و دانش خود را به جهادگران پيش کش کرده-اند و خود به بردگی-ی آنان درآمده-اند. شگفتی در اين است که اين نابخردان نگران آن هستند که بندهای بردگی-ی آنها پاره شوند و نتوانند برای فرومايگان عربزاده جانفشانی کنند.
مردمی، که به گفتار ِ فرومايگان، چه به زور و چه از نادانی، ايمان بياورند، آنها بی ريشه و بی انديشه می‌ شوند و به بردگی-ی دشمنانِ خردسوز در می‌ آيند.
مردمی که خرد، وجدان، کيستی، فرهنگ و کشور خود را به دشمنانان بشريت سپرده-اند و خود در گماشتگی-ی آنان جان می‌ سپارند، اين مردم، چه پيوندی به جز ننگ با اين سامان دارند که بتواند در یورشِ آمريکايی خراش پيدا کند؟
گفته می‌ شود؛ شماری از مردم کشته خواهند شد. مگر همه ساله هزاران کس در زير شکنجه-های خلافت فقيه کشته نمی‌ شوند؟
گفته می‌ شود: هرج و مرج خواهد شد. مگر هرج مرجی، زيان بخش تر از اين که هم هست ؟
مگر جوانانی، که از آزادی سخن بگويند، آنها را از هستی جدا نمی‌ سازند؟
مگر دزدان حکومت، دارايی-ی کشور را، به تاراج نمی‌ برند؟
مگر خودسرانه تاريخ و نشانه-های فرهنگ ايران را آلوده و نابود نمی‌ سازند؟
مگر قهرمانان اين مردم، عربزادگانِ ايران ستيز، ويران کنندگان ايران نشده-اند؟
مگر مسلمانان وارداتی دختران ايرانی را نمی‌ دزدند و به نامردمان ِ زن ستيز نمی‌ فروشند؟.
آيا مردم آلمان، ترکيه، ژاپن، برزيل، کره جنوبی، تايوان، آرژانتين و کشورهای ديگر، که روند ِ کشورداری در آنها، کم و بيش در زير ديدبانی و دستورهای آمريکا و انگليس می‌ گذرد، شوربخت تر از ايرانيان هستند که بايد آدمکشان عرب را، که نياکان آنها را سر بريده-اند، ستايش کنند؟

درد ما بيشتر از کورانديشانی است که در دل آنان هيچ آذرخشی از مهر، برای ميهن، ندرخشيده است.
کسانی که به عقيده-ای يا پنداری ايمان بياورند، آنها بنده-ی آن عقيده يا آن پندار می‌ شوند، آنها به سوسياليسم، به اسلام، به شوروی، به چين، به يک مرده يا يک زنده، که با ايمان آنها همانی دارد، مهر می‌ ورزند.

مـردو آنـاهيــد
هفدهم نوامبر ۲۰۱۱
دریافت بازتاب از دیدگاه خوانندگان[+]

2011-11-09T10:46:00.007-08:00

ما برآنيم که ايران را پس بگيريم

مردو آناهيد

کو خردمند؟ که، در اين زمان اندکی ژرفتر بنگرد، تا حکم ِ گردن زدن را در قرآن بخواند نه ننگ ِ جانستانی را به تبر ِ يک جلاد بند کند.

بی دادگری و انسان ستيزی در سرشت شريعت است. اسلام بدون خشم برجای نمی ماند که بتواند گسترش پيدا کند، اسلام بدون انسان ستيزی در خودش فرو می‌ پاشد.
واليان ِ اسلام ،ايران را غنيمت ِ اسلام می‌ پندارند و آن را برای پايداری-ی اسلام قربانی می‌ کنند. ايرانی با داشتن ِ خرد و فرهنگ ِ خود از شريعت اسلام بی نياز است. پيکار ِ ما تنها برای سرنگون ساختن ِ حکومت اسلامی نيست، ما برآنيم که ايران را پس بگيريم.

اگر زمانی کوتاه، آگاهانه و آزادانه، به گفتار و کردار ِ آزاديخواهان ِ ايرانی، که برخی برای سرنگون ساختن ِ "حکومت آخوندی" (نه حکومت اسلامی) پيکار می‌‌ کنند، بینديشيم به شوربختی-ی ايرانيان پی خواهيم بُرد. بيشتر اين آزاديخواهان، از کمبود ِ آزادی رنج می‌ برند. زيرا دست شان به گنجينه و تازيانه-ی حاکميت نمی‌ رسد.
اين کسان از آن روی آزادیخواه شده-اند، که آنها اسلامی را پذيرايند، که زورمندان ِ جهان، خريدارِ آن هستند. خمينی هم خواهان ِ آزادی بوده است؛ چون او پيش از خلافت، آزادی نداشته است تا دگرانديشان را کشتار کند.
اين خودفروختگان هم اسلامزده و هم ايران ستيزند. گفتار و کردار آنها برای رهايی و گسترش اسلام است.
زورمندان جهان که، پس از يازده سبتامبر ِ 2001، به درستی با شيوه-ی جهاد آشنا شده-اند، از آزمندی و از ترس در برابر مسلمانان ِ خشم-آور، به ويژه در برابر چاه-های نفت، سر فرود آورده-اند و به ستايش اسلام و مسلمانان پرداخته-اند.
پس از اين شکست، جهانداران به اسلامی نيازمند شده-اند، که در شريعت آن، کشتار ِ نامسلمانان ِ اروپايی، روا نباشد. روشن است که مسلمانان می‌ توانند، خشم "الله" را، با ريختن خون ِ نامسلمانان کشور ِ خودشان فرونشانند و زمين را، به امر "الله"، از خون مُرتدها (يعنی دگرانديشان) رنگين کنند.

شگفتی در کردار و گفتار اسلامزدگان و ايران ستيزان ِاسلامفروش نيست. زيرا آنها به جای آن که در راه "الله" بکُشند يا کُشته شوند، آنها، در راه ِ "الله"، پول می‌ گيرند، اسلام را بَزَک می‌ کنند و به کوردلان می‌ فروشند.
شگفتی در کردار کسانی است که خود را ميهن پرور می‌ پندارند. شگفتی از نادانی-ی آنهاست که می‌ خواهند با همياری-ی ايران ستيزان، به کشور ِ ايران، آزادی وارد کنند.
شگفتی در شناخت ِ اين "رزمندگان" است: آنها نه تنها با خويشتن و با کيستی-ی ايرانی بيگانه-اند وآنکه آنها با ايرانی بودن، با آزاد بودن، با برگزيدن، با نماينده داشتن، با بشر بودن و با حقوق بشر بيگانه هستند. آنها اين ارزش-های فرهنگی را مانند کشک و پشم و سرکه بر زبان می‌ رانند.
در ايران ولايت فقيه بی داد می‌ کند، زيرا شريعت اسلام بر بی داد بنياد دارد و از بی داد روييده است.
در هر کشوری، بر هر مردمی که شريعت اسلام حاکم بشود بر آن مردم ستم وارد می‌ آيد. مردمانی که مسلمان هستند به ناتوان بودن ِ خود، به نادان بودن ِ مخلوق ِ الله و به احکام جهاد ايمان دارند.
يعنی مسلمانان ِ با ايمان از کشتار دگرانديشان، از راهزنی، از دروغوندی، از جان آزاری نه تنها رویگردان نيستند وآنکه آنها ، در راه الله، هر زشتکاری را، برای آزار ِ نامسلمانان، وظيفه-ی خود می‌ پندارند. اين مسلمانان خود را، هميار با حاکميت الله، از تيغ به دستان ِ جهادگر می‌ انگارند و از اين پندار ِ خونين سرمست می‌ شوند.
آنها تنها زمانی از احکام شريعت آزرده می شوند که به مجازات يا قصاص ِ اسلامی محکوم شده باشند. مسلمانان در هنگام ِ رنجديدن از شريعت نيز به کژپندار-ی خود پی نمی‌ برند. آنها از نامسلمان بودن ِ قاضی و از بيگانه بودن ِ حاکم با اسلام ِ راستين می‌ نالند.

سعــدی:
"گر چه تير از کمان همی گذرد
از کماندار بيند مرد خرد"

کو خردمند؟ که، در اين زمان اندکی ژرفتر بنگرد، تا حکم ِ گردن زدن را در قرآن بخواند نه ننگ ِ جانستانی را به تبر ِ يک جلاد بند کند. بی دادگری و انسان ستيزی در سرشت شريعت است. اسلام بدون خشم برجای نمی ماند که بتواند گسترش پيدا کند، اسلام بدون انسان ستيزی در خودش فرو می‌ پاشد.
واليان ِ اسلام ،ايران را غنيمت ِ اسلام می‌ پندارند و آن را برای پايداری-ی اسلام قربانی می‌ کنند. ايرانی با داشتن ِ خرد و فرهنگ ِ خود از شريعت اسلام بی نياز است. پيکار ِ ما تنها برای سرنگون ساختن ِ حکومت اسلامی نيست، ما برآنيم که ايران را پس بگيريم.

در اسلام تنها حاکم، الله و تنها حاکميت از آن ِ الله است. همه-ی مردمان محکوم به اجرای اوامر الله هستند. فقيه کسی است که اوامر الله را از قرآن برداشت می کند، خليفه کسی است که او به جای الله حکمرانی می‌ کند.
کسانی که خشونت ِ واليان فقيه را، که در ايران گسترده شده است، به خليفه خامنه-ای يا اميری ديگری می‌ بندند، اين کسان يا، از اسلامزدگی، کور و کَر شده-اند يا آگاهانه برآنند که زشتی-های اسلام را پنهان کنند تا مردمان بندهای بردگی را پاره نکنند و ا ز اسلام گريزان نشوند.
اسلامفروشان دورگرد يا اسلامسازانِ خودفروخته که، از آزمندی و فُرومايگی، برای رهايی اسلام، به ميهن ستيزی و مردم ستيزی می‌ پردازند، آنها هويتی به جز اسلام ندارند. ريزه-های وجود ِ آنها از هستی-ی اسلام جان می‌ گيرند. آنها بردگانی هستند ستمگر که، از پستی و فرومايگی، ايران و مردم ايران را، برای بهره کشی، به جهانداران واگذار می‌ کنند تا اسلام نفرسايد.
برخی از اين اسلامزدگان، در زندان ِ ولاِيت فقيه، چه در زير فشار و چه از بی هويتی، با جان آزاری خو گرفته-اند، آنها برای خلافت فقيه، با چهره پوشی، که از ستمديدگان دزديده-اند، به کشورهای بيگانه پناه آورده-اند.
اين خودفروختگان، يا از اسلامی بدون خشونت سخن می‌ رانند، اسلامی که نه تنها محمد وآنکه خود الله هم با مفهوم آيات آن آشنايی نداشته است؛ يا از بيدادگری در حکومت ِ آخوندی سخن می‌ گويند. گويی که آخوند، شريعت اسلام را، نمی‌ شناسد.
اسلامفروشان، که از زشتی-های اوامر ِ الله شرم دارند، می‌ کوشند که شرمندگی-ی خود را، در پوشش دروغ پنهان کنند. اين دروغوندی نه برای آنست که از خشونت اسلام بکاهند وآنکه برای آن است که کورانديشی-ی خود را واژگون جلوه گر سازند.

ما نيازی نداريم که بهزيستی و بهروزی را، با اوامر ِ مکاران و جباران بسنجيم. احکامی که ابلهان، گندآب ِ آنها را، پس از 1400 سال، خوشبو می‌ نامند و بر ايرانيان فرو می‌ ريزند.

ما برآن نيستيم که به ياری-ی اسلامزدگان ِ ايران ستيز به حکمرانی برسيم و کشور ايران را برای عربزاده-ای، که هرگز زاييده نشده است، آماده کنيم.
مردم ايران، به احکام پوسيده-ی اسلام، نيازی ندارد. ما برآنيم که ايران را پس بگيريم، تا کشور ايران با انديشه و فرهنگ ايرانی سامان داشته باشد نه با احکام راهزنان ِ جهادگر.
جهانداران، از ترس ِ جهادگران، به چنين اسلامی نياز دارند، که بتوانند، به ياری-ی شيادان و اسلامفروشان، آن را دستکم، به مسلمانان ِ واريز شده به کشورشان، فرو کنند. تا شايد از اين راه در کشورهای باختر، خشم مسلمانان، دگرانديشان ِ اروپايی و آمريکايی را، آزار ندهد.
گرچه ستمگران جهانی، اسلامفروشان را، زرافشانی می‌ کنند، ولی نشانه-های زرين از فرومايگی-ی خودفروختگان نمی‌ کاهد. ستمی که اسلامفروشان بر بشريت وارد می‌ آرود بسيار سنگين تر از ستمی است که از سوی خلافت فقيه بر ايرانيان وارد می‌ آيد. زيرا اسلامفروشان، با پولهای آمريکا و انگلستان، کشتارهای گذشته و انسان ستيزی-های آينده-ی جهادگران را با دروغ می‌ پوشانند و آيندگان را در بندهای آدمکشان ِ فقيه گرفتار می‌سازند.
حکومت اسلامی خشونت و مشروعيت خود را از الله گرفته است، او با ستمکاری، زشتی-های شريعت اسلام را، بر مردم ِ ايران آشگار می‌ سازد. از پی‌ آيند ِ اين بی داد، اندک اندک، در درون مردم، بيزاری از اسلام سرريز خواهد کرد.

اگر گستاخی يا سرکشی-ی شماری از ايران ستيزان، در حاکميت الله، در ميان جهادگران، در ميان دزدان ِ ولايت فقيه، در ميان تاراج کنندگان ِ ايران بر سر غنيمت يا بر سر بيعت گيری، که امروزه آن را انتخابات ناميده-اند، درگرفته است اين نشان آزمندی در سرشت جهادگران ِ مردم آزار است نه نشان انساندوستی در آنها.
کسانی که سالها در کشتار ِ جوانان و نابودساختن ِ فرهنگ ايران با ولايت فقيه هميار، همکار و از انصار جلادان بوده-اند، اکنون که دزدانی آزمندتر و زرنگتر، از اين ايران ستيزان، به گماشتگی-ی خليفه، مُفت خر شده-اند، ايران ستيزان پيشن، سبزپوش شده و ابليس وار به جنگ ِ زرگری با آهريمن درآمده-اند.
جهانيان هزاران سال، پيش از اسلام، رنگ سبز را، که نشان ِخرمی و تراوت است، گرامی می‌ داشته-اند. نشان ِ مگوش-ها(مجوسها)، نشان آناهيد، نشان خزر (خضر)، نشان ِ زرتشت، نشان ِ سيمرغ و بسياری ديگر سر سبزی و خرمی بوده است. جهادگران اسلام رنگ ِ سبز را هم، مانند بيشتر نمادهای ارزنده-ی ديگر، دزديده و از آن ِ خود ساخته-اند.

جهادگران ارزشهای فرهنگی را هم، مانند هر پديده-ی ديگری، يا نابود می‌ کنند، که از آن نشانی برجای نماند، يا درون مايه-ی آن را به گندآب اسلام آلوده می‌ کنند و آن را اسلامی می‌ نامند.
سخن از پيکار ِ ميهن پروران است: آنها تنها خواهان سرنگون ساختن ِ ولايت فقيه نيستند، آزادگان بر آنند تا ايران را از چنگال دزدان ِ انسان ستيز پس بگيرند، نه برای رسيدن به حکمرانی، با ايران ستيزان، همدم و همساز بشوند.
کشورهای پيشرفته، با شيوه-های گوناگون، سرکردگان ِ کشورهای پسمانده را به فرمان ِ خود می‌ گردانند و روند ِ دگرگونی را هم پيشاپيش نوشته-اند. دگرگونی، در کشورهای پسمانده، بيشتر در يک سو هستند، بدآنگونه که همگی به داشتن و کاربُرد ِ ابزارهای مدرن نيازمند می‌ شوند و برای برآوردن ِ اينگونه نيازها خواسته-های زورمندان جهان را گام به گام برآورده می‌ کنند.
زورمندان جهان، تنها، از منشور جهانی حقوق بشر، سخن می‌ گويند. آنها به کردار مردمان ِ کشورهای پسمانده را بشر نمی‌ شمارند، دستکم در رفتار و در کردار به آنان به چشم خواری و پستی می‌ نگرند. زمانی سرکردگان ِ جهان، منشور ِ حقوق بشر را نگاشته-اند که هنوز از مردمان آفريکا و آسيا مانند بردگان بهره کشی می‌ کرده-اند. هنوز هم اين مردمان را، به کردار، به واليان برده ساز می‌ سپارند و بردگی-ی آنان را به نام حقوق بشر می‌ پذيرند.
يعنی بشر ِ ارزنده، به کردار، آزادگان اروپايی هستند که آزاد زاييده شده-اند و به خرد ِ و وجدان آراسته هستند. مردمان کشورهای ديگر که مخلوقی از خالقی فرومايه هستند، آزادی-ی آنها در بندگی و فرمانبری از اوامر همان خالقی است که به او ايمان آورده-اند.
پس برای بردگان، که نابخرد خلق شده-اند، دموکراسی مفهومی ندارد. زيرا مخلوق ِ ذليل، نمی‌ تواند راستی و کژی را شناسايی کند، از اين روی، نياز به شبانی دارد که او را گوسپندوار به صراط المستقيم براند. اين است که جهانداران مسلمانان را، يا بهتر بگويم مردمان ِ کشورهای پسمانده را، بشر ِ نابخرد می‌ دانند. نخستين بند ِ منشور حقوق بشر با اين مردمان واژگون برخورد می‌ کند. یعنی آنها تنها در داشتن ِ وظيفه، اطاعت از اوامر ِ شريعتمداران، برابر هستند.
با زبانی ساده، از ديدگاه زورمندان ِ جهان، برای مردمانی که در کشورهای پسمانده زندگی می‌ کنند، هر پديده-ی فرهنگی هم درون مايه-ای دارد که سزاوار مردمان کوته خرد است.
سامان ِ دموکراسی، در کشورهای پسمانده بدانگونه، که سازمانهای جهانی می‌ پسندند، سپردن ِ کشور وِ مردمان ِ آن کشور به دينمدارانی ابله است. در کشورهای اسلامی هم، مردم بايد، در نمايشی، برگ ِ کاغذی را به نام رای به شکاف يک کارتن بريزند تا به امر ِ فقیه، گماشتگان او، انتخاب بشوند، که او بتواند، در پناه ِ سازمانهای جهانی، احکام جهادگران را بر مردم فرود آورد.
اين گونه سرکردگان ِ انسان ستيز را، بدون آن که خودشان بدانند، رسانه-های انگليسی، آنها را با خالق ِ برده پروری پيوند می‌ دهند تا مردم با آنها بيعت کنند.
بينش اين مردمان بسيار پايين تر از آن است که آنها بدانند: برگزيدگان بايد برای بهزيستن در کشور کار کنند، افزون بر اين، آنها از برگزيدگان می‌ خواهند که به آنها دستور ِ کارکرد بدهند. در اين کشورها برگزيدگان بر مردمان سروری می‌ کنند نه فرمانروايی.
برای نمونه: مسلمانان کسانی را انتخاب می‌ کنند که او احکام شريعت را پياده کند. يعنی سخن از کشورآرايی نيست وآنکه سخن از اوامری است که، 1400 سال پيش، جهادگران بيابانگرد برای راهزنی و کشتار ِ ديگر مردمان به کار برده-اند و از اين راه سرزمين-ها را ويران و آزادگان را نابود و مردمان را به بردگی کشيده-اند.

زورمندان جهان نيازی ندارند که به دشواری در زندگانی يا آزادی در اين کشورها انديشه کنند. همين که شبانی ابله و ميهن ستيز، در نمايشی جهان پسند، انتخاب شده باشد، جهانداران، اين مردمان را آزاد و حکومت آنها را دموکراسی می‌ خوانند. زورمندان ِ جهان، در برابر شگفت زدگان، اشاره می‌ کنند که مردمان ِ کشورهای پسمانده به آن دموکراسی نياز دارند که با پسماندگی و نادانی-ی آنها همساز باشد.
در سامان ِ کشورهای پيشرفته از فريب دادن و گمراه کردن ِ مردم، از سوی پيشوايان مسيحی، پيشگيری می‌ شود. دگرسو با اين رفتار، در کشورهای پسمانده، فريبکاران ِ مذهبی برای حکمرانی و ميهن فروشی انتخاب می‌ شوند. دموکراسی در کشورهای پسمانده، تنها و تنها با يک نمايش انتخاباتی، از سوی سازمانهای جهانی گواهی می‌ شود. کشتار و سرکوب انديشمندان و آزادگان بخشی از آزادی-هايی هستند که خليفه-ی انتخاب شده دارد.
سرکردگان، در کشورهای مسلمان، همان اندازه آزادانه انتخاب می‌ شوند که سنگ سياه (حجرالاسود) در مکه انتخاب شده است. اين که ميليونها مسلمان همه ساله به دور سنگ سياهی می‌ چرخند اين نشان بزرگواری يا حقانيت سنگ نيست وآنکه نشان پيروی-ی کورکرانه-ی مسلمانان است. سرکردگان ِ مذهبی هم نه بيشتر از آن سنگ حقانيت دارند نه آزادانه تر از آن سنگ انتخاب می‌ شوند.
سرکرده-ای، که در کشورهای پسمانده، به ويژه در کشورهای مسلمان، انتخاب می‌ شود، جهانداران، او را، تا زمانی، دموکرات می‌ نامند که در سوی خواسته-های آنان گام بردارد. چنانچه خودسری آغاز کند، يا مردم از ستمکاری-ی او خسته بشوند، رسانه-های جهانی پرده از بی دادگری-های او کنار می‌ زنند و سپس او را، در يک انقلاب ِ مردمی، سرنگون می‌ کنند.
مردمانی که، در اين جنبش-ها، آزادیخواه ناميده می‌ شوند، درست همان رفتار و کرداری دارند که راهزنان و فرومايگان در هزارسال پيش داشته-اند. يعنی حکمرانان پيشين را سر به نيست می‌ کنند و داريی، آنان را، که از راه ِ دزدی انباشته شده است، از آن ِ خود می‌ سازند. شگفتی در اين است که روشنفکرانی کورانديش هم اين کسان را آزاديخواه می‌ پندارند.
مردمی که تنها احکام ستمکاران را می‌ شناسند، مردمی که خود را برده می‌ دانند، مردمی که، گوسپندوار، واليانی نادان پرور را، برای شبانی بر خود، حکمران می‌ سازند، آنها نه آزادی را می‌ شناسند و نه می‌ توانند آزاد زندگی کنند.
زيرا دموکراسی يا سامان مردمسالاری از روی نوشته-ای ايجاد نخواهد شد.

مردمی که در زير شمشير و از ترس به عقيده-ای ايمان آورده-اند، از نابخردی و آزمندی به ياری-ی راهزنان و ستمکاران برخاسته-اند، آنها آزادی را تنها در ستمکاری و زراندوزی، از راه دست-درازی به دارايی و جان ِ ديگران، می‌ شناسند.
مردمان ايران به فريدونی نياز دارند، که کشور ايران را از ضحاک پس بگيرد و برای ايرانيان بيآراید، اين مردمان را به سلطان حسين نيازی نيست که، به خواست ِ الله، ايران را به اشرف انگليسی ببخشد.

اندرزی از، بزرگ مرد ِ ايران، فردوسی:

ندانسته در کار تندی مکُن
بينديش و بنگر ز سر تا به بُن
به گفتار ِ شيرين ِ بيگانه مرد
به ويژه به هنگام ِ ننگ و نبرد
پژوهش نمای و بترس از کمين
سخن هر چه باشد به ژرفی ببين

مـردو آنـاهيــد
نهم نوامبر ۲۰۱۱
دریافت بازتاب از دیدگاه خوانندگان[+]

2011-10-19T12:08:00.007-07:00

هوش دار که ايران را به تاراج می برند

مـردو آنـاهيــد

ايرانی که از خويشتن و با فرهنگ خود بيگانه شده است نمی‌ تواند رويدادهای گذشته را بررسی کند، او که دورانديشی را نياموخته است، نمی تواند برای پيشآمدهای آينده آمادگی داشته باشد، او که عبد ِ الله شده است نمی‌ تواند از اوامر ِ فقيه-ی خردسوخته سرپيچی کند. با اين همه شوربختی، او می‌ تواند از رويدادهای همزمان با زندگانی-ی خودش و از سرنوشت همسايگان ايران پند بگيرد.

دزدان ِ فقيه از درون و جهانداران ِ آزمند از برون، بسان ِ درندگان، هستی-ی ايرانيان را به تاراج بُـرده-اند و دوباره سرزمين ايران را به حراج گذارده-اند.
برای واليان اسلام و برای خودفروختگان ِ اسلامزده: ايران گنجينه-ای است که جهادگران، آن را، برای کامجويی، دزديده-اند. هر کدام از اين راهزنان می‌ کوشند که بخش ِ بيشتری از اين گنج را به چنگ آورند. به همان کردار که مجاهدين، در آغاز اسلام، دارايی همسايگان را به نامردمی می‌ دزديدند و در يزرب (مدينه) ديوانه وار به خود می کشيدند.
برای آزمندان جهان: ايران زرچشمه-ای است که جهادگران ِ بيابانگرد، به آن دست يافته-اند. ولی توان نگهداری از آن را ندارند. از اين روی آنها پاره-های اين کشور را، پس از تاراج، به حراج گذارده-اند. بهترين پاره را جهانداری می‌ برد که بيشترين جهادگرانِ کاخ نشين را بنوازد.
اين است که جهانداران، در اين هنگام که روشنفکران به سنگين ترين خواب-های مرگ آور فرورفته-اند، بيش از پيش به نوازش و پرورش جهادگران پرداخته-اند.

درست است که، حکومت اسلامی از زشتی و ناپاکی سرشته شده است، هر کرداری، که از شريعتمداران سر بزند، بی گمان به سوی انسان ستيزی می‌ گرايد. کشتار انسان، از راه ِ بمب گذاری، کاريست که حکومت اسلامی بارها در کشورهای بيگانه انجام داده است. گماشتگان ِ اين حکومت تا کنون، با همين شيوه، کسان ِ بسياری را، به کردار ِ اهريمن، کشتار کرده-اند.
اين فرومایگان زيان آورترين زهری هستند که افزون بر جانستانی ريشه-ی خرد ِ انسان را هم می‌ سوزانند. با اين وجود آنها تنها انسان ستيزانی نيستند که بر جهانيان ستم وارد می‌ آورند.
برای آزمندان ِ جهاندار، به ويژه انگلستان، پديده-ای ارزشمند است که، از بودنش، گنجخانه-های آنها سرشار بشوند. آنها، برای زراندوزی، به بازار ِ فروش، به ويژه فروش ِ جنگ افزار، نياز دارند و در اين راه از هيچ نيرنگ ِ اهريمنی، از هيچ گونه جان آزاری، روی گردان نيستند.
زورمندان جهان، پيشرفت ِ مردمان را، تنها و تنها، در سوی فروشِ فرآورده-های خود می‌ خواهند و اين آزمندی به جز از راه ِ دروغوندی و برانگيختن ِ کينه توزی، در برخورد ِ مردمان با يکديگر، پاسخ نخواهد يافت.

اشاره-ای، در پندار، به برنامه-ی شيخ الحسين "با مُلا نه ما "

آشفتگی در گنجخانه-های جهان، به ويژه در بانکهای آمريکا، شيخ الحسين را بسيار نگران کرده است. تخت ِ فرمانروايی او دستخوش ِ توفان ِ چين و نفرين ِ اروپا شده است. او بی درنگ نياز به چشمه-ای نفت خيز دارد که، در آتش جنگ، نفت ِ سياه را به زَر ِ سرخ برگرداند. در ديدگاه ِ شيوخ الآمريکن، زر ِ سرخ، کليدی است که همه-ی دشواری-ها را به آسانی می‌ گشايد.
زرچشمه-های سياه در کشورهای کناره-ی خليج فارس نهاده شده-اند. تنها با فروختن ِ آسمانخراش و آبريزگاه ِ زرين، به چادُر نشينان ِ عرب، نمی‌ توان انبوه ِ بيکاران را، در آمريکا، به کار گماشت و گنجخانه-ها را پُر گوهر ساخت. اين است که، هر چه زودتر، بايد عربها را در جنگی در گير کرد، يا دستکم آنها را از ديوی هفت سر ترسانيد.
زر که از چشمه-های سياه ِ نفت، به اندازه-ی نياز ِ ابزارسازان جنگ، روان بشود، از آشفتگی و نگرانی-های اميران ِ امريکا و خاتون-های اروپا کاسته می‌ شود.
درست است عرب-ها، که اکنون به زور و زَر دست یافته-اند، دلخوش نيستند که جان خود را به شمشير ِ جهاد ببندند.
زيرا آنها، برای دست يافتنِ به غنيمت، جهاد می‌ کرده-اند، اينک که آنها از کرامت و موهبت ِ انگليس از شهد ِ نفت سرمست شده-اند، ديگر غنيمت ِ جهاد و پاداش ِ شير و عسل، چندان کششی ندارند که آنها، برای جنت ِ الله، از بهشت ِ کافران چشم بپوشند.

در اين دوران افزون بر اين که می‌ توان با شماری از شتر يا بُز خون-بهای انسانی را پرداخت، با "دفتر ِ بی معنی"[*] هم می‌ توان مسلمانان ِ بی چيز را، برای کُشتن و کُشته شدن، پرورش داد. شمار ِ بسياری از مسلمانان ِ با ايمان در بنگلادژ، پاکستان، اندونزی و فیليپين وجود دارند که يک مفتی می‌ تواند انگيزه-ی جهاد و آمادگی برای شهادت را در آنان ايجاد کند.
(قرآن): در ديدگاه ِ حافظ،، دفتريست بی معنی. [*]
اين خرقه که من دارم در رَهن ِ شراب اولا
وين "دفتر ِ بی معنی" غرق ِ می ناب اولا

به هر روی سازندگان ِ جنگ افزار به توليد و فروش ِ پيوسته-ی کالای خود نيازمند هستند و نمی‌ توانند زمان درازی ساخته-های خود را انبار کنند.
پول-های انبوهی در گنجينه-های عرب-های نفت فروش انباشته شده-اند. آنها نمی دانند که چگونه آن همه پول را به کار ببندند!؟

بيزاری و رنج مردم ِ ايران از حکومت اسلامی بسيار سنگين شده است و مردم به اميد ِ کمک ِ آسمانی به خواب ِ زمستانی فرورفته-اند.
افزون بر اين‌ها شمار ِ روشنفکران ِ خودفروخته و ايران ستيز بسيارافزايش يافته است.
در چنين ويژگی-هايی، برای شيخ الحسين "با مُلا نه ما" بهترين هنگام است که عرب-های پولدار را در جنگی با اسلامزدگان، که در بستر آخوندهای ستمکار می‌ لولند، در گير کند. تا ، در اين آتش، زَر از چشمه-های نفت جدا شده و به سوی گنجخانه-های جهانداران روانه بشود.
پيشاپيش، حکومت انگلستان آمادگی-ی خود را برای پياده کردن ِ اين نيرنگ ِ اهريمنی بازگو کرده است. سخن وزير خارجه-ی انگليس پيمانی است زبانی، برای همياری و بهره برداری، در برنامه-ای که انگليس گمان برده است.
به هر روی هر آنچه که برای جهانداران سودآور باشد بی گمان برای جهانيان به ويژه برای ايرانيان رنج آور و زيان بخش خواهد بود.

پرسش:
چرا هر سنگی، در هر کجای جهان، که پرتاب می‌ شود، سرانجام با سر ايرانيان برخورد می‌ کند؟
چرا راهزنان جهانی، که پيوسته دستشان به کيسه-ی یکديگر دراز است، هميشه برای دستدرازی به ايران و آزار دادن ِ ايرانيان، با يکديگر هم-آرمان هستند؟

بيشترين درآمدهای جهانيان، که در گردآب ِ فرآورده-های مدرن فرو می‌ روند، در گنجخانه-های جهانی، به ويژه در بانک-های سرمايه-داران، انباشته می‌ شوند.
گنجايش انبارهای سرمايداران بايد روز به روز همدوش با ساختن ِ ابزارهای تندکار گسترش يابند، برای برآوردن اين نياز بايد، همه-ی جهانيان با شتابزدگی کالايی را بخرند که سوداگران، با نيروی همان مردمان، توليد کرده-اند.
ساختن و پرورش دادن ِ تَرسونَک-هايی مانند صدام حسين و موشک-های آخوندکی برای پيشرفت در سوی فروش جنگ ابزارها بسيار سودبخش بوده-اند.
برای نمونه، کمترين بازده-ی يورش بردن به عراق چنين است: افزون بر دست يافتن ِ انگليس به کانهای نفت در عراق، کشورهای عربی، ميلياردها دلار، برای خريد ِ جنگ افزارهايی پرداخته-اند که نه دانش، نه توان و نه نياز به کاربرد ِ آنها داشته-اند.
به هر روی زمانی، سَروَری بر حکمرانان کشورهای پسمانده، به مانند ِ سَروَری بر کشور عراق، پيروزی شمرده می‌ شود که پيوسته، از اين زرچشمه-ها، گنجخانه-های آزمندان ِ جهان پُر گوهر بشوند. برای روان ساختن ِ جويبار ِ زرين بايد پيوسته عرب-ها را از ديو سياهی ترسانيد تا همدوش با ساختن ِ آسمانخراش-ها، جنگ افزارهايی را بخرند که کشورهای زورمند ساخته-اند.
برای آزمندان ِ جهان، رنج ِ مردمان ِ ستمديده، هيچ نشانی برای کاستن ِ نيروی فشار بر آنها نيست، مگر اين که درد ِ اين مردمان از اندازه بگذرد و راه ِ پيشرفت ِ جهانداران را دشوار کند.
دلسختی و نامردمی اين آزمندان را می‌ توان به روشنی در کردار ِ آنان ديد. برای نمونه: کرداريست که اين ستمکاران چند سد سال بر مردم افغانستان وارد آورده-اند.
از زمانی که شوروی افغانستان را از چنگال انگليس بيرون آورد تا به امروز، به جز ستم و آزار چيز ديگری به اين سرزمين وارد نشده است. در درازای 40 سال کشور و مردم افغانستان را آن چنان به خاک و خون کشيده-اند که گويی مردمانش از سرشت آدمکُش زاييده شده-اند و هميشه از نادانی در خاک و باروت زيست داشته-اند.
اگر اندکی خردمندانه انديشه کنيم، خواهيم ديد، که چگونه زادگاه ِ انديشمندان ِ جهان به پرورشگاه ِ و آموزشگاه ِ جهادگران اسلامی برگردانده شده است.

زورمندان ِ جهان، افغانستان را به گماشتگان انگليسی و جهادگران انسان ستيز سپرده-اند. مردم افغانستان از سويی در زير ستم شريعت اسلام از سويی ديگر در زير ِ چنگال دزدان و آزمندان جهانی رنج می‌ برند. اين مردمان، در آشوب ِ اين بی داد، شادمانی و مهربانی را از ياد برده-اند. آواز ِ زنان و آوای خندان ِ کودکان در دود ِ ترياک خاموش شده-اند.
با اين وجود، در ميان اين همه آلودگی-ها، هنوز شماری از آنها، خرد ِ خود را در تاريکسرای اسلام نباخته، انديشه و وجدان خود را به بيگانگان نفروخته-اند و در سوی آزادی و بازسازی-ی فرهنگ ِ مردمی پيکار می‌ کنند.

ايرانی که از خويشتن و با فرهنگ خود بيگانه شده است نمی‌ تواند رويدادهای گذشته را بررسی کند، او که دورانديشی را نياموخته است، نمی تواند برای پيشآمدهای آينده آمادگی داشته باشد، او که عبد ِ الله شده است نمی‌ تواند از اوامر ِ فقيه-ی خردسوخته سرپيچی کند. با اين همه شوربختی، او می‌ تواند از رويدادهای همزمان با زندگانی-ی خودش و از سرنوشت همسايگان ايران پند بگيرد.
ما مرغ آتشیم، اگرَم نیست باورت
بر شاخسار ِ شعله به بین آشیان ما
(صائب)

مـردو آنـاهيــد
نوزدهم اکتبر ۲۰۱۱
دریافت بازتاب از دیدگاه خوانندگان[+]

2011-10-16T09:02:00.013-07:00

شرّ مُسلِم نه از ره کین است
اقتضای دیانتش این است!
از آن جهت که نویسنده روشنفکر و آزادیخواه، محمدرضا پورشجری (سیامک مهر) در ساهچالِ [خلیفـــه] ولایت فقیه اسیر و در بند است ، ما (پارس دیلی نیوز[+]) هر روز یکی از مقالات روشنگرانه این وبلاگ نویس آزاد-اندیش را باز پخش خواهیم کرد و امیدواریم دیگر رسانه-های آزادیخواه نیز، هر روز با انتشار نوشته-های این وبلاگ نویس آزادیخواه پشتیبانی خود از این زندانی سیاسی و در دفاع از آزادی بیان را نشان دهنـــد.

*****

ماده-ی ۱۹ اعلامیه جهانی حقوق بشر
هر فردی حق آزادی عقیده و بیان دارد و این حق مستلزم آن است که کسی از داشتن عقاید خود بیم و نگرانی نداشته باشد و در کسب و دریافت و انتشار اطلاعات و افکار، به تمام وسایل ممکن بیان و بدون ملاحظات مرزی آزاد باشد.

*****

درباره-ی شکنجه و لواط اسلامی

سیامک مهر ، وبلاگ نویس دربند

واقعیت و وجود شکنجه-های اهریمنی در زندان ها و بازداشتگاه-های جمهوری [خلافتِ] اسلامی که تداوم و قدمتی سی ساله داشته و این روزها مانند دُملی چرکین سرباز کرده و در سطح جامعه به گفتگوی همگان تبدیل شده است، ریشه-هایی اسلامی و قرآنی دارد و توسط "الله" به دقت مورد توجه بوده، توجیه و تئوریزه شده، و جهت اعمال بر مخالفان "الله" و رسولش به دفعات توصیه گردیده است.

در نزد مؤمنان، شکنجه و آزار و قتل کافران و مشرکان و مخالفان و دگراندیشان، امری پذیرفته شده و ایمانی و اعتقادی و الهی است. قتل و خونریزی نیز در نظر مؤمنان به صورتِ
« به حق و به ناحق» تقسیم گردیده. خونی به ناحق نباید ریخته شود. اما مانند علی که در پی حق شمشیر می زد، می توان به حق آدم کُشت و خون هزاران تن را در راه "الله" و حق بر زمین ریخت.

در اسلام قتل یک نفر به مثابه قتل نوع بشر مذموم شمرده شده، اما قتل هزاران نفر در راه "الله" به اندازه قتل یک نفر هم اهمیت ندارد که هیچ، پاداش دنیوی و اخروی نیز دربر دارد.

وجود زمینه-های ذهنی شکنجه و شلاق و تعزیر و تازیانه در روان مسلمانان و تخمیر و رسوب خشونت و توحش الهی در لایه-های ناخودآگاهی آنان، باعث گردیده که در برابر حتا شکنجه و قتل به ناحق(!) واکنشی طبیعی و عکس العملی بدان گونه که شایسته-ی انسان و وجدان سالم اوست از خود نشان ندهند و به مدت سی سال رنج و شکنج و عذاب همنوعان خویش را با خونسردی تحمل کنند. مسخ آدم-هایی که هم-نوع خود را در چاله می کنند و با سنگ بر سر و سینه وی می کوبند تا بمیرد و یا تخدیر افرادی که به هنگام تماشای مراسم بردارکشیدن همسایه و همشهری و هموطن خود به هلهله می پردازند، آبشخوری اسلامی و قرآنی و دینی و مذهبی دارد.

می دانیم که پیامبر اسلام خود مبتکر و ابداع کننده-ی خشونت بارترین و وحشیانه ترین انواع روش های شکنجه بوده است. شکنجه بوسیله-ی تازیانه و بنام تعزیر از متداول-ترین شیوه های شکنجه در اسلام است. قتل و اعدام و اذیت و آزار و عذاب و تجاوز و خشونتی که به مدت سی سال است در سیاه چاله های کهریزک و اوین و قزل حصار و گوهردشت [خلافت اسلامی] بر جوانان ایرانزمین اعمال می شود، در حقیقت گرته-برداری از انواع شکنجه-هایی است که "الله" در قرآن برای ناباوران و دگراندیشان در نظر گرفته است:

سزاى كسانى كه با خدا [الله] و پيامبر او می جنگند جز اين نيست كه كُشته شوند يا بر دار آويخته گردند يا دست و پايشان در خلاف جهت‏ يكديگر بريده شود.
بر گردن-هایشان بزنید و انگشتانشان را قطع کنید.
دست راستش را سخت می گرفتيم، سپس رگ قلبش را پاره می كرديم.
و مرد و زن دزد را به سزاى آنچه كرده‏-اند دست-شان را به عنوان كيفرى از جانب خدا بِبُريد.
کسانی که دین حق را نمی پذیرند بکُشید. در هرجا که آنها را بیابید بگیرید و بکُشید.
مشركان را هر جا يافتيد به قتل برسانيد.

با پیشوایان کفر قتال کنید.
ای کسانیکه ایمان آورده-اید، کافرانی که نزد شمایند را بکُشید تا در شما درشتی و شدت را بیابند.
چون با کافران روبرو شدید، گردنشان را بزنید و چون آنها را سخت فرو فکندید، اسیرشان کنید و سخت ببندید.

اینان لعنت شدگانند. هرجا یافته شوند باید دستگیر گردند و به سختی کشته شوند.
کسانی از اهل کتاب که به خدا و روز قیامت ایمان نمی آورند و چیزهایی را که خدا و پیامبرش حرام کرده است بر خود حرام نمی کنند و دین حق را نمی پذیرند بکُشید.
چون با کافران روبرو شديد، گردنشان را بزنید.

جالب اینجاست که وقتی "الله" به توسط رسولش از انتقام گرفتن و قتل و شکنجه کردن ناتوان می ماند، آرزو می کند که دست های یکی از مخالفینش بریده شود:« تَبَت یَدآ اَبی لَهَب ».

همچنین توصیف شکنجه هایی که برای اهل جهنم در نظر گرفته شده و در قرآن آمده، بدون شک سرمشق های خوبی برای بازجویان در زندان های [حکومتِ] اسلامی است:
بگيريد او را و در غل كِشيد.
آنگاه ميان آتشش اندازيد.
پس در زنجيرى كه درازى آن هفتاد گز است وى را در بند كِشيد.
و خوراكى جز چركابه ندارد.

كسانى را كه به آيات ما كفر ورزيده‏اند در آتشى سوزان درآوريم كه هر چه پوست-شان بريان گردد، پوست-هاى ديگرى بر جايش نهيم تا عذاب "الله" را بچشند.
آنان در آتشى سوزان درآيند.
از چشمه‏-اى داغ نوشانيده شوند.
خوراكى جز خار خشك ندارند.
نه خنکی چشند و نه آب، جز آب جوشان و خون و چرک.
پس بچشيد كه جز عذاب هرگز چيزى بر شما نمى‏افزاييم.

چون به استغاثه آب خواهند از آبی چون مسِ گُداخته که از حرارتش چهره-ها کباب می شود بخورانند-شان.
غُل-ها را به گردنشان اندازند و با زنجيرها بکِشند-شان، در آب جوشان، سپس در آتش افروخته شوند.
قطعاً از درختى كه از زقوم است‏ خواهيد خورد.
پس با آبى جوشان پذيرايى خواهید شد.
بر سر شما شراره‏-هايى از تفته-ی آهن و مس فرو فرستاده خواهد شد.
ميان آتش و ميان آب جوشان سرگردان باشند.

علاوه بر شیوه های شکنجه و عذاب که در قرآن به تفصیل بیان شده، در میان توده-ای از مُهملاتی که به نام روایت و حدیث از محمد و علی و ائمه آورده شده نیز شکنجه-هایی ابداع گردیده است؛ مثلاً در وصف شکنجه-ی اهل جهنم گفته شده:
دو کفش آتشین به پا دارد که مغز وی از حرارت کفش-هایش بجوش می آید.
در اثر شدت حرارت گوشت بدن از استخوان جدا می شود.
خانه-هایی از آتش و مار و عقرب و عذاب.

و اما لواط در اسلام عملی بسیار شنیع بوده و مجازات مرگ در پی دارد. بر طبق حدود و احکام شرع اسلام، مرتکب به این عمل را باید با خشونت-بارترین روش به قتل رساند. یا از بلندی و کوه پرت کرد تا کُشته شود و یا در آتش انداخت و یا دیواری را بر وی خراب کرد تا لِه شود و از این جمله جنایات.

تجاوز جنسی ِ بازجویان و شکنجه گران و پاسداران و بسیجیان مسلمان به مردان در زندان های جمهوری [حکومتِ] اسلامی، صرف نظر از شکستن و خُـرد کردن یک فرد تا سرحد مرگ که مقصود شکنجه-گران می باشد، بیشتر گویای این حقیقت است که در اسلام، کافران و ملحدان و اسیران و برده ها هیچ گونه حقوقی ندارند و جان و مال آنها در اختیار مؤمنین است و هر رفتار ددمنشانه و پلیدی مباح بوده و شناعتی نداشته و بازخواستی هم ندارد. زمانی که مجاهدین اسلام به ایران پورش آوردند، پسربچه هایی را که به اسارت می گرفتند، اخته می کردند و تحت نام غلام مورد سوءاستفاده-ی جنسی قرار می دادند.

بنابراین به شکنجه گران و بازجویان مسلمانی که فرد اسیر را مورد همه گونه آزار جسمی و روانی قرار می دهند، نمی توان خرده گرفت که چرا به عمل لواط روی آورده و به زندانی تجاوز جنسی کرده-اند. چنین انتقادهایی متوجه انسان های متمدن و باخرد و دارای وجدانی انسانی و پاک و صاحب سلامت روانی است( که در این صورت نیز اصل موضوع منتفی است)، نه جانوری ماقبل تاریخ و وحشی، با اعتقاداتی پسمانده که ایمان و تعصب مذهبی وی را کور کرده و بر رفتار خود هیچگونه کنترلی ندارد.

شرّ مُسلم نه از ره کین است
اقتضای دیانتش این است!

سیامک مهر
Thursday, August 20, 2009

2011-10-13T09:07:00.005-07:00

نه، من اسلام شناس نیستم. من اهریمن شناسم!

سیامک مهر، وبلاگنویس دربند

مرا ازمرگ نترسانید. من زمانی که می نوشتم، جانم را نوک قلمم گذاشته بودم. من امروز به آن آرامشی که وصفش را می کنم دست یافته-ام. این اسارت در احساس من به مثابه طلیعه آزدی است. امروز بیشتر از هر زمان دیگری دلم گواهی می دهد و امید یافته-ام که آزادی سرزمینم، آزادی میهنم نزدیک است.
دست نوشته-ی وبلاگ-نویس زندانی محمدرضا پورشجری (سیامک مهر)، که جهت انتشار در اختیار "فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران" قرار گرفته شده است. متن آن به قرار زیر می باشد:

از من پرسیدند: "مگر تو اسلام شناسی که درباره اسلام می نویسی؟ "
گفتم؛ نه، من اسلام شناس نیستم. من اهریمن شناسم!
یکنفر آیه خواند: فی قلوبهم مرض...
یکنفر خواست ایمیل- آدرس-هایم را بنویسم... النجاة فی الصدق، یکنفر قلم را از دستم گرفت و از همکارش خواهش کرد قلم را ببرد آب بکشد. چون در تماس با من نجس شده است.
شوکر را با ولتاژ کم به بازوها و شانه-هایم می زدند؛ جغ جغ جغ صدا می کرد.

بعدازظهر یکی از روزهای اوایل بازداشت، هنگامی که از بازجویی برمی گشتم، چشم بندم را که باز کردند و مرا به داخل سلول هُل دادند، به اطرافم هیچ توجهی نداشتم. به اعماق ذهنم فرو رفته بودم. فشارها تحمل ناپذیر بود.
با خودم فکر کردم آیا ممکن است زیر شکنجه اظهار توبه و پشیمانی کنم و به گُـه خوردم و غلط کردم بیافتم؟
حتا تصورش برایم وحشتناک بود.
یک ترس مملوس-تری هم وجود داشت. تجربه سالهای سیاه و اهریمنی دهه شصت که کفتارهای اسلام امثال مرا ظرف یکی دو روز و آنهم پس از شکنجه های باورنکردنی به قتل می رساندند و یا علاوه برخود شخص بستگان و عزیزان وی را نیز بازداشت و زیر شکنجه لِه می کردند. کافی است دوران حاکمیت امثال "اسدالله لاجوردی" معروف به "قصاب اوین" را بر زندانهای رژیم اسلامی به یاد آوریم.
کف سلولم نشسته و در خودم فرو رفته بودم. اندک اندک فکری شگفت مثل موجودی زنده زیر پوستم می خلید و می دوید. از بخت بد من، زمانی که چهار تن از ماموران اطلاعات به خانه-ام هجوم آوردند و مرا به همراه هرچه از وسایلم که لازم داشتند با خود بردند، حتا یک نفر شاهد بازداشت من نبود.
هشدار دادند که اگر داد و فریاد بکنم و همسایه-ها با خبر شوند، به من دستبند خواهند زد. اصلا در فکر چنین کاری نبودم. زیرا واکنش و رفتار "سربازان گمنام امام زمان" را در چنین مواقعی به خوبی می شناختم. سعی می کردند که آبروی متهم را بریزند. مثلا؛ در حضور همسایه ها و آشنایان تهمت دزدی به وی می زدند. و یا می گفتند به زن مردم تجاوز کرده است. آنوقت طرف را با ضرب و شتم خل کش می کردند و به همراه خود می بردند.
این حقیقت که هیچکس از دستگیری من مطلع نیست، هراسی در وجودم افکنده بود. دریافتم که می توانند بسادگی و بدون اینکه آب از آب تکان بخورد، پس از شکنجه های وحشیانه مرا به قتل رسانند و سپس جنازه-ام را در بیابان های اطراف کرج و یا کنار اُتوبان رها کنند و هیچ مسئولیتی هم نپذیرند.
نمونه هایی همچون قتل «ابراهیم زال زاده»، روزنامه نگار معروف که جسدش را در محل دفن زباله های تهران در جاده آبعلی رها کردند و نزدیکتر به زمان ما «محمد مختاری» و «جعفر پوینده»، در قتل های موسوم به زنجیره-ای به همین طریق انجام گرفت. و ده ها و صدها مورد دیگر که در این سی و چند سال در داخل و خارج کشور ترور شدند و رژیم اسلامی هم چیزی به گردن نگرفت و یا فریبکارانه به افراد خودسر نسبت دادند.

آنروز یکی دو ساعت از زمان نهار گذشته بود. جیره غذایم کف سلول سرد شده بود. یک بشقاب برنج قرمز رنگ با یک ظرف کوچک ماست و تکه-ای نان. از جایی که نشسته بودم پایم را دراز کردم و زدم زیر ظرف غذا. حتا نگاه به غذا برایم تهوع آور بود.

در دادگاه انقلاب به بازپرس که مرا به سب النبی و توهین به مقدسات و توهین به قرآن متهم می ساخت و دائما به مرگ و اعدام تهدید می کرد، گفتم: لطفا،
مرا ازمرگ نترسانید. من زمانی که می نوشتم، جانم را نوک قلمم گذاشته بودم.
زیرا می دانستم که ساکن قلمرو اهریمنم. قلمرو عنصر ضدبشر، عنصر ضد زندگی. آن جغرافیا و سرزمین-هایی را که آخوندها و آیت الله ها و سایر اسلام پرستانِ " بلاد" اسلامی می خوانند، در حقیقت قلمرو اهریمن است.

صدای غمگین آواز زنی که از پنجره سلولم به درون می رسید، برای یک لحظه مرا متوجه اطرافم ساخت. بین بند اطلاعات و بند نسوان فقط یک محوطه کوچک هواخوری زندانیان واقع شده. صدا از همان سمت بود!

روزهای روشن خداحافظ
سرزمین من خداحافظ، خداحافظ، خداحافظ ...

بعدها با همین زن از پشت پنجره سلولش آشنا شدم. زمانی که بازجویی-های من تمام شد و اجازه یافتم از فضای هواخوری استفاده کنم از او سیگار می گرفتم. سیگار را روشن می کرد و از شکاف نرده-های پنجره سلولش برایم پایین می انداخت. نرده-های افقی پنجره از ورقه های فلزی لبه دار و ضخیمی ساخته شده و به شکل اُریب نصب گردیده، بطوریکه امکان دیدن داخل سلول وجود ندارد. البته او از بالا با سرک کشیدن و به سختی می توانست مرا ببیند.
اسمش را پرسیدم؛ شهلا
آن ترانه هایده را که خوانده بود به یادش آوردم. خواهش کردم بازهم بخواند:

ای زن تنها، مرد آواره
وطن دل توست، شده صد پاره
آخه تا به کی آروم بشینیم
حسرت بکشیم، گریه ببینیم
پاشو کاری کن، فکر چاره باش
فکر این دل پاره پاره باش

حریر صدایش در آن شهریور داغ مثل نسیم وجودم را خُنک می کرد.
شهلا ... لابد چشمان سیاه و درشتی هم داشت. با پوستی سفید. لابد خال نمکین هم گوشه لبش را تزیین می کرد.
آخر صاحب این صدای مخملی که نمی توانست زیبا نباشد.
شهلا یک نفر را کشته بود. خانواده مقتول رضایت نمی دادند و حالا می خواستند شهلا را به قتل برسانند. قصاص کنند.

بازپرس دادگاه انقلاب دائما قانون مجازات اسلامی و قانون تعزیرات اسلامی و یا به بیان بهتر قانون توحشات اسلامی را به رُخم می کشید. قانون قتل و اعدام و قصاص. قانون سنگسار و دست و پابریدن و چشم در آوردن و تازیانه زدن. مشتی احکام وحشیانه متعلق به قبایل بیابانگرد اعصار جهل و نادانی.
احکامی که اعضای فرقه-ای جاهلانه و خرافی با فریب و تحمیق عمومی و با زور اسلحه و ارعاب به نام قانون به تمامی آحاد جامعه و به یک ملت تحمیل کرده-اند.
قانون از آسمان نازل نشده، بلکه قانون، قرارداد و پیمانی است میان شهروندان آگاه و آزاد جامعه که در انجمن و با هم-پُـرسی به جهت تنظیم روابط خود و بهبود زندگی و رفاه و خوشبختی همگان وضع می گردد.
از طرفی امروز هر قانون اساسی و موضوعه-ای که با متن و روح و محتوای سی ماده اعلامیه جهانی حقوق بشر در تعارض و تناقض و تضاد بوده باشد، از اساس فاقد ارزش و بهاست و هیچ شهروندی ملزم به رعایت و احترام نهادن بدان نیست.

در آن بعد از ظهر بی امید، کف سلولم در بند اطلاعات چمباتمه زده بودم. خودم را در"دهان اژدها" گرفتار می دیدم. زانو-هایم را در بغل گرفته و رفته رفته به آن تصمیم نهایی نزیک می شدم. ذره ذره آن فکر عجیب در وجودم جان می گرفت. باید کاری می کردم، حرکتی می کردم، اگه قرار باشد هر روز مرا از صبح تا غروب بازجویی کنند و کتک بزنند، آیا احتمال اینکه زیر فشار-های توانفرسا ضعیف شوم و با خواری و خفت طلب عفو کنم و نوشته و سخنانم را پس بگیرم و آرائ و اندیشه-هایم را باطل عنوان کنم وجود نداشت؟

ناگهان گویی کسی، صدایی از من پرسید: آیا حاضری برای آزادی بمیری، برای ایران بمیری؟ به خاطر اندیشه ها و باورهایت که موجودیت-شان ارزشی ورای وجود تو دارد؟
منتظر پاسخ نماندم. "در مرگ نیز مردی باید" )
عینکم را برداشتم و با قاشق فلزی شیشه-هایش را شکستم و با تکه شیشه-ای تیز هر چه رگ که بر دستهایم برجسته و پیدا بود پاره پاره کردم.
خون به همه سو فواره زد. کف سلول و لباس-هایم غرق خون شد. رفته رفته و پس از چند دقیقه احساس ضعف کردم. بی اختیار خم شدم و بر یک شانه دراز کشیدم. به پهلو افتادم. نفس-هایم به شماره افتاد.
اگر «بابک»، آنجا بود، حتما پیشنهاد می کرد که مقداری خون به چهره-ام بپاشم. می گفت رنگت زرد شده. می گفت ممکن است خلیفه مسلمین گمان بَـرَد که ترسیدی.
چه حال خوبی داشتم. سبک شده بودم. انگار هزار بار حجامت کرده باشم. به خدایان ایران می اندیشم، به ارتای سیمرغ، به میترا به مهر، به اهورامزدا.
صدای بال زدن کبوتران سبز صحرایی را پشت پنجره سلولم می شنیدم. شاید هم آواز پَـر سیمرغ بود.
چشم-هایم رابستم. بسته شد.
دهانم خنک شد، طعم نعنا گرفت.

خاطرم هست بازجویی که ضمن فحاشی ازچپ و راست به صورتم سیلی می زد و می گفت می دانی چرا وقتی خودکشی کردی از مرگ نجاتت دادیم؟ چون می خواهیم خودمان دارت بزنیم و هنگامی که بالای چوبه دار دست و پا می زنی تماشایت کنیم!
از هنگام بازداشت، از بازجو و شکنجه-گر و بازپرس گرفته تا کارمند خنزرپنزری شعبه 2، دادگاه انقلاب، مرا به مرگ تهدید می کردند. دهان که می گشودند بجای زبان، طناب دار پیدا می شد. می گفتند پرونده-ات را می دهیم به فلان قاضی (که به ددمنش شهرت یافته) تا حکم اعدام بدهد. بِـِکـِشدت بالا. نا گفته نماند کتک-هایی که من دربند اطلاعات خوردم دلیل منطقی نداشت.
معمولا متهم و مظنون را وقتی کتک می زنند و شکنجه می کنند (اگرچه بر خلاف انسانیت و اخلاق و حقوق بشر است) که به هدف کشف و حل مجهولی و به دنبال اعتراف و اقرار متهم به مطلب و موضوع و مسئله-ای می باشند. اما بازجوها و شکنجه-گرانِ من مومنینی بودند که مرا می زدند تا فیض ببرند. کافر یافته بودند، سیلی به سر و صورتش می زدند که فیض ببرند. وگرنه من که حرف و حدیثی برای اقرار نداشتم. از مقاله-هایم پرینت گرفته و برخی سطرها را های-لایت کرده بودند و با اشاره به آن سطرها کُتکم می زدند و فحاشی می کردند.

یکروز هم از من خواستند تا وصیت نامه-ام را بنویسم و سپس لباس-هایم را در آوردند و مرا با چشم-بند بر روی چهارپایه بُـردند و گفتند می خواهیم دارت بزنیم.
اما سرانجام پس از اینکه از " الهیات شکنجه"(3) طرفی نبستند و نتیجه-ای نگرفتند، لاجرم درفیضیه (!) هم بسته شد و مرا از بند اطلاعات به زندان منتقل کردند.
ناگفته نگذارم که زندان از جهتی برای من آرامش بخش است. گاهی درصحبت با دیگر زندانیان و هم بندیانم به شوخی می گویم؛ این درهای آهنی و دیوارهای بلند و سیم های خاردار و برج-های دیده-بانی پیرامون زندان برای این نیست که مانع فرار ما باشد. بلکه دلیل واقعی وجود آنها، جلوگیری از هجوم مردم بیرون به داخل زندان است!

چون ما که یقین داریم در حبس و اسارت به سرمی بریم. اما از بین هفتاد میلیون ایرانی که توسط بومیان اشغالگر به گروگان گرفته شده-اند، احتمالا آن عده دچار توهم آزادی نیستند، ممکن است به قصد روشن شدن تکلیف خود و رسیدن به آرامش بخواهند رسما ساکن زندان باشند!
به واقع من امروز به آن آرامشی که وصفش را می کنم دست یافته-ام. این اسارت در احساس من به مثابه طلیعه آزدی است. امروز بیشتر از هر زمان دیگری دلم گواهی می دهد و امید یافته-ام که آزادی سرزمینم، آزادی میهنم نزدیک است. بویژه زمان-هایی که در محوطه هواخوری زندان به البرز کوه که در چشم اندازم قرار دارد خیره می شوم، همانجا که سیمرغ خدای ایران آشیانه دارد، همانجا که عاقبت ضحاک را به دماوندش زنجیر خواهیم کرد، این احساس عمیق تر و درکش برایم روشن-تر است.
حقیقت این است که؛

جبال البرز همواره به من قوت قلب می بخشد. دلم را، گامم را استوار می سازد. البرز با من از ایران و استقامت و آزادی سخن می گوید. از سیمرغ می گوید که بال و پرگشوده و ایران و ایرانیان را درآغوش گرم خود گرفته است.
سیامک مهر، نویسنده وبلاگ گزارش به خاک ایران
مرداد 1390 زندان گوهردشت - کرج

2011-10-02T09:21:00.003-07:00

تفاوتِ ناسيوناليسم با ميهن پروری

مردو آناهيد

شريعت اسلام آتشی است زهرآگين که آزادگان را به بردگانی خودستيز بر می‌ گرداند.
دين ابزار ِ نادان پروری و جولانگاه انسان ستيزان است.
انسان ستيزان، شيادان و بيگانگان هنگامی می‌ توانند به آسانی بر مردمی حکمرانی کنند که مهر ِ مردم را به سوی پديده-ای، که آنها نمايندگی دارند، برگردانند. تا کنون سوداگران دين، در اين بازار، از هر شيادی پيروزمند تر بوده-اند. زيرا دينمداران خرد و وجدان ِ آيندگان را هم پيشاپيش به کژروی می‌ گردانند.
آنان که به يک عقيده يا به يک ايدئولوژی ايمان دارند يا مهر می ورزند، آنها به يک پندار بسته شده-اند و برای گسترش دادن ِ آن پندار می‌کوشند. آرمان آنها از نيازهای مردمان برنخاسته است و در سوی نو ساختن ِ فرهنگ ِ آن سرزمين نيست.
پندارهايی، که يکسان برای جهانيان پيش نويس شده-اند، اگر هم جدا از مذهب باشند، به کردار برای بيشترين مردمان، ناسازگار و برای کمترين مردم سودآور هستند. زيرا مردمان با نگرش-های گوناگون، در ويژگی-های گوناگونی زيست دارند، هر کدام نياز به سامانی دارند که همساز با بينش ِ خود ِ آنها باشد.
پنداری، که از خرد ِ انديشمندان ِ کشور، در پيوند با تنش-های درون جامعه، بر نيامده باشد، مردمان را از فرهنگی، که از آن کيستی يافته-اندِ، جدا می‌ کنند و آنها را به سخنانی بی ريشه پيوند می‌ دهنــد.

نشانه-های ميهن پروری: سر زمين ايران هستی بخش و سرچشمه-ی فرهنگی است که فزاينده-ی خرد ِ مردمان و روينده-ی انديشه-های نوين است. در اين کشور، ميهن پرور کسی است؛ که آگاهانه و خردمندانه در فرشکرد ِ ايران و در نوساختن ِ فرهنگی بکوشد که از خرد ِ انديشمندان همين سرزمين تراوش کرده است.
خوارساختن ِ جهانيان برای خودستايی، دست اندازی به سرزمين ِ ديگران از آزمندی، پسمانده داشتن ِ ديگران برای پيشرفت، دينفروشی برای نادان پروری، همه از ويژگی-های ناسيوناليسم هستند.
جهاندارانی که در کشور خود دين را از حکومت جدا و در کشورهای ديگر دين را، در سايه-ی حقوق بشر، بر مردم حاکم ساخته-اند به کردار جهانيان را، به زهر عقيده-های خردسوز، می‌ آزارند. در اين کاربرد، "حقوق بشر" ميدان ِ مردم آزاری، نه انساندوستی، می‌ شود.

هيتلر نمونه-ی روشنی از جهان ستيزان بوده است که او در پوشش ِ ناسيوناليسم به سرزمين-های ديگران دستدرازی کرده و به مردمان و فرهنگ آنان ستم وارد کرده است. او از آزمندی، در راه سرکوب و خوارساختن ِ ديگر مردمان، کشور و مردم آلمان را به جهانداران ِ ناسيوناليسم، که آنها اکنون ميهن پروری را نکوهش می‌ کنند، باخته است.

چرچيل نمونه-ی ناسيوناليستی است ستمکار که برای سرافرازی و سود ِ انگلستان بيشترين مردم جهان را آزرده است. شمار ِ شهروندانی، که چرچيل پس از پيروزی، از راه ِ کينه توزی، در بمباران ِ شهرهای آلمان، ناجوانمردانه نابود کرده، بسيار افزون بر شمار کسانی است که هيتلر "در درازای جنگ" از مردمان اروپا کشته است. چرچيل انگلستان را به کردار، در پيوند با جهان آزاری، نيرومند ساخته است.

رضا شاه، در برابر اين ناسيوناليست-ها، تنها ميهن پروری است که بدون دست اندازی به سرزمينی و بدون دستدرازی به دارايی مردمان ِ ديگر به ميهن خود مهر ورزيده است. او آگاهانه در راه ِ سرفرازی و بازسازی-ی فرهنگ ِ ايران کوشيده و در اين راه جان باخته است.
رضا شاه بی گمان با برخی از کورانديشان، که 1400 سال، در زير ستم انسان ستيزان، از خويشتن و با فرهنگ خود بيگانه شده بوده-اند، به تندی و به خشونت رفتار کرده است.

شريعت اسلام آتشی است زهرآگين که آزادگان را به بردگانی خودستيز بر می‌ گرداند. آيا، در آن آشوب ِ لرزنده، کسی می توانست؟ آتش ِ خردسوز ِ اسلام را تنها با اشک ِ ميهن پروران خاموش کند؟
شايد رضا شاه بر کسانی، که از نادانی بازيچه-ی آرمان ِ بيگانگان شده بودند، با خشم رفتار کرده است. بايد پذيرفت که، در آن زمان، نرمی و سُستی، در برابر يورش ايران ستيزان، نشان نابخردی بوده است.
سخن از ستايش رضاشاه يا نکوهش چرچيل نيست. سخن از سنجش ِ دو کردار ِ ناهمسوست که بيشتر با يکديگر يکسان پنداشته می‌ شوند.
ناسيوناليست کسی است که برای زراندوزی و کشورآرايی، جهان و جهانيان را می آزارد. او برای بهره برداری، به بهانه-ی کمک به کشورهای پسمانده، جهانيان را، برای بردگی، به نابخردی می‌ پروراند. او در سامان کشورش بر نابسامانی-های جهان می‌ افزايد.
ميهن پرور کسی است، که ديدگاه ِ او از فرهنگ ِ بُنيان گذاران آن سرزمين گسترده شده است. او از مهرورزی به مردم و سرزمينش، در پيوند با جهانيان، کشوری را برای مردمانش می‌ آرايد. او، با سامان دادن به کشورش، اندکی از نابسامانی-های جهان می‌ کاهد.

دين ابزار ِ نادان پروری و جولانگاه انسان ستيزان است. ايدئولوژی برآيند ِ انديشه-ای است که فرمانروايی بر مردمان را در ويژگی-هايی، برون از انگيزه-های انسان، مرزبندی و پيش نويس می‌ کند.
پيروان در مرزهای تاريک ِ نادانی بند هستند و اوامر ِ دينی يا دستورهای ايدئولوژی را کورکورانه دنبال می‌ کنند. دين و ايدئولوژی در بر گيرنده-ی فرهنگ يا سرزمين ِ ويژه-ای نيستند. هر سرکرده-ای که از نابخردی، به يک دين يا به يک ايدئولوژی ايمان داشته باشد، می‌ تواند هر سرزمين و هر مردمی را، در راه گسترش آن پندار، نابود کند.
مردمان بيشتر ناخودآگاه، کمتر آگاهانه، پديده-ای را پرورش می‌ دهند که کيستی-ی خود را در آن پديده می‌ پندارند. زيرا انسان به آسانی از خويشتن جدا نمی‌ شود و هميشه به پديده-ای مهر می‌ ورزد که هستی-ی خود را در آن باز می‌ يابد.
مردمان خواهان ِ فرمانروا يا حکمرانی هستند، که برانگيزنده-ی مهری باشد که آنان را به هستی-ی خود شادمان کند تا آنها آسانتر بتوانند دشواری-های زندگی را بگشايند.

انسان ستيزان، شيادان و بيگانگان هنگامی می‌ توانند به آسانی بر مردمی حکمرانی کنند که مهر ِ مردم را به سوی پديده-ای، که آنها نمايندگی دارند، برگردانند. تا کنون سوداگران دين، در اين بازار، از هر شيادی پيروزمند تر بوده-اند. زيرا دينمداران خرد و وجدان ِ آيندگان را هم پيشاپيش به کژروی می‌ گردانند.
مردمی که به عقيده-ای، چه به زور و چه از نادانی، ايمان آورده-اند، اندک اندک، آن عقيده را جايگزين کيستی-ی خود می‌ سازند. آنها نه تنها مهر خود را وآنکه خرد خود را هم در چرخه-ی آن عقيده یا ايدئولوژی به کار می‌ برند. مردمی، که خرد و کيستی آنها در بندهای پنداری گرفتار باشند، آنها بردگان ِ سوداگرانی می‌ شوند که بر عقيده-ی آنها، به کردار بر خرد و وجدان ِ آنها، حکمرانی می‌ کنند.
اين بردگان که، از بيگانگی با خويشتن، کوتاه بين هستند در آزادی هم، بدون ِ بندهای بردگی، توان ِ پيشروی ندارند. از اين روی آنها در هنگام سختی و درماندگی تنها بندهای بردگی را دگرگون می‌ سازند یا خود را به عقيده-ی ديگری بند می‌ کنند تا بتوانند چشم بسته گام بردارند. زيرا آنها از جُستن، از انديشيدن، از يافتن، از نوشدن و از ديدن می‌ هراسند.
نمونه: برخی از مسلمانان ِ واريز شده به کشورهای "آزاد"، ديگر از محتسب و والی و قاضی هراسی ندارند، با اين وجود آنها، از ترس ِ تاريکی-های درون خود، اوامر امامی را گوسپندوار انجام می‌ دهند.

کشور به سرزمينی گفته می‌ شود که مردمانی با يک فرهنگ (با يک بينش نه يک گويش) با آن سرزمين پيوند دارند. از اين روی کارکرد ِ مردم، در آميختگی با آن فرهنگ، ارزنده و با مهرورزيدن به آن کشور، سازنده می‌ شود. بينش ِ مردم، از هسته-یِ فرهنگ، گسترده و روينده و هستی-ی آنها در کشور پاينده می‌ شود.
به سخنی ساده: کيستی-ی مردمان از فرهنگ و از سرزمين هستی می‌ يابد. کسانی که کيستی-ی آنها از عقيده-ای برآمده است، آنها از کشور تنها جای بهره برداری و جای مُريد پروری، نه جای سازندگی، را می‌ شناسند.

يادآوری: مينوی مردم کردستان با زادگاه آنها آميخته شده و کيستی-ی آنان از بينش ِ انديشمندان ِ سراسر ايران ساختار يافته است. پهنه-ی کردستان در سرزمين ايران است و فرهنگ ايران از مرزهای چين و هندوستان تا سرزمين روم و يونان گسترده شده است.

ريشه-های فرهنگ ايران، در واژگان ِ گويش-ها، هنوز زنده، دريغا خاموش، برجای مانده-اند. هر چند که خود ِ گويش-ها، در کينه-ی ايران ستيزان، آلوده شده-اند.

بايد اشاره کنم: مهری که ايرانِيان ِ کُرد، در پيوند با فرهنگ و سرزمين ايران، به پهنه-ی کردستان می‌ ورزند شايسته-ی ستايش و آفرين است. زيرا اين مردم مهر خود را از زمينی که به آنان جان بخشيده است فراموش نکرده-اند. شايد هم برخی اين مهر را، از کوتاه بينی يا از ستمی که نامردمان ِ فرومايه بر آنها فرود می‌ آورند، واژگون به کار می‌ برند.

دگرسو، با فرهنگ و ميهن پروری، پيوند شومی است که فريبخوردگان ايرانی با شريعتمداران ِ ايران ستيز بسته-اند. شريعت اسلام هيولايی است جانستان و ننگين که مسلمانان ايرانی کيستی-ی خود را، در آن گندآب، آلوده ساخته-اند، چنين پيوندی سزاوار ِ نکوهش و نفرين است.

هيتلر، از بدانديشی، کيستی-ی مردم ِ آلمان را به نژاد ِ ويژه-ای پيوند داد تا مردم خود را با آن نژاد، که در پنداری بافته شده بود، همانی بدهند. خودپرستی هميشه با کينه توزی و ديگر ستيزی همراه است. زيرا هيچ کس، در پندار هم، بهترين نخواهد بود مگر اين که او همه کس را به پستی و خواری سرکوب کند.
به هر روی هيتلر مردم ِ آلمان را، به خودپرستی برانگيخت، نه برای ناسيوناليسم وآنکه برای مردم ستيزی و جان آزاری. نازی-ها، مانند پيروان ِ خلافت فقيه، ديگر کسان را پست و خوار می‌ داشتند تا پستی و فرومايگی-ی خود را بپوشانند.
دگرسو با نژادپرستان، که به پندارهايی بی بُن پيوند داشته-اند، مردمان ِ فرانسه، روسيه به ويژه مردم ِ انگلستان به ميهن خود پايبند بوده-اند. فرمانروايان اين کشورها، می‌ دانستند:

کسانی، که به ميهن خود مهر بورزند، هيچگاه سروری-ی بيگانگان را نمی‌ پذيرند.
اين مردمان در هنگام جنگ، که گاهگاهی هم در تنگی بوده-اند، خود را به نازی-ها نباخته-اند. سرانجام آمريکا، به اميد ِ داشتن ِ پايگاهی استوار، در دل اروپا، وارد ِ ميدان جنگ شده و مردم اروپا را از ستم نژادپرستان ِ هيتلر رها کرده و به کردار به سروری بر اروپا دست يافته است.
اگر خردمندانه بينديشيم خواهيم دانست که هيتلر ميهن ستيز بود نه ناسيوناليست. او از کژپنداری و نادانی مردم را به نژادپرستی کشانيد و آنها را از ميهن پروری جدا ساخت.
سخت ترين ستمی که از کردار ِ هيتلر برآمده، بر مردم و کشور آلمان، وارد شده است. زيرا، در پايان ِ جنگ، کشور و مردم آلمان به دشمنانان، که به راستی ناسيوناليست بودند، واگذار شده-اند.
آمريکا از آزمندی و سودجویی، نه برای انسان دوستی و آزادساختن گرفتاران، به سرکوب ِ آلمانی-های پرداخت. تا اين که نژادپرستان ِ آلمان شکست خوردند و خود را، بدون هيچ بند يا پيمانی، به نيروهای دشمن واگذار کردند.
خشونت-ها و ستم-هایی که هم پيمان-های جنگ، پس از پيروزی، بر مردم شکست خورده-ی آلمان، وارد آورده-اند کمتر از جانستانی-های هيتلر ننگين و شرم آور نيستند.

به هر روی ناسيوناليست-های راستين بر جهان ستيزان (نژادپرستان) پيروز شدند. در آتش جنگ هر دو دسته در بی داد و جان آزاری کوتاهی نمی‌ کردند. با اين تفاوت که پيروزمندان از مهر به کشور خود با نازی-ها می‌ جنگيدند. ولی جهان ستيزانِ (نژادپرستان)هيتلر، در بندهای خودپرستی گرفتار و از جهانيان بيزار بودند. آنها برای سروری، بر جهان، جهانيان را می‌ آزردند.

شيوه-ی بازارسازی، در جهانِ امروز، جدا ساختن ِ مردمان از يکديگر است. سوداگران ِ جهانی در هر پهنه-ای، که زمينه-ی بازارسازی وجود داشته باشد، خودباخته-ای ناتوان را بر آن پهنه حاکم می‌ سازند و سپس آن پهنه را کشور می‌ نامند.
سرزمين-های نفت خيز، در کناره-های خليج فارس، برآيند ِ کشورسازی، بازارسازی و بی ريشه ساختن ِ مردمان هستند. اميران ِ بيابان-های آسمان خراش شده، باجگزارانی هستند که گوهر ِ گنج را، برای آرايش گنجينه به باجگيران ِ زورمند می‌ پردازند.
اين کشورها، برای اين مردمان، آسايشگاه-های زرينی هستند که به آنها پيش کش شده-اند. برای هر يک از اين مردمان، کشور سرزمينی است که، از بخشش ِ بيگانگان، برای زراندوزی، به آنها سپرده شده است.
مردمی، که رشته-های همبستگی-ی خود را فراموش يا آن رشته را پاره کرده-اند، به آسانی فريب دروغوندان را می‌ خوردند و به ستيزه جويی و کينه توزی با همبودان ميهن خود می‌ پردازند. آنها، در اين کژرفتاری و بدانديشی، از ميهن خود جدا و در نوکری-ی بيگانگان بند می‌ شوند.
جهانداران شهروندان خود را، در پيوند به سرزمين، ناسيوناليست، پرورش می‌ دهند تا همه بخش-های آمريکا يا بريتانيای بزرگ به هم پيوسته بمانند. همين زورمندان، برای کشورسازی، بر آن کوشنده هستند که انگيزه-ی ميهن پروری را، در مردمانِ سرزمين-های به هم پيوسته، بخشکانند تا بتوانند برآنان، در بخش-هاي پاره از هم، حکمرانی کنند.
اين زورمندان، برای پاره کردن اين سرزمين-ها، ابلهی خردسوخته را ياری می‌ کنند که او شماری ناآگاه و خودپرست را، با مژده-ی آب ِ زمزم در سراب، بفريبد تا آنها، به گمان اين که در سراب آرزو سيرآب خواهند شد، چشمه زارهای ميهن ِ خود را بخشکانند.
جهانداران هميشه کسی را برای حکمرانی، در اين پهنه-ها، برمی‌ گزينند که او ناتوان، سُست و ترسو باشد. چنين گماشته-ای، بدون پشتيبانی-ی زبردستان، توان ايستادگی ندارد. از اين روی جهانداران، هرگاه که نياز داشته باشند، دست نشانده-ی خود را رها می‌ کنند، نوبل نشانی يا شياد ديگری را آزاديخواه می‌ نامند تا او برای مردم انقلاب کند. سرانجام حاکم سرنگون، مردم سردرگم و جهانداران سرافراز می‌ شوند.
مردمی که فريب چنين خودفروختگانی را بخورند، آنها بی گمان، در دام دست نشاندگانِ دشمن گرفتار می‌ شوند و هرگز به خوشبختی نمی‌ رسند. زيرا خوش زيستن به جهان بينی و نگرش مردمان بستگی دارد نه به پهنه-ای که بيگانگان از آنها بهره برداری می‌ کنند.
به هر روی جهان آزاران، در کشورهای پسمانده هم يک پيشوا، يک مرشد، يک آيت الله يا قهرمانی را برای حکمرانی پرورش می‌ دهند تا، هر زمانی که نياز داشته باشند، بتوانند ديگری را به جای او بر کرسی بنشانند.

شيره-ی سخن در اين گفتار اين است: آزادی مردمان ايران، يا هر مردمی، تنها از راه شناخت و پيوند با ارزش-های فرهنگ ِ خودشان می‌ گذرد. از آنجا که مردمان ايران همگی دارای يک بينش ِ ارزنده، يعنی يک فرهنگ ِ باشکوه هستند آنها از يکديگر جدا ناپذيرند.
زيرا ارزش-هايی که در بُن نهاد و در ديدگاه آنان فرونشسته است از يک چشمه جوشيده-اند. يا بهتر بگويم، تراوش بينش ِانديشمندان ِ کُهن در اين سرزمين، چشمه-ايست که در سراسر ايران روان گشته و در جان ِ همگان آميخته شده است.

فرهنگ ايرانيان به انديشه و جهان بينی-ی انديشمندانی بستگی دارد که در اين سرزمين پرورده شده-اند. فرهنگ چشمه-ی جوشان ِ انديشه-ها و بر زمينه-ی جهان بينی-ی آزادانديشان است و به زبان يا گويش-های گوناگون بستگی ندارد.
برای نمونه: بينش زرتشت شاخه-ايست که از فرهنگ ايران برآمده است. فلسفه-ی پلاتون هم از فرهنگ يونان روييده است. آنها دو جهان بينی-ی گوناگون هستند که به خرد و انديشه-ی اين آموزگاران بستگی دارند نه به زبان پهلوی يا زبان يونانی.

گرچه واژگان را نمی‌ توان، همسنگ و هم مايه، به زبانی ديگر بر گرداند. ولی انديشه يا پندار را می توان در هر زبانی بازگو کرد.‌

مـردو آنـاهيــد
دوم اکتبر ۲۰۱۱
دریافت بازتاب از دیدگاه خوانندگان[+]

2011-09-16T06:29:00.004-07:00

مردم برگزيدگان را توانمند می سازند نه خردمند

مردو آناهيـد

مسلمانان، در اَرابه-ی دموکراسی، آزادانه و کورکورانه، فرومايه ترين و انسان-ستيزترين کس را، از ميان دروغوندانِ فقيه، انتخاب می‌ کنند. مسلمانان افزون بر اين، که با دگرانديشان دشمنی می‌ ورزند، آنها خودستيز هم هستند. زيرا آنها بندگی-ی "الله" را پذيرفته-اند.
دموکراسی، در کشورهای اسلامی، حکومت دروغوندان بر فريب-خوردگانِ کوتاه خرد است.
آنجا که بيشترين شمار از مردم، آزادانه نه آگاهانه، سرکرده-ای را برمی‌ گزينند، بی گمان، آنها فريبنده-ترين کس، نه خردمند-ترين کس، را بر خود حاکم می‌ سازند. برگزيدگان نيروی سرشار ِ مردم را، سامان يافته، در دست می‌ گيرند. آنها می‌ توانند برانگيزنده-ی خشونت یا خاموش کننده-یِ آن در جامعه باشند.

به هر روی، در جهانِ امروز، روزنه-ی ديدگاه ِ برگزيدگان هميشه تنگتر از ديدگاه ِ برگزينندگان و خرد آنان کوتاه تر از خردِ همگان است.

هيتلر، خمينی یا گاندی از نمونه برگزيدگانی هستند که از نيروی بيشترين شمار، يعنی اکثريت، برخوردار بوده-اند. آنها آن نيرو را، در تنگه-ی ديدگاه خود، به کژی روان ساخته-اند.
سرکردگانِ مردمانِ آمريکا یا ايتاليا هم، که برگزيده-ی مردم هستند، ديدگاهی گشاد-تر از روزنه-ی تنگ ِ برگزينندگان نداشته-اند و ندارند. افزون بر اين، هوش آنان هم فراتر از ميانگين ِ هوش ِ همگان نبوده است و نيست. اين سرکردگان در مردمداری(مردمفريبی) زبردست و در کشورآرايی ناشايست بوده-اند و هستند.

آزمندانِ زورمند، در هر زمانی، مردم را به سویِ نمادی خوانده-اند که کارکردِ آن نماد، برای هيچ کس، روشن نبوده است. برای شيادانی، که به گماشتگی-ی آزمندان در آمده-اند، بسيار آسان است که همه-ی خواسته-ها و آرزوهای مردم را بر روی خيکی، که از باد پُر شده است، بنگارند و آنها را شيفته و دلباخته-ی خيکِ باد کنند.

در سرزمين نگارستان، که مردمش به نگاره-های بر باد نوشته ايمان آورده-اند، آن مردم خرد و وجدانِ خود را به کسی می‌ سپارند که او بادبانِ آن خيک را در دست داشته باشد. اين خليفه، با رهنمود ِ آن خيک، مردم را به هر سويی که نياز داشته باشد می‌ راند. مردم، که آرزوهای خود را در آن پوست می‌ پندارند، بندگی-ی خليفه، يا ولايت ِ خيکبان، را به جان می‌ پذيرند.
از آنجا که نگارپرستان نمی‌ توانند، از رنگ و نگار، به خواسته-های خود برسند، زمان به زمان، خليفه-ی تازه-ای بندِ آن خيک را به کمر ِ خود می‌ بندد تا مردم با خلافت او بيعت کنند. نگارپرستان که، اندک اندک به نابخردی-ی خود ايمان آورده-اند، هميشه خليفه-ای را، که او آرزوهای مردم را می‌ نگارد، دنبال می‌ کنند. روشن است که آنها هيچگاه به خوش زيستی، که ندانسته خواهانِ آن هستند، نمی‌ رسند.

پيروان، انديشه-ای از خود ندارند، آنها خوشبختی را در چيزهايی می‌ بينند که ديگر مردمان يا ديگر کسان دارند. از اين روی در آرزوی کسی هستند که آن چيزها را برای آنها فراهم کند يا از ديگران هم بگيرد.
برای نمونه: مسلمانان داشتنِ دانشنامه-ای را پيکِ پيشرفت می‌ پندارند. آنها، برای دريافت ِ دانشنامه، خواهان ِ داشتن ِ دانشگاه هستند. آنها خواهان ِ داشتن ِ دانشمند يا دستکم خواهانِ دانستن هم نيستند. زيرا با دانشنامه شايد بتوانند در انجمن ِ سران وارد بشوند، ولی با دانستنی-ها ايمان يا سر خود را هم از دست می‌ دهند.

نمادهای فريبنده چه آنها که بُت‌گونه هستند، چه آنکدام که در پندارها بُت شده-اند، چه آنان که از شکم بُت-های جاندار يا پندارهای مرده برآمده-اند، همه-ی آنها، به گمان ِ پيروان، پيوسته زيبا و کاستی ناپذير هستند. زيرا پيروان، زيبایی و نيکويی را تنها در پيوند با نمادی، که به آن ايمان دارند، می‌ شناسند.
اينگونه نمادهای پوچ، آن چنان در سراب ِ آرزوهای مردم، جلوه-گر شده-اند که هيچ انديشمندی زهره-ی آن را ندارد که به تُهی بودن آن نمادها اشاره کند. زيرا انديشمند می‌ داند: روشنفکرانی، که سال-ها فريب ِ درخشش ِ خرمهره-ای را خورده-اند، با گوهر ِ انديشه-ی او کينه توزی خواهند کرد.
نمونه-ی اين نمادها و قارچ-های برآمده از آنها بسيارند. افزون بر بُت شدگانی بسان الله، یهوه، بودا، ابراهيم، موسی، عيسی، محمد، علی را که همه می‌ شناسند؛ برخی نمادهای بُتسان هم وجود دارند، که به کردار آرايشگر ِ همين نمادهای پوچ بوده-اند، که بسياری از روشنفکران شيفته-ی عروسکبازی-ی آنان شده-اند.
اين گونه روشنفکران ِ دلباخته را می‌ توان در آرايشگاه ِ "مولوی" و "عطار" تماشا کرد يا برخی را که در بازار ِ سياست شيفته-ی "گاندی" يا "ماند ِلا" شده-اند. برای اين کسان گفتار، کردار و رفتار ِ بُتسانان، از آغاز تا به انجام، از خاور تا باختر کاستی ناپذير و اين پيشوايان گزند ناپذير هستند.

آزادگان ِ خردمند، گوهر ِ هر پديده-ای را از فرآورده-های همان پديده بررسی و ارزشیابی می‌ کنند. گوهر ِ نيکویی یا بدی، راستی یا کژی، مهربانی یا خشونت با برآيندی سنجيده می‌ شوند که در شادمان ساختن ِ هستی، يا در آزردن آن، داشته-اند.
آزادگان، از سرشت جويندگی، هسته-ی واژگان يا درون مايه-ی نمادهای ناديدنی را مزه می‌ کنند تا بتوانند شيرينی يا تلخی-ی شيره-یِ آنها را بچشند. بينش ِ آزادگان پيوسته در رويندگی و دگرگونی است و نگرش آنان در گوشه-های تاريک ِ هر پنداری در جستجوی دانايی ست.
روشن است که، با پیشرفت ِ آگاهی و دانش در اندک شماری از مردمان، برخی از بُت-ها یا نمادهای نامبرده ديگر کارکردی، آن چنان دلخواه، ندارند که جهانداران بتوانند آنها را، برای همه-ی جهانيان دلربا و پسنديده، به بازار بياورند.
از اين روی جهانداران نياز به ابزاری جهان پسند و زورمندتر از مذهب دارند که با آن بتوانند همه-ی جهانيان را با هر مذهبی که دارند، در آزادی، به يک ايدآل بند کنند. ايدآلی شگفت انگيز که سيمای آن را روشنفکران جهان بر باد يا بر شوره زارهای پندار بنگارند.

تا اين زمان زورمندان ِ جهان، به کمک ِ افيون ِ مذهب، از انبوه ِ مردم، ابزاری کينه توز و خشمآور يا "جهادگر" پرورش می‌ داده-اند. واليان مذهب، که از خودپرستی و انسان ستيزی سرشته شده-اند، اين ابزار ِ توانمند را، برای گستردن ِ ترس و دستبرد به دستآوردهای ديگر مردمان، به کار می‌ برده-اند.

در هستی-ی دين-فروشان، نشانی از ميهن پروری يافت نشده است. آنها هميشه از فرومايگی، گنجينه-ی سرزمين را به آزمندان ِ جهانی واگذار کرده-اند تا بتوانند، بر گنجی که خود به چنگ آورده-اند، به آرامی بخوابند.
در اين زمان جهانداران، برای زراندوزی و انباشتن ِ سرمايه، نيازی به کشور گشایی و دستبرد به گنج های روی زمين ندارند. زيرا سوداگران ِ توانمند، با در دست داشتن ِ ابزار و توليد ِ هر کالايی در جهان، مردمان را، به اميد تن پروری، به ابزار و کالای مدرن نيازمند ساخته-اند.
خويشتن را به بازار گذاردن تنها پيشه-ايست که هر کس، برای زيستن، می‌ آموزد تا بتواند، برای خواهش-های گوناگون، نيرو، دانش و هنر خود را به فروش برساند.
امروزه، مردمان بايد، بدان گونه پرورده بشوند که، گنج-های ميهن و بازده-ی رنج-های خود را، برای داشتن ِ ابزارهای شگفت انگيز، آزادانه و برده وار، به جهانداران پيش کِش کنند. جهانداران، ورزيده ترين و زرنگترين بردگان را، با نشانه گذاری و زرافشانی، پاداش می‌ دهند. بردگان ورزيده بر ديگر ِ شهروندان برتری خواهند يافت.‌
در اين سوداگری، همه-ی جهانيان پرورده شده و خودکار، برای به دست آوردن ِ فرآورده-های زورمندان، از يکديگر پيشی می‌ جويند. آنها برای آسان زيستن، چشم بسته، راهی به جز چرخيدن در گاوگرد ِ جهانداران ندارند.

همه-ی جهانيان، در چرخه-ی زراندوزی، بدانگونه زاده می‌ شوند، بدانگونه می‌ آموزند، بدانگونه می‌ انديشند، بدانگونه می‌ سازند، بدانگونه می زيند و بدانگونه دانش و توان خود را به فروش می‌ گذارند که جهانداران در سامان ِ دموکراسی پيش نويس کرده-اند.

در جهان ِ آزمندان، که خردمندی و فرهمندی، دانایی و بينایی، هنر و فرهنگ هم با پول ارزیابی می شوند. دانش همآن است که آزمندان شناخته-اند، مردم کسانی هستند که آنها خوانده-اند، کشور سرزمينی است که آنها ناميده-اند، فرهنگ، هنر، راستی، زيبایی، آسودگی، سختی، هوشمندی، نادانی، توانمندی، دوستی، دشمنی و... همه دارای درون مايه-ای هستند که رسانه-های جهانی به کژی در آگاهبود ِ همگان فرو کرده-اند.

پديده-ی دموکراسی به کردار آن ويژگی را ندارد که در سامان ِ آن، زبردستان بر زيردستان ستم وارد نيآورند وآنکه به راستی آن سامانی است که، در درون آن، زيردستان و زبردستان خودبخود و آزادانه ستم پذير و ستمکار بشوند.
در سامان ِ دموکراسی، سرکشی و گستاخی روانپريشی شمرده می‌ شوند، سخنان و انديشه-های نيکو تنها برای آرايش برنامه-های پيش نوشته به کار می‌ روند.
در ارابه-ی ِ دموکراسی هر کس بر آن اميدوار است که بخشی از رنج او را ديگر ِ شهروندان بکشند. با اين اميد است که انبوه روشنفکران، بدون ِ ژرفنگری، برای رسيدن به اين ارابه، در راه هستند.
درست است، ويژگی-های سامان ِ دموکراسی در دفتری یادداشت می‌ شوند که آن را قانون ِاساسی می‌ نامند. با اين وجود، کارکرد يا کُنش و واکُنش مردم بر اساس عقيده-ايست که بر خرد آنان حاکم شده است نه بر اساس سخنانی که از بينش ِ بيگانگان در دفتری نوشته شده-اند.

«سامان ِ دادگری در سرزمينی پياده می‌ شود که ويژگی-های آن سامان از فرهنگ و از بينش ِ انديشمندان ِ آن سرزمين برآمده باشند». به زبانی ديگر؛ «سامان هر کشوری به بينشی بستگی دارد که مردمان همان کشور از آفرينش داشته باشند». ساده تر بگويم: «مسلمانان، که "الله" را خالقی قهار و او را قادر بر همه-ی هستی می‌ پندارند، آنها بردگانی هستند که خود را سزاوار رنج و اندوه می‌ دانند».

مسلمانان از آزاد بودن، از پاره شدن ِ بندهای ايمان ِ خود می‌ ترسند. آنها پذيرفتن ِ سامان ِ دادگری را در پيوند با رَد کردن ِ احکام شريعت می‌ بينند. از اين روی آنها رنج بردگی را بر خود هموار می‌ سازند تا به گناه ِ آزادگی در جهنم ِ "الله" نسوزند.
حکومت در کشورهای مسلمان، هميشه همنواز با حاکميت الله بر عبادالله است، هيچگاه به قانونی که از انديشه-ی آزادگان برخاسته باشد پيوند نمی‌ يابد.
جهانداران از ستمی که بر مردمان ِ کشورهای پسماند وارد می‌ آيد آزرده نمی‌ شوند. آنها تنها خواستار اين هستند که اين مردمان، در نمايش انتخاباتی، نشان بدهند که آنها آزادانه (برده وار) پذيرای ستم بر خويشتن هستند.
سوداگران جهانی سامان سرزمينی را دموکراسی می‌ نامند که در آن زيردستان آزادانه (نابخردانه) بار ِ سنگين ِ زبردستان را بر دوش بکشند. بسان ِ مردمان ِهندوستان که آنها آزادانه کسانی را برای بر پا داشتن ِ نيروی دين-فروشان، يعنی ستم پيشگان، بر می‌ گزينند. اين نشان آن نيست که در سامان کشور هندوستان بر مردم کمتر ستم وارد می‌ آيد وآنکه اين نشان آن است که مردمان هندوستان بيشتر ستم پذير هستند.

آرمان جهانداران اين است که همه-ی جهانيان به اَرابه-ی دموکراسی بند باشند نه اين که همه-ی مردمان دموکرات بشوند وآنکه همه در خريدن ِ کالا و فروختن ِ خويشتن آزاد باشند.
يعنی: همه-ی کشورها بايد دارای سامانی باشند که جهانداران بتوانند آزادانه آن مردم را نيازمند به کالایی بکنند که آنها توليد کرده-اند.
سرکردگان ِ کشورها، پس از پيوستن به ارابه-ی دموکراسی، می‌ توانند با پنداری، که در آن سرزمين کارآيی دارد، شهروندان را در نادانی و بردگی آزاد بگذارند و در کوچه-های تاريک ِ حقوق بشر تخم ِ بشريت را بخشکانند. چنانچه آنها به خشونت ِ بيشتری نياز دارند، می‌ توانند جنگ افزارهای پُر زورتری را از بازار ِ دموکراسی دريافت کنند.
اين است که دين-سالاری و ديگر ِ نمادهای مردم ستيز، در سامان دموکراسی و در پناه ِ حقوق بشر، برای سوختن ِ خرد و دستآوردهای مردمان، به کار می‌ روند. اين نمادها، نسبت به ايمان ِ حاکم بر خرد ِ مردم، با نمايشی به نام انتخابات، پُر زورتر می‌ شوند.

اکنون جهانداران، افزون بر افيون ِ دين، به بُت یا نمادی تازه نياز دارند که بتوانند آن را برای همه-ی جهانيان یکسان گزندناپذير سازند. نمادی که در نگرش ِ همگان "مقدس" باشد، انديشمندان و آزادانديشان هم، از ترس ِ سرزنش ِ روشنفکران، به آن برخورد نمی‌ کنند.

اين نماد، اََرابه-ای است گزندناپذير، که "دموکراسی" نام گرفته است و بندهایی که برای کشيدن اين اَرابه به گردن روشنفکران بسته می‌ شوند همان بندهای "حقوق بشر" هستند.

فروشنده-یِ هر عقيده، پيش از آن که پيروانش را، به اين ارابه-ی زورمند، وارد کند بايد، نخست دکه-ی خود را با بندی از "حقوق بشر" بگشايد، پس از آن، آزادانه به خردسوزی و برده پروری بپردازد. از کرامات ِ دموکراسی اين است که؛ بيشتر آزاداندیشان، از ترس اين که واپسگرا و توده-ستيز نامیده نشوند، خود را به بندهای حقوق بشر گره می‌ زنند.

نگاهی به دموکراسی-ی ناب: برخی کسان گمان می برند که 200 ميليون آمريکایی از دانش و هوش ِ رايانه و ماهواره سازی برخوردارند. با اين که فرمانروايان آمريکايی، پيشگام تمدن و از سازندگان و فروشندگان ِ دموکراسی هستند، نمی‌ توان باور داشت که توده-ی آمريکایی از باهوش ترين يا از داناترين کسان گردآوری شده-اند.
ژرف بينی و خرد ِ برگزيدگان، در سامان ِ هر کشوری، نمايان کننده-یِ ميانگين ِ هوش و بينش ِ مردمان همان کشور است.
انبوه ِ مردمان، در آمريکا، آزادانه و از ديدگاه ِ خود، بهترين سرکردگانی را، برای جهانداری، برگزيده-اند. توده-ی آمريکایی، با دموکراسی-ی ناب، که در جهان ِ روشنفکران ِ امروز پسنديده است، پذيرای خواسته-های آزمندانی شده-اند که آنها را خردمندتر و بهتر از خود می‌ دانسته-اند.

می‌ توان پذيرفت که کارتر، ريگان، کلينتون، بوش (پدر و پسر) اکنون هم اوباما سرآمد يا دستکم ميانگين ِ هوش و بينش ِ توده-ی آمريکایی هستند. اگر اندکی به ژرفی بنگريم، خواهيم ديد که این برگزيدگان، با همه-ی توانمندی، چندان هوشمند و خردمند نيستند.
سرکردگان ِ کشورهای زورمند، افزون بر اين که، برای مردمان خودشان سود بخش نبوده-اند، آنها، برای نيرومند ساختن ِ اَرابه-ی دموکراسی، فرهنگ و بينش ِ جهانيان را سرکوب کرده-اند. در سامان ِ دموکراسی هيچگاه خردمندترين، فرهمندترين و دورانديش ترين کسان به چرخه-ی کشورآرايی وارد نخواهند شد.
زيرا بيشترين شمار از انبوه ِ مردمان از شناسایی گوهر ِ خردمندی، فرهمندی و آزادگی به دور هستند.
شمار ِ خردمندان در هر مردمی بسيار اندک است، در حاکميت اکثريت، انديشه-ی آنها پيش از آن که بروز کند در سينه-ی خردمند می‌ سوزد.
سخن تنها از اين نيست که توده-ی مردمان، در سامان دموکراسی هم، برای آراستن و پروردن ِ کشور، شايستگی-ی گزينش را ندارند وآنکه بيشتر سخن از اين است که بيشترين شمار مردم در هر سرزمينی، یعنی اکثريت، تنها از هوش و شناختی ميانگين برخوردارند.

هر چند که مردمی نادان تر باشند، آسانتر به ِ دروغوندان، ايمان می‌ آورند، هر چند که مردمی با ايمان تر باشند، آنها ستم پذيرتر هستند، هر چند که مردمی ستم پذيرتر باشند، آنها آسانتر دموکرات شمرده می‌ شوند.
شايد در کشورهايی، که چندين حزب، جدا از دين و جدا ايدئولوژی، برای برگزيدن به مردم پيشنهاد می‌ شوند، ويژگی-هایی باشند که، هموندان ِ حزب نه همياران، بتوانند داناترِين و خردمندترين کس را، از انجمن ِ فرهيختگان، برگزينند. در اين نمونه هم فرهيختگان کمترين شمار از هموندان هستند.
نمونه-ی آن کارکرد ِ مسيحيان در دموکراسی است: با اين که هموندان ِ حزب ِ مسيحی دموکرات، در آلمان، بيشتر به دموکراسی و کمتر به مسيحيت چسپيده-اند، ولی نگرش ِ اين حزب هم بسيار تنگ تر و پست تر از ديدگاه ِ آزادگان است. زيرا هموندان اين حزب، از روزنه-ی کليسا، به کشور و به حقوق بشر می‌ نگرند.

به هر روی توده-ای، که به يک بُت يا به يک قهرمان بند باشنـد، آگاهی و دانايی آن را ندارند که بهترين کسان را برای کشورآرايی برگزيننــد. زيرا؛ دانايی و بينایی با ايمان سازگار نيستند. خردمندی، گستاخی، جويندگی و خودانديشی، از نشانه-های بی ايمانی هستند.

برای نمونه: اگر، در خلافت اسلامی، مسلمانان را برای بيعت گيری، که آن را انتخابات ناميده-اند، فرابخوانند، برای اين مسلمانان، بهترين وکيل يا بهترين خليفه، که آن را رهبر ناميده-اند، کسی است که بهتر از ديگران احکام شريعت را پياده کند.

مسلمانان، در اَرابه-ی دموکراسی، آزادانه و کورکورانه، فرومايه-ترين و انسان-ستيزترين کس را، از ميان دروغوندانِ فقيه، انتخاب می‌ کنند. مسلمانان افزون بر اين، که با دگرانديشان دشمنی می‌ ورزند، آنها خودستيز هم هستند. زيرا آنها بندگی-ی "الله" را پذيرفته-اند.
دموکراسی، در کشورهای اسلامی، حکومت دروغوندان بر فريب-خوردگانِ کوتاه خرد است.

مـردو آنـاهيــد
شانزدهم سپتامبر ۲۰۱۱

دریافت بازتاب از دیدگاه خوانندگان[+]

2011-09-01T07:00:00.006-07:00

نگاهی به تاريکسرای ايمان

مـردو آنـاهيــد

با پول نفت می توان، دستآوردهای کافران را خريد. با ساختمان-های زرنگار می توان بی دانشی و بی هنری-ی خود را پنهان کرد. باپول نفت می توان زورمندانِ جهان را به گُماشتگی درآورد. با پرداخت پول می توان بر ميهن-فروشان سوار شد و در سرزمين آزادگان تاخت و تاز کرد. ولی
فرهنگ را نمی توان به زور دزديد و نمی توان آن را با پول خريد.
کلمه-ی ايمان با واژه-ی شناخت همسو نيستند.
ايمان: پندارهای برآمده از نادانی است که به جای دانستن در آگاهبودِ پيروان جايگزين می شوند. آنان، که به پندارهايی سُست ايمان آورده-اند، نمی توانند آفرينش ِ هستی را در تنگنای نگرش خود بيابند.

پيروان، نيروی خرد و توان انديشه را، در انسان ناچيز می انگارند. از اين روی آنان به پنداری ساده و فريبنده ايمان می آورند تا از کوتاهی-ی خردِ خود شرمسار نباشند. پيروان با پوشيدن ِ جامه-ی زُهد و تقوا، پسماندگی-ی خود را، واژگون نمايان می سازند. عقيده-های گوناگون، از گمان-آوری و کورانديشی، در تاريکسرای ايمان، بازتاب می يابند.

پيروان که، از ناآگاهی، عقيده-ای را پذيرا شده-اند، تابِ برخورد با آگاهی را ندارند. آنها ارزش-های فرهنگی را هم، در تاريکسرای ايمان، با کژانديشی ارزيابی می کنند. به زبانی ديگر، پيروان، تا زمانی که در بندهای ايمان گرفتارند، نمی توانند ورای تنگنای عقيده-ی خود بنگرند. عقيده-ی آنها بسان ِ سنگواره-ای است که شيره-ی دانايی در ساختارِ آن آميخته نمی شود.

شک ورزی بندهای ايمان را سُست می کند و خواب ِ سنگين ِ پيروان را آشفته می سازد. در دورنمای نگرش ِ شک ورزان، آنان که از ايمان گُسسته و جويای-ی بينايی شده-اند، ستارگان ِ شناخت نمايان می شوند. در اين هنگام، عقيده-ی آنها از سُستی و ناهنجاری فرو می ريزد و انديشه-ی آنها، اندک اندک، مرزهای ايمان را می شکافد.

پيروانِ هر عقيده يا هر ايدئولوژی، تنها پس از رهايی از ايمان، می توانند آزادانه انديشيدن، آزمودن و سنجيدن را بياموزند، تا بتوانند با خرد و انديشه-ی خود به شناخت و بررسی-ی پديده-های هستی بپردازند.

شناخت: يافته-های انديشه-ای است که از خرد ِ جوينده يا پژوهنده-ای آزاد تراوش کرده است. شناخت راهنمای جويندگان در شکافتن ِ رازهای هستی است. دانش و آگاهی-های انسان از کاوندگی بر زمينه-ی شناخت روييده-اند. ديدگاه ِ انسان به کمک ِ پلکان ِ شناخت بلندی و گسترش يافته است.

نگرشی، که از پرده-ی شناخت برآمده باشد، در ژرفای تاريکی-ها می جويد، تا به هسته-ی دانش برخورد کند. شناخت، در راهِ جويندگی، پهنه-ايست بی کرانه که پيوسته، همدوش با فرشکرد ِ جهان و دانش ِ آزموده شده، دگرگون می شود.

سخن تنها از سنجشِ يک کلمه-ی سنگين با يک واژه-ی روينده نيست، سخن از آلوده شدن ِ يک فرهنگ است. سخن از فراموش کردنِ جهان بينی-ی ژرف و پهناوری است که پيشتاز و روشنگر ِ انديشيدن در جهان بوده است.

در اين جستار، به شراره-های خاموش يا فراموش شده-ای، اشاره می شود که آنها، در شريعت اسلام، به سنگ نادانی سرکوب و به زهر ِ ايمان آلوده شده-اند.
برآيند ِ اين سنجش کوتاه، چنين است: ايمان تنها در دود ِ نادانی و کورانديشی پا برجاست و شناخت روشنگر و راهگشای دانايی و بينايی است. در اين نمونه می توان ديد که چگونه، در حاکميتِ الله، سرکوب شدگانِ ايرانی پسماندگی-های برده داران را با گوهر ِ فرهنگ آزادگان برابر انگاشته-اند.
اين که، برخی از عارفان در ديدگاه خود، مسجد و خرابات را يا کعبه و بُتکده را "يکی" پنداشته-اند، اين نشانِ کژانديشی و رويه نگری-ی عارفانه است نه نشانِ ژرف انديشی-ی خردمندانه.

شريعت اسلام تنها، از راه راهزنی و انسان ستيزی، بر سرزمين و بينش مردمان حاکم نشده است وآنکه شريعتمداران، از راهِ فريبکاری، خشونت-های احکام شريعت را، برای ايرانيان به سخن، در زربرگ-های مهربانی، نرم نشان داده-اند.

اسلام با خشم ِ جهادگران، به کردار ِ درندگان، به ايران وارد شده و با خونِ ميليونها ايرانی در اين سرزمين ريشه دوانده است. ايرانيان، به راستی و درستی، پذيرای احکام خشمآوران نبوده-اند، زيرا وِيژگی-های "الله" در بينش ايرانيان ننگين و شرم-آور بوده-اند.
ايرانيان، که پيدايشِ هستی را در زايندگی می ديده-اند، چگونه می توانستند خالقی را بپذيرند که او نه زاييده شده و نه می زايد. خالقی که از بی مهری و از کينه توزی برای مخلوقش جهنم ساخته است، الهی که تنها در سايه-ی ترس و کشتار دگرانديشان حاکميت می يابد، خالقی که مخلوقش را عبدِ خود می داند و آنها را به دزدی و کشتار ِ ديگران می گمارد.‌
برای ايرانيان، پذيرفتنِ خدايی، بسان "الله"، که او از جانستانی شادمان می شود، ننگين بوده است.

روشن است که "الله"، با ويژگی-های جان آزاری، هرگز نمی توانسته است که در بينش ايرانيان بگنجد، هرچند که ايرانيان، در برابر نامردمانِ خشن، به خواری تن سپرده-اند. اين سرافگندگی نشان ِ فشارهای سنگينی است که جهادگران بر ايرانيان وارد کرده-اند. ولی اين نشانِ آن نيست که ايرانيان، زشتی-های احکام و کردار ِ ستمکاران را، پذيرفته باشند.

ايرانيان تا کنون با کژپنداری، به اميد اين که از خشم "الله" و پسماندگی-ی شريعت اسلام بکاهند، پيوسته ارزش-های دانش و بينش ِ نياکان خود را به شريعت فرومايگان پيشکش کرده-اند. دريغا دريغ، که اين بخشندگی-ها، از خشونت "الله" و پسماندگی-ی احکام او نکاسته-اند، افزون بر اين، ارزش-های فرهنگ ايران را هم به زهر شريعت آلوده ساخته-اند.

آن چه که، بيشتر از ترس، ايرانيان را به پذيرفتن گندآب اسلام فريفته است، نا آگاهی-ی روشنفکرانِ خودباخته-ی ايرانی بوده است. خشم-آورانِ انسان ستيز، سرزمين ايران را، با شمشير ِ جهادگران ِ درنده خو، گرفته-اند. ولی آنها ارزش-های فرهنگ ايران را، به کمک ِ خودفروختگان ِ بيگانه پرست دزديده و هسته-ی آنها را خشک و نازا کرده-اند. حکمرانان ِ خليفه به تنهايی هوش آن را نداشته-اند که بتوانند به گوهر اين فرهنگ ِ روينده پی ببرند.
برای نمونه: جهادگرانِ خلافت اسلامی توانسته-اند حاکميت "الله" را، که ويژگی-های او غضب و مَکر است، در پوسته-ی خداوند ِ بخشنده و مهربان، بر مردم ايران فرود آوردند. اکنون بيشترين مردم و روشنفکرانِ اسلامزده با شيره-ی مهربانی و بخشندگی بيگانه هستند و اين ارزش-ها را با کلام ِ برده داران( يعنی رحمان و رحيم) همسنگ می پندارند.

بازده-ی فرهنگ ستيزی نادانی و کورانديشی است. می بينيم که ايرانيان، فريب-خوردگان ِ اسلامزده، ويژگی-های گياهان ِ دارويی را، که در بينش ايرانی بسيار ارجمند بوده است، فراموش کرده-اند و در گرداب ِ نادانی، برای درمان بيماری-های خود، به جای شناخت، به جادوی آدمکشانِ هزارسال مرده ايمان آورده-اند.

خشم-آورانِ فُرومايه، برای نهادينه ساختنِ شريعت اسلام، پيوسته به گوهر فرهنگ ايران نياز داشته-اند که بتوانند زشتی-های کردار ِ خود را در پوسته-ی آن ارزش-ها جايگزين کنند. از پيروزی-های ديگر ِ جهادگران، در اين راه، بر اين روند بوده است که آنها به همراه اسلامزدگانِ ايرانی، از راه دستبرد به گنجيه-ی فرهنگ ايران، واژه-های سامانِ کشورداری را جايگزين و همسنگ ِ کلمه-های شتربانانِ بيابانگرد نگاشته-اند.
هيچ خردمندی نمی تواند گمان ببرد، که، خلافت اسلامی، پس از اين همه دزدی و خردسوزی، کمتر با گوهر فرهنگ ايران در ستيز است. زيرا هستی-ی اين هيولای شوم در زشت کرداريست. هر واژه-ی ايرانی از بينشی ژرف و گرانمايه برآمده است که گوهر ِ آن واژه هرگز در گفتار ِ قبيله-های حجاز نمی گنجد.
واليان اسلام، که بيش از هزارسال، بر مردم و کشور ايران چيره هستند، پيوسته به نابود ساختن و آلوده کردنِ گوهر فرهنگ ايران پرداخته-اند. با وجود فرومايگی و پستی که در سرشت اين واليان است، آنها همواره از درخشش و شکوه ارزش-های اين فرهنگ در شگفت بوده-اند.
از اين روی آنها، به کمک خودباختگان ايرانی، درونِ اين واژه-ها را با زشتی-ها و پسماندگی-های شريعت اسلام پُر کرده-اند تا، در پياله-ای ايرانی، زهر ِ خودستيزی را به کام ِ مردم ِ ايران بريزند.
آنها نام-های پُر ارزشِ ايرانيان را به اسم-های جهادگران درنده خو برگردانده-اند. ولی سيمای خشمناک ِ "الله" را در نام-های خدايان ايران پنهان ساخته-اند. خودباختگان ايرانی، از اسلامزدگی، برای اين که از خواری و نادانی-ی خود شرمسار نباشند، پی در پی، شهد ِ شيرين واژه-های ايرانی را، به زهر ِ شريعت، تلخ ساخته-اند.

چرا اسلامزدگان از خود يا از فقيه-ی، که او را عالم می پندارند، نمی پرسند: در کدام بخشی از قرآن به جای اسم ِ "الله"، مفهومی برابر با نام خدا يا پروردگار آمده است؟
چرا مسلمان ايرانی که بايد روزانه چندين بار به "لااله الا الله" گواهی بدهد، يعنی بپذيرد که: " نيست الهی به جز الله" از بردن اسم "الله" پرهيز می کند و در گفتارش پيوسته از «خدا»، نه از "الله"، ياد می کند؟
در سراسر تاريخ ِ خونبار اسلام، کی و در کجا، نشان از سازمانی با درون مايه-ی «دادگاه» يا «دادسرا» بوده است؛ که نابخردانِ فرهنگ ستيز، در خلافت اسلامی، نام ِ اين پديده-ها را به زهرآب شريعت آلوده ساخته-اند. يعنی محکمه-ی "الله" را، که کشتارگاه انسان است، «دادگاه» خوانده-اند؟!

تاريخ جهادگران عرب از راهزنی و خونريزی رنگ گرفته است. در سرزمين عرب، پس از اسلام، هيچ دانشمندی، انديشمندی، هنرمندی، دلاوری، گردنکشی، از بُنياد ِ اين شريعت، برنيامده است. اين مردمان با زور ِ جهاد، از راه دزدی يا از "صدقات" و "نذورات"، يعنی از گدايی و فريب ِ مسلمانان، زيسته-اند.
آنها از هيچ هنری به جز دستدرازی به دارايی ديگران برخوردار نبوده-اند. اينک، آنها پسماندگی خود را با ساختمان‌های بلندی، که از پول نفت و با دانش و هنر ِ کافران ساخته شده-اند، می پوشانند.
پسماندگی و فرومايگی-ی آنها همين بس که آنها انسان را گردن می زنند يا بدتر، دست و پای انسانی را می بندند، او را با شادمانی، سنگباران می کنند. برای پيروانِ محمد، بالاترين زمان هنگامی است که در مکه به دور سنگ سياه بچرخند و به جانورکُشی بپردازند. زهی نادانی است که آنها خونريزی را هم "عيد" ناميده-اند.

پس شگفتی نيست که اين راهزنان ِ آزمند برای دزديدن ِ نام خليج فارس هم دست به کار شده-اند.

پسماندگی بر عربها ننگی نيست. زيرا آنها گناهی ندارند که کمتر با دانش و هنر برخورد داشته-اند. ولی دزدی، دروغوندی، دستدرازی به جان و دارايی مردمان، جان آزاری و جانور آزاری ننگ ِ بشريت است.

با پول نفت می توان، دستآوردهای کافران را خريد. با ساختمان-های زرنگار می توان بی دانشی و بی هنری-ی خود را پنهان کرد. باپول نفت می توان زورمندانِ جهان را به گُماشتگی درآورد. با پرداخت پول می توان بر ميهن-فروشان سوار شد و در سرزمين آزادگان تاخت و تاز کرد. ولی
فرهنگ را نمی توان به زور دزديد و نمی توان آن را با پول خريد. زيرا فرهنگ ترواش انديشه-ای است که از بينش خردمندان برآمده و در درازای زمان در هستی و کيستی-ی مردمی آميخته شده است که آنها آن خردمندان را زاييده و پرورده-اند.
مردمی که، برای شادمانی-ی "الله"، دگرانديشان را گردن می زنند، ريشه-ی خرد در آگاهبود ِ آنها خشکيده است. آنها از ترس و از نابخردی به عقيده-ای ايمان آورده-اند که بر خشونت روييده است.

مـردو آنـاهيــد
سپتامبر 2011
دریافت بازتاب از دیدگاه خوانندگان[+]

2011-07-14T10:05:00.009-07:00

خلافت فقيه از جان آزاری برآمده است

مـردو آنـاهيــد

روشن است که حکومت اَهرمن-سرشتان نمی توانند تنديس دلاوران ايرانی را افراشته ببينند. افزون بر اين که، نام-های آريوبرزن، آرش، کاوه، فردوسی و پورسينا، هستی-ی اسلام را می لرزانند، واليان اسلام از شنيدنِ نام-های ضحاک، اَهريمن، ديو و ابليس هم رنج می برند. زيرا اين نام-ها نماد پستی و ستمکاريست که چهره-ی زشت [خلافت] ولايت فقيه را يادآور می شوند.
ولايت فقيه، خلافت اَهريمن است. اين حکومت با هر گوهری، که از فرهنگ ايران نشان داشته باشد، دشمنی و کينه می ورزد. زيرا ارزش-های فرهنگ ايران، پستی و فرومايگی-ی شريعت اسلام را، آشکار می کنند. فرومايگان با آذرخش خرد و هر دانشی، که به هسته-ی ناشناخته-ها راه يابد، در ستيز هستند.
زيرا پهنه-ی دانش، بی کرانه است و انسان، با کاربرد خرد و ابزارِ دانش، رازهای سربسته را می گشايد. هر رازی، که از ناشناخته-های انسان گشوده شود، اشاره-ايست به نادانی و کورانديشی-ی شريعتمداران.
از اين روی اين نابخردان از نامِ هسته-ها، شاخه-ها و چشمه-های دانش می ترسند. آنها از ناچاری و از نياز، آن هسته-ها و چشمه-ها را با پسوند ِ "اسلامی“ بازگو می کنند. بسان اين که بگويند: فيزيکِ اسلامی يا هنر ِ اسلامی. اين دروغونديست که؛ در سياهچالِ نادان-پروران زيست داشتن و به انبار دانش-پژوهان دستبرد زدن.

اين بردگانِ دانش ستيز، هر دانشگاهی را با پسوند ِ "اسلامی“ ننگين ساخته-اند. اَهرمن-سرشتان برآنند، در اين کوره-های انديشه سوز، به نام دانشگاه، مينوی جويندگی و خردورزی را، که در دانشجويان برانگيخته شده است، به زهرآبِ شريعت اسلام آلوده سازند.
اشاره-ای به روانِ زيستن:

برخی از نشانه-های فرهنگی، که در بينش ما بر جای مانده-اند، ناخواسته و ندانسته، روان ِ زيستن را، در مردمان ايران، افشانده-اند. با اين که، ما در بازده و برآيندِ هستی-ی آن نشانه-ها فرو رفته-ايم، کارکرد و زايندگی-ی آنها را نمی شناسيم، به کردار وجود آنان را، يعنی مينوی هستی-ی خودمان را، با سخن، به بازی گرفته-ايم.

هستی-ی اَهريمن از زشتی و زشتکار است. برآيندِ همه-ی زشتی-ها و ناخوشی-های جهان، نيرو بخش هستی و توانايی اَهريمن است. اَهريمن خشونت است، پليدی است، جان آزاری، ستمکاری و زدارکامگی است.

هر زشتی، چه از کردار، چه از انديشه-ای برآيد، نشانی از هستی-ی اَهريمن است. اگر ما اندکی چشم جان را بگشاييم، اَهريمن را زنده و زاينده در هر بخشی از سامانِ آشفته-ی ايران خواهيم ديد.
اَهورا از زيبايی، از نيک انديشی و از نيک کرداری هستی می يابد. برآيندِ همه-ی جان-ها و زيبايی-ها و شادی-ها و خوشی-ها، هستی-ی اَهورا را نمودار می سازند. پرورش و پرستاری از جان-ها و پديده-های جان-بخش به هستی و زايندگی-ی اَهورا نيرو می بخشند.

در اين جهان بينی، اَهريمن و اَهورا از انديشه، از کردار و از رفتار انسان آفريده می شوند. مردم می توانند با جشن، در پايکوبی و می-گساری، شادی را، يعنی اَهورا را پديدار سازند. مردم هم می توانند با خشونت، در جان آزاری و کينه توزی، اندوه را، يعنی به کردار اَهريمن را بزايند.
در اين بينش، پديده-ای بر کردار مردم ديدبانی ندارد، اَربابی برای آنان دستور زندگی نفرستاده است، دژخيمی کردار آنها را سزا نمی دهد.

مردمی، که با زشتی و زشتکاری بياميزند، هستی و روانِ زيستن، در آن مردم، با هستی و انگيزه-های اَهريمن همانی می يابند. آن مردم در انديشه و به کردار اَهريمن را می آفرينند. پليدی-ها و زشتی-ها زندگانی-ی آنان را ساختار می باشند. اگر انديشه-ی همين مردم، از شراره-ی خرد، روشن بشود، آنها از زشتی و زشتکاری پرهيز کنند، اَهريمن در هستی-ی آنان می ميرد.

انسان از سرشتِ خود به زيبايی، مهربانی و خوش زيستن گرايش دارد. مردمی که، از زيبا ساختنِ جهان، از پرورش دادن ِ جان، از دوست داشتن ِ آزادگی، خود را شادمان نسازند، در انديشه و از کردار ِ آنها اَهورا نمی رويد و در هستی آنان اَهريمن می آميزد. در چنين مردمی خوشی به اندوه و شيرينی به تلخی می گرايد.
نياکان ما از چنين بينشی برخوردار بوده-اند، دريغا که مزه و روانِ اين فرهنگ از پهنه-ی پندارِ همگان فراموش شده-اند. زيرا هزاره-هاست که ستمگرانی اَهرمن سرشت، نيروی خرد و توانِ انديشه را از انسان دزديده و در اراده-ی الهی قهار گنجانده-اند.

ديگر انسان خودش آفريننده-ی زشتی و زيبايی نيست وآنکه او به برده-ای ناتوان و نابخرد دگرگون شده است. انسانی که عبدِ "الله" شده، او مخلوقی پست و نادان است که برای کردار زشتش، پس از مرگ، پاداش می گيرد. بالاترين وظيفه-ی او، در کعبه، به دور سياه سنگ، چرخيدن است و پُر ارج-ترين عبادت او جانورکُشی است که با بی شرمی آن را "عيد قربان" ناميده است.

شگفتی نيست که خليفه و مُحتسبان "الله"، که به دروغ خود را رهبر و پاسدار خوانده-اند، از آزار و شکنجه دادن به گرفتاران و آزادگان سرمست می شوند. افزون بر اين الله آنها را به تماشای سوختنِ دگرانديشان اميد می بخشد.

کسانی که می پندارند، در راه زندگی، نياز به اوامرِ کژانديشی فقيه دارند، نياز به احکام پوسيده-ی جهادگران بيابانگرد دارند، نياز به کمکِ مردگان ِ هزارساله دارند آنها بردگانی بدون ِ خويشتن هستند که کيستی-ی آنان از سرشت ِ اَهريمن برآمده است.

آنها نيستی را در راستکاری و هستی را در زشتکاری می پندارند، آنها در هنگام هر جانستانی "الله اکبر" را فرياد می زنند. خرد و وجدانِ اين کسان، در تاريکسرای اسلام، به زنجير ايمان گرفتار شده-اند. به جز اين مردمان، که آنها از جان پروری بيزار هستند، چه کسانی می توانند:

پيکر انسانی را، در زير تازيانه، بشکافند؟
جوانان را، به شکرانه-ی الله، به دار بياويزند؟
جانِ انسانی را، با پرتاب ِ سنگ، بيازارند؟

به هر روی، از احکام شريعت چنگ-های اَهريمن روييده و بر مردم ايران حاکم شده-اند. پسماندگان خلافت: زايندگان بيدادگری و ستمکاری هستند، آنها از کژی و از زشتی، هستی يافته-اند، بدون کژکاری و زشتکاری نيست خواهند شد. از اين روی، هزار و چهارسد سال است که خشم-آوران، بينش تاريک و زشت خود را در ايران گسترده-اند تا به نيروی عباد الله پيوسته زنده و زاينده بمانند.

از اَهريمن-سرشتان، پيوسته کژی، زشتی و ستمکاری می رويند. در شريعت اسلام هيچ نشانه-ای، در سوی مهرورزيدن و همبستگی با جانداران، حتا در سوی پيوند با مردمان نامسلمان، وجود ندارد، زيرا ريزه-های هستی-ی جهادگران از خشونت و کينه توزی برآمده-اند.
انساندوستی و بر پاداشتنِ جشن-های همبستگی، دگرسو با برده پروری و گورپرستی هستند. اسلام و گندآب آن، يعنی ولايت فقيه، از بنده بودن و نادان بودنِ انسان پيدايش يافته-اند. سخنانی که، در قرآن، به انسان ستيزی آشکار نيستند، آن سخنان به کردار، برای فريب انساندوستان و پوشاندنِ زشتی-های شريعت، به کار رفته-اند.

شريعت اسلام به کردار هر گوهری را، که در بينشِ مردمانِ پيش از اسلام ارزشمند بوده است، به زهر انسان-ستيزی آلوده ساخته است.

جهادگرانِ اَهريمن سرشت، از همان آغاز که نيش-های زهرآگين خود را در گلوی ايرانيان فرو نشانده-اند، همه-ی ارزش-های فرهنگ را، که نمايان کننده-ی پستی-ی شريعت اسلام بوده-اند، ويران ساخته يا به زهر اَهريمنی آلود کرده-اند.

اين فرومايگان، پس از کشتارِ بسيار، سرکوب شدگان را، با ريسمان ِ الله، به بردگی درآورده-اند. نام ايرانيان و نام شهرها و دهکده-های ايران را، به اسم-های خشم-آوران، برگردانده-اند، برخی از ارزش-های فرهنگی، که توان نابود کردنِ آنها را نداشته-اند، با درونمايه-ی اَهريمنی، بيآلوده-اند. اين خشم-آوران، جشن-های سُرورآفرين ايرانيان را نفرين کرده-اند يا آنها را با خشونت-های اسلامی ننگين ساخته-اند.

اين نامردمان، هزار و چهارسد سال، در کار سوختن و ويران ساختنِ زيبايی-هايی هستند که آن زيبايی-ها چشم و جان آنها را می آزارند. حکومت اسلامی، يا جان ستيزانِ اَهريمن سرشت، در رسانه-های خود، با بی شرمی به دروغ، از تبهکاران با نام-های ايرانی گزارش می دهد، به اين گمان، که از اين راه، می تواند نشانه-های درخشان ِ فرهنگی را به زشتی بنمايد.

اين ابلهان ِکژپندار و زشتکار، هوش و توان آن را ندارند که بتوانند؛ زيبای را در هستی-ی نام-های ايرانی شناسايی کنند. آنها، از نادانی، ويژگی-های کرداری را با نام کننده-ی آن کار پيوند می دهند.

شکوه فرهنگی در بينشِ نياکان ايرانی است که آنان با خردمندی، نام-ها را در پيوند با گوهرِ دانش خود آفريده-اند. کژروان و تبهکاران را به نام-های ايرانی پيوند زدن از ارزش ِ فرهنگ نامگذاری در ايران نمی کاهد. هسته-ی اين نامها نشان دهنده-ی زيبايی-های بينش و دانشِ ايرانيان است. اين کِرم-های پليد نمی توانند گوهرِ اين بينش را با آتش خشم خود بسوزانند.

نامهايی بسانِ فرشيد، جمشيد يا فرانک و رشنک، از ديدگاه ِ بلندِ آزادگی، آفريده شده-اند، آنها با، اسم-های عبُدالله، عبدُالمُطلب يا کلثوم و سکينه، که از ژرفای برده منشی برآمده-اند، دگرسو هستند. اين بلندی يا پستی به چشمه-ی زيبايی يا به گندآب ِ زشتی بستگی دارد که منش ِ پيشينيان در آن روييده است.

نام-های ايرانی پيام آور بينش نياکان ما هستند، آنها نماينده-ی کارکرد و منشِ دارندگانِ نام نيستند.

روشن است که حکومت اَهرمن سرشتان نمی توانند تنديس دلاوران ايرانی را افراشته ببينند. افزون بر اين که، نام-های آريوبرزن، آرش، کاوه، فردوسی و پورسينا، هستی-ی اسلام را می لرزانند، واليان اسلام از شنيدنِ نام-های ضحاک، اَهريمن، ديو و ابليس هم رنج می برند. زيرا اين نام-ها نماد پستی و ستمکاريست که چهره-ی زشت ولايت فقيه را يادآور می شوند.

شگفتی در اين نيست که اَهرمن چهرگان با نمادهای فرهنگ ايرانيان در ستيز هستند. زيرا هستی-ی آنان در سرکوب کردنِ گوهر دانه-های اين فرهنگ است. شگفتی در اين است که بسياری از ميهن پروران هنوز با گوهر ِ فرهنگ ايران کمتر آشنايی دارند، آنها بيشتر پوسته-های اين ارزش-ها را می شناسند، با درون مايه-ی آنها بيگانه-اند.

مـردو آنـاهيــد
تیــرگان 2011
دریافت بازتاب از دیدگاه خوانندگان[+]

2011-07-08T05:47:00.005-07:00

سیامک مهــر

اتهام: توهین به مقدسات

«« به واقع اگر در دنیا و در هستی انسان، چیزی و امر و پدیده-ای مقدس پنداشته شود که به هیچ بهانه و توجیه و تفسیری قابل تعرض نباشد و در همه حال می‌باید گرامی داشته شود، به یقین که آن واقعیت، جان انسان است، آن چیز زندگی است »»
زمانیکه حکومت اسلامی تشکیل شد، ازآن پس، «اسلام» دین مردم نیست، بلکه ایدئولوژی حکومت است. ایدئولوژی سیاسی است. وسیله کسب قدرت و حفظ قدرت است. زمانیکه دیانت عین سیاست و سیاست عین دیانت شد، از آن پس، مقدسان و مقدسات، ابزار کسب و حفظ قدرت و انحصارات‌ است.

هیچ اتهامی به اندازه اتهام “توهین به مقدسات” سخن لغو و یاوه و مُهملی نیست. مقدسات در رژیم اسلامی سنگری است که حاکمان و صاحبان قدرت پشت آن پنهان شده و با آزادی و حقوق بشر می جنگند. از طرفی، سنگ و چوب و کتاب و کلام واستخوان مرده‌-های هزاران‌ ساله ملک طلق هیچکس نیست. هیچ کس وکیل مقدسات نیست، هیچ کس وکیل قرآن نیست، وکیل نبی نیست. قرآن نیز به مانند میلیون‌-ها عنوان کتاب دیگر، نمی‌تواند از چون و چرا و از شک و نقد و بررسی مُبرا و بدور باشد.

در رژیم [حکومت] اسلامی، سیاست مقدس شده است و تنها متولیان امامزاده-ها و قدیسین و آنهایی که به عالم غیب(!) متصلند و نماینده خدا می‌باشند، مجاز به دخالت درسیاست-اند. گردش قدرت فقط و فقط در میان اعضای یک فرقه جاهلانه‌-ی مذهبی که البته هر یک خود نیز مقدس-اند جاری است. در نظام [حکومت] اسلامی نقد و انتقاد و گردش و جابجایی قدرت تنها و تنها در و از درون ممکن است. درچارچوب تفکر فرقه‌-ای، هرکس عضو فرقه و سرسپرده نیست، دشمن است و وظیفه ایمانی اعضای فرقه است که تا حذف فیزیکی وی تلاش کنند. به همین دلیل در رژیم [حکومت] اسلامی لیبرال‌-ها، دموکرات‌-ها، کمونیست‌-ها، سکولار-ها، ملی‌گرایان و سایر دگراندیشان و اقلیت‌-های مذهبی، مُرتد و مُحارب و مُعاند و ضد‌انقلاب وعامل صهیونیزم بین المللی خوانده می‌شوند و هر انگ و افترایی که به آنان بسته شود، توجیه فرقه‌-ای و ایمانی داشته و در چهارچوب کلی مقوله “فتنه” و فتنه‌گران می‌بایست از صحنه و صفحه گیتی حذف شوند. ادامــــــه[+]

2011-06-30T00:10:00.085-07:00

بت های ناموجود چشم جان را کور می کنند

مـردو آناهیــد

الله بُتی است که تنديس او با تيشه-ی خشمآورانِ راهزن تراشيده شده است. در کردار مسلمانان، ويژگی-های الله، آشگار هستند. هر اندازه که در مسلمانی، ايمان به الله، بيشتر باشد به همان اندازه هم او، برای دست اندازی به جان و دارايی مردم، سختدل تر و مکار تر است.
برای اين که بتوان مردمی را به زشت‌-ترين کارها وادار کرد. بايد نخست، از موجودی ناموجود، تنديسی بُت-سرشت برافراشت و از برتری-های او، آن چنان، سخن راند که مردم شيفته-ی آن بُت بشوند. از آن پس، هر ناخوشآيندی که با آن بُت پيوند داشته باشد، برای شيفتگان ِ فريب خورده، زيبا و دلپسند خواهد بود. آرزوی هر بُت پرست اين است که، به کردار، ويژگی-های بُت در او نمايان باشند تا ديگر مريدان او را بستايند.

ستمکارترين پديده-ها، بُت-های، ناموجود و يکتا هستند، بسان "الله" که او مالک جهنم است، الله در هر زمان، به خواستِ اميرالمومنين، خشم خود را، به دست پيروان، بر گُستاخان فرو می ريزد. احکام جهاد برای پيروان ِ الله، اوامری هستند، از سوی معبود ِ قهار که او، با کُشتار ِ کافران، ايمان ِ عابدين را می سنجد.

کُشتارِ دگرانديشان، آزار و غارتِ دارايی نامسلمانان، برای يک مسلمان ِ با ايمان، شادی بخش و نعمتی است الهی.
مسلمانان، در کردار خود، انسان ستيزی را نمی بينند، زيرا الله، يعنی معبود آنها، شکنجه و آزار را سزاوارِ نامسلمانان می داند. از اين روی مسلمانان با کسانی کينه و ستيزه می ورزند که آنها در برابر الله گُستاخی و از احکام او سرپيچی کرده-اند.

الله، (لا اله الا الله)، برای مسلمانان بُتی است يکتا، ستايشِ هر نمادی بدون ِ پيوند با الله، با شکستن ِ آن بُت برابر است. از آنجا که دگرانديشان اين بُت را، که او بر عقيده-ی مسلمانان حاکم است، نمی پذيرند، اين است که عبادالله، از شکسته شدن ِ بُت، خشمگين می شوند و آتش ِ خشم ِ خود را بر سر ِ کافران فرومی ريزند.

همه-ی مردمان بايد، با خفت وِ بندگی به بارگاهِ الله بنگرند، به نادانی و ناتوانی-ی خود در برابر الله ايمان داشته باشند. بينش آزادگی، نشان ِ دشمنی با بندگی است، آزادانديشی به کردار سرزنش و نکوهش ِ عبادالله می باشد. بندگان ِ الله، از تراوش انديشه-ی خردمندان، آزرده و از مرگ ِ آزادگان شادمان می شوند.

الله پيوسته، در قرآن، به مسلمانان مژده می دهد، که برای کافران و برای کسانی که از احکام او سرپيچی کنند، آتشی بس سوزنده فراهم ساخته است. يک مسلمانِ با ايمان آرزوی تماشای سوختن ِ کافران را دارد، او هيچگاه از رنج و شکنجه-ی نامسلمانان آزرده نمی شود. مسلمانان از تصور ِ سوختن و از شنيدن ِ ناله و زجه-ی کافران سرمست می گردند.
با اين وجود، مسلمانان اين سخن ِ سعدی را ستايش می کنند که گفته است:
" تو کز محنت ديگران بی غمی
نشايد که نامت نهند آدمی"
ولی مسلمانان درون مايه-ی "آدميت" و کردار خود را تنها با ويژگی-های الله می سنجند نه با بينشِ آزادگان.

افزون بر اين که مسلمانان از آزار دادنِ نامسلمانان آزرده نمی شوند، آنها از شکنجه دادن ِ فرزندان ِ کافران هم دست برنمی دارند.

(محتسبانِ ولايت فقيه، برای خشنودی "الله"، بالای بلند ِ دلاوران ِ سرافراز و آزاده را، بی شرمانه، در هم می شکنند)
مسلمانان شيفته-ی پوسته-ای هستند، که درون مايه آن الله يا اين بُت نامبرده است، آنها نمی توانند زشتی-های درون اين پوسته را ببينند. زيرا خودِ آنها سازنده-ی اين بُت نيستند وآنکه آفرينندگان "الله" او را، با واژگانی زيبا نگاشته و در زربرگ-های دروغين پيچيده-اند.
پيروان، شيفته-ی زيبايی-ی واژگان شده-اند و به سيمای دروغين اين بُت ايمان آورده-اند، از اين روی، خشم خود را سزاوارِ کسانی می پندارند که آنها سيمای راستينِ الله را آشگار سازند.

مسلمانان، در تنگنای ايمان خود می انديشند و با کژی به هستی می نگرند. آنها ديوارهای تاريکخانه-ی ايمانِ خود را زيبا می پندارند. آنها با شمشير ِ دو دَم به کشتار نامسلمانان می تازند و از کلمه-ی "اسلام" به مفهوم رزماپرهيزی ياد می کنند.

مسلمانان نمی توانند: تفاوتِ آدمکشی، که در شريعت اسلام جهاد نام دارد، با جان پروری، که مهرورزيدن به جان ِ انسان است، بشناسند.
برای نمونه، سعدی، که يک مسلمانِ راستين است، می گويد:

بنی آدم اعضای يکديگرند
که در آفرينش ز يک گوهرند
چو عضوی به درد آورد روزگار
دگر عضوها را نماند قرار.

خودِ سعدی، کردارِ غازيان را، که آنها در راه اسلام آدم می کشند، زشت نمی داند. افزون براين او خشونت و کينه ورزی را، به غازيان مسلمان، می آموزد:

امروز بکُش که می توان کُشت
آتش که بلند شد جهان سوخت
مگذار که زه کند کمان را
دشمن که به تير می توان دوخت

عارفان، که بيشتر ندانسته به الله عشق می ورزند، درنده-خويی و خشونت او را آن چنان توجيه می کنند، که گويی جهنم، سرريزی از نعمت ِ الهی است. آنها هر رنجی که از سوی الله بر مردمان وارد آيد، آن را نعمتی می پندارند که، از حکمت الله، برآمده است.
اين عارفان وارستگی و شکيبايی را می ستايند. آنها براين باورند: که بندگان ِ وارسته و زاهد در رنج بردن و جان کندن خشنودی-ی الله را فراهم می کنند و هرگز از آزار و ستمی که بر آنها وارد می آيد نمی نالند.

از شوربختی، از اين نمونه وارستگان ِ بنده-پرور، در ايران، بسيارند. هر مُرشدی خود را چنان افتاده و وارسته نشان می دهد که به بلندی-ی يک بُت بزرگ بنمايد، تا مريدان، او را زرافشانی کنند. مُرشدی، که با بُت بزرگ "الله" همآغوش بشود، او با بُت همانی می يابد. کرامات ِ چنين مرشدی، در سخنانی پُر راز و شگفت انگيز، دهان به دهان می گردند و گنجينه-ی او را پُر بار می سازند.

الله بُتی است که تنديس او با تيشه-ی خشمآورانِ راهزن تراشيده شده است. در کردار مسلمانان، ويژگی-های الله، آشگار هستند. هر اندازه که در مسلمانی، ايمان به الله، بيشتر باشد به همان اندازه هم او، برای دست اندازی به جان و دارايی مردم، سختدل تر و مکار تر است.
وِيژگی-های الله را می توان به آسانی در غزوات و کردارِ محمد، علی، عمر، خمينی، بن لادن و هر خليفه يا هر آيت الله-ی شناسايی کرد. همه-ی آنها زراندوختگانی آزمند هستند که دارايی خود را از راه دستدرازی به هستی ديگران اندوخته-اند.
اين ويژگی-ها، کم و بيش، در بينش هر مسلمانی هم آميخته شده-اند. از اين روی آنها از کشتار کافران، از آتش زدنِ شهرهای آنها، از رنج بردن و آزار دادن ِ آنها سرمست می شوند. زيرا خونريزی، برای الله و برای بندگان او، بسيار شادی بخش و سودآور است.
بيش از هزار سال است که بيشتر ايرانيان به بيماری-ی بُت پرستی دچار شده-اند، انديشه-ی روشنفکران ايران بيشتر در پيرامون بُت تراشی يا قهرمان سازی دور می زند. آنها، در هر دوران، بُتی را شکسته-اند که بتوانند بُتی ديگر را جايگزين آن سازند يا قهرمانی را رسوا کرده-اند که بتوانند قهرمان تازه-ای را به نمايش بگذارند.
هر اندازه که سياست پيشگان، ريزتر و کم مايه تر باشند، بُتی بزرگتر و پُرمايه تر را ستايش می کنند، تا کاستی-های خود را در پيوند با آن بُت پنهان کنند. تاريخ هزار و چهارسد ساله-ی حکومت-های اسلامی، در ايران، گواه بر اين گفتار است. روشنفکران يا رزمندگانی، که در اين سرزمين برآمده-اند، پيوسته به بُت پرستی يا به بُت تراشی پرداخته-اند.

ايرانيان برای رهايی از حاکميت الله، از بُت سازی و بُت پرستی روی گردان نبوده-اند، از اين روی آنها، در دورانی، بُتکده-های تازه-ای را جايگزين بُت خانه-های الله کرده-اند. آنها بُت-هايی را از مسجد بيرون کشيده و با رنگ ديگری در خانقاه بر پا داشته-اند. آنها از يگانه بُتی، که الله باشد، بُت-های بسياری، در زهرآب ِ اسلامی، پرورده و هر يک را، با بندهای دروغين، به الله پيوند زده-اند.

رزمندگان ايرانی کمتر برای رهايی ايران از چنگال بيگانگان کوشيده-اند، افزون براين آنها بيشتر برای سپردن ايران به بيگانه-ای زورمند پيکار کرده-اند. بدين سان که ابومسلم خراسانی، با جانفشانی، حکومت را از اُمويان گرفته و به عباسيان سپرده است.
نمونه-ای از برده منشی-ی مسلمانانِ ايران: که آنها پشتيبانی-ی خود را از سامانيان دريغ داشته-اند، ولی آنها، به همراه تُرک-های غزنوی و سلجوقی، برای کشتار ِ ايرانيان و گستردن ِ حکومت ِ جهادگران جنگيده-اند.
با وجودی که سامانيان از ايرانی بودنِ خود سرافراز بوده-اند، ولی آنها اسلام را، نه آيين ايرانی را، بر چادرنشينان تُرک تبارِ فرود آورده و خشن ترين ِ آنان را به پرستش الله وادار کرده-اند. به زبانی ديگر سامانيان، دشمنان ايران را، در آستين خود به زهر اسلام پرورده-اند، سپس، اسلامزدگانی ديگر، کشور ايران را به همين دشمنان زهرآگين واگذار کرده-اند.

نمونه-ی ديگر: رزمندگان يا اسلامزدگان، براين نبوده-اند تا ايران را از چنگال مغول-ها بيرون آورند وآنکه تنها کوشش آنها براين بوده است که، از بازماندگان چنگيز، مسلمان بسازند تا بتوانند به پرستيدن ِ آنان بپردازند. زيرا آنها تنها از حکومت ِ نامسلمانان، بر ايران، ننگ داشته-اند نه از حکومت ِ بيگانگان.
(از آن جا که بازماندگان مغول-ها کمتر، از حکمرانان غزنوی و سلجوقی، به اسلام ايمان داشته-اند، از اين روی آنها کمتر از ديگران برای فرهنگ و دانش ايرانيان زيان بخش بوده-اند)

بسياری از روشنفکرانِ اسلامزده، رضاشاه را نفرين می کنند، زيرا رضاشاه نه بُت بوده است و نه قهرمانی که بتوان او را شکست يا پرستيد. شايد او پهلوانی بوده است ايرانی که در اندک زمانی در ايران، برای سرافرازی-ی ايرانيان، فرمانروايی داشته است.
نشانِ بيگانگی-ی اسلامزدگان در اين است، که آنها از حکومت ستمکاران قاچار آزرده نيستند، افزون براين، آنها، از دست اندازی-ی نامردمان ِ زورمند، که در پايان ِ جنگ ِ جهانی دوم بر ايران شوريده-اند، شادمان هستند. چون اين زورمندان، در سرزمين ايران و بر مردم ايران ستم رانده-اند، نخستين پادشاه ِ ايرانی را برکنار کرده-اند و دوباره شمشير ِ بُت-های پوسيده را برای واليان اسلام تيز کرده-اند.

بُت پرستان يا بُت تراشان، شيره-ی آزادگی را ننوشيده-اند، از خود بودن و از خود انديشيدن شکوفا نگشته-اند. از اين روی، آنها بيشتر به ستايش بُتی و به مبارزه با بُتی ديگر پرداخته-اند. عبادالله يا پرستندگان بُت، با نيروی خرد در انسان بيگانه-اند، انديشه-ی آنها هيچگاه فراتر، از نگرش ِ معبودِ آنها، نرفته است. از اين روی آنها دخمه-ی بُتکده را مرزهای انديشه-ی انسان می پندارند.

بُت پرستانِ اسلام پناه، خمينی را از بُت سازان ِ انگلستان خريده-اند، سپس هيولای خمينی را با ويژگی-های يک بُت همسان کرده-اند، بدآنگونه که بُتِ "الله" در برابر اين هيولا سرفرود آورده است.
حکومتِ انسان ستيزان، در اين دوران ِ ننگين، هزاران بُت زنده يا مرده برای مردم ايران ساخته است، در اين بُت-خانه، مردم ايران بدآنگونه گرفتار آمده-اند که رمالان و جن گيران، در جايگاه رايزنان و دورانديشان کشور، به حاکميت نشسته-اند.
بهتر می توان گفت: کشور ايران سرزمينِ بُتکده-ها و بُت پرستان شده است، شيادان و جادوگران بر اين بُت پرستان حکمران شده-اند. عبادالله، برای بُت-های مرده يا ناديدنی، آدم می کشند و خود کشته می شوند، آنها خود را آزاد می پندارند که آزادی را بر مردمان ِ ديگر تنگ سازند.

کمتر شماری، از اين مردم، در انديشه-ی رهايی از اين بُت-ها است. بيشتر روشنفکران ايران هم، برای مردم، به بُت تراشی يا قهرمان سازی در کارند. زيرا آنها به جز اين هنری نيآموخته-اند و نيز در شکستنِ بُت-های ناديدنی ناتوان و درمانده هستند.
نشانه-های بازمانده بر اين گواهند که در فرهنگ ايران، ، مهر، ماه، آب، باد و زمين ستايش می شده-اند. ستايش و پرستشِ خدايان هستی، زير بنای ژرفنگری و بينش ِ بلند ايرانيان بوده است. آنها به درستی می دانسته-اند که جانداران از آميزش اين خدايان برآمده-اند و انسان بيشتر از جانوران به خرد آراسته است.
نياکان ِ ما، که خود را برآمده از پديده-های هستی می دانستند، کليد گشودنِ دشواري-ها را در چشمه-ی انديشه-ی خود جستجو می کردند. زيرا آنها نه بُتی را می شناختند، که او رسول يا پيامبری را فرستاده باشد، نه خدايان ِ زمين، مهر، آب و باد از آنها اطاعت و عبادت درخواست می کردند.
تا زمانی که، در بينش ايرانيان، بُتی موجود یا ناموجود، نگاشته نشده بود، در منش آنها هم نشانی از بردگی و خواری وجود نداشت و انديشه-ی آنها مرزی را نمی شناخت.
در جهان- بينی-ی آنان، جهانِ هستی از آميزش ِ خدايان پيدايش يافته است، بدين سان هر پديده-ای از آميزش ِ پديده-ها مادی زاييده شده است. ولی اين خدايان، بر آفريده شدگان، فرمانروايی ندارند.
سدها سال است که بُتی آن چنان خشمناک در بينش ايرانيان سايه افکنده است، که مسلمانان ايرانی، آدمکشانِ بيابانگرد را، ستايش می کنند. مسلمانان، از اين که نمايندگان الله، با درنده خويی، نياکان آنان را کشتار کرده-اند و شهرهای ايران را ويران ساخته-اند، شرمنده و اندوهگين نيستند، آنها داغی که از اين ننگ بر پيشانی آنها مانده است، با دروغ، می پوشانند.

در پندار مسلمانان، الله بتی است که بايد او را، با گريه و زاری عبادت کرد تا از آتش خشم او کاسته شود. اين است که ايرانيان، خشمآوران را، که نمايندگانِ الله هستند، با خاکساری ستايش می کنند و باج می پردازند، بدين گمان که شايد بتوانند، با پذيرفتن ِ بندگی و پرداخت جزيه، به آتش جهنم گرفتار نشوند.
ترس از شکنجه-های الله و ترس از خشونت نمايندگان او، آن چنان، در جان برخی از مسلمانان فرورفته است که آنها، برای رهايی از جهنم، از کشتار خويشان و نزديکان خود هم شرم نمی کنند.
از شوربختی 1400 سال است که سامان آموزشی در ايران در انبار کردن و بازگو کردن ِ پندارهايی است که آنها را از زبان کسانی يا از نوشتارهايی، به جای دانش و آگاهی، برداشت کرده-اند. بيشترِ گفتارهايی هم، که به نام کاوش و پژوهش پخش شده-اند، تک رار و بازگو کردن ِ بازنوشته-های ديگران هستند.
زِيرا ايمانِ بت پرستان، از گمان بردن و پذيرفتنِ ناباوری-ها، سخت شده است. گنبد ِ مسجدها، گورهای مردگان، حجرالاسود، يا از اين نمونه-ها، تنديس الله را ساختار شده-اند. مسلمانان عبد و خاکسار ِ تنديس الله هستند، آنها از دانش آموختن، از راستی و درستی، از شناختن و از دانستن می ترسند، زيرا هر انديشه-ای، که از خرد انسان و از دانشی آزموده شده، بر آمده باشد با ايمان آنها ناسازگاراست.
بيشترين روشنفکران روش انديشيدن و بررسی کردن را، از دورانِ کودکی، به کژی آموخته-اند. هر کس، در ايران، به کردار ياد گرفته است که؛ پذيرفتن ِ گفتار پدر و مادر، بازگو کردن ِ گفتار و نوشتارهای آموزشی و به کار گرفتن ِ ابزارهای دينی، تنها راه ِ پيشرفت است.
آن کس که، به پرسش-های سازمان-های آموزشی، خردمندانه و انديشمندانه، پاسخ دهد يا از بازگو کردن ِ گفتارهای نادرستی که به او آموخته شده است، سرپيچی کند، دستکم راه ِ پيشرفت بر او بسته خواهد شد.

فرمانروايی، در هر کشوری، از برآيند ِ بينش و منش ِ مردمان آن کشور سامان می يابد. هر اندازه که مردم خود را سالار بدانند به همان اندازه هم آنها بر سامانِ جامعه فرمانروايی خواهند کرد. مردمی که برده-منش باشند، در کشورهای آزاد هم، به دستور ِ فقيه-ی اَبله، رانده می شوند.
اکنون جای آن است که روشنفکران ايرانی بدانند: تنها سامانی می تواند به مردمسالاری برسد که مردمان آن کشور خود را آزاده و سالار بدانند. مردمی که عبدِ لله هستند، چه آنها والی باشند و چه موالی، باز هم همگی برده-اند. انديشه-ی چنين مردمی هرگز در سپهر آزادگان پرواز نخواهد کرد.

هر گونه فرمانروايی که با شريعت اسلام يا با هر گونه ايدئولوژی پيوند داشته باشد به حاکميت ستمکاران می گرود. زيرا شريعت يا يک ايدئولوژی، برای حاکميت، نياز به مردمی کوتاه خرد دارد تا دروغ-های او را باور کنند. از آنجا که خردِ آزادانديشان را نمی توان مهار کرد، اين است، که حاکميت بر مردم، نياز به زور و زندان دارد تا بتواند ديدگاه روشن انديشان را تاريک و جوانه-های انديشه را بخشکاند.

مـردو آنـاهیــد
28 جون 2011

دریافت بازتاب از دیدگاه خوانندگان[+]

2011-06-26T07:08:00.006-07:00

نامه آزاد-انـدیشِ زندانی « سیامک مهـر » از درون زندان به فرزندش

میتراجان! یادت باشد من یک فرد نیستم، یک فکرم، من یک شخص نیستم بلکه یک اندیشه-ام، اندیشه-ای که در میان ایرانیان ریشه دارد و من سخت امیدوارم که عاقبت بر اهریمن پیروز می شویم، بر عنصر ضد بشر، ضد آزادی و ضدزندگی، بنابراین نابودی شخص من به معنی نابودی این اندیشه بالنده نیست.
میترا جان! مطالبی هست که می‌خواهم بدانی. بیشتر از این نظر که اگر در اینترنت و یا در کانال-های ماهواره-ای و رسانه-ها پرسیدند آمادگی داشته باشی. شرایط من در زندان به گونه-ای است که بیشتر از هر چیز از بی خبری رنج می‌برم. از 21 شهریور 1389 به مدت 35-45 روز که دقیقا نمی‌دانم من در اطلاعات زندان بودم و در این مدت به دلیل شکنجه-های فراوان با شیشه عینکم اقدام به خودکشی کردم. با اینکه میدانی چشمانم خیلی ضعیف است و با وجود تقاضای زیاد، 3 ماه از دادن شیشه عینک و حتا یک عدد قرص به من خودداری می کردند. بیشترین توهین و شکنجه-ای که در مورد مقاله-هایم به من شد، در مورد مقاله:
« فاحشگی، مقام زن در اسلام[+] » بود که گویا بدجور از این مقاله می سوزند.از تاریخ 15 اسفند89 مرا به سلول انفرادی و سپس به سلول فرعی در اندرزگاه5 انتقال داده-اند. نه رادیو، نه تلویزیون و نه روزنامه نه کتاب و نه هیچ مسیر خبری در اختیارم نیست. با اینکه زندانیان سیاسی را به سالن12 اندرزگاه 4 انتقال داده-اند ولی من تنها زندانی سیاسی هستم که ممنوع ملاقات، ممنوع تلفن، و به صورت کاملا ایزوله نگهداری می شوم. اخیرا احضاریه-ای به زندان آورده-اند که علیه من شکایت شده. نه شاکی مشخص است و نه از مورد اتهام حرفی زده شده. من احضاریه را امضا نکردم و نپذیرفتم. خودم حدس میزنم موضوع دادگاه رسیدگی به اتهام (سب النبی)باشد. به مسئله توهین به مقدسات. البته اتهام-های دیگری هم ممکن است در میان باشد.

من برای هر وضعیتی آمادگی کامل دارم و روحیه و انرژی-ام در برابر اهریمن تباهی و پلیدی که قصد دارد سرانجام مرا ببلعد در حد بالا و عالی است. شاخ به شاخ با اهریمن خواهم جنگید.
میتراجان! یادت باشد من یک فرد نیستم، یک فکرم. من یک شخص نیستم بلکه یک اندیشه-ام. اندیشه-ای که در میان ایرانیان ریشه دارد ومن سخت امیدوارم که عاقبت براهریمن پیروز می شویم، بر عنصر ضد بشر، ضد آزادی و ضدزندگی. بنابراین نابودی شخص من به معنی نابودی این اندیشه بالنده نیست. نام من و دیگر زندانیان سیاسی اینجا نیز چون مبارزاتی که جاودان شدند هرگاه یادی از رژیم اسلامی در تاریخ به میان آید، دوباره زنده خواهد شد. معنی (زنده یاد) که درباره درگذشتگان می گویند دقیقا همین است پس تو سرت را بالا بگیر و در مقابل اطرافيان واسلامزده-های عقب مانده و "اُمُل" و بیمار محکم بایست و بی سوادی آنان را گوشزد-شان بکن، حتا تحقیر-شان کن از بابت جهل و خرافه-ای که بیمار-شان کرده است.

اسلامزده-هایی که در پیرامون خود می بینی حتا از انسان-های غارنشینی که بردیواره-های غار آثار هنری خلق می کردند پس مانده-ترند. زیرا در عصری زندگی می کنند که بشر متمدن و خردگرا و آزاد-اندیش دوره روشنفکری را سپری کرده و رو بسوی آینده-ای زیبا و شاد و مرفه با گام-های استوار به پیش می تازد. اسلامزده-های اطرافت همچنان در گنداب متعفن و مقدسات و باورهای [اعتقاداتِ] جاهلانه مذهبی غرقند و نه حقوق و آزادی-های خود را می شناسند و نه از ارجمندی و کرامت انسانی بهره-مند هستند. باورهای [اعتقاداتِ] جاهلانه مذهبی، آنان را متنفر از ازادی پرورش داده است، هر سنگ و چوب واستخوان مرده-های هزاران ساله را که در بیابان-های گرسنگی می یابند می پرستند. خرد خود-اندیش خویش را به هیچ می نگارند و چون الاغی و گاوی افسار به گردن خود انداخته، قلاده به خود بسته-اند و یک سر قلاده را به دست شیاد و شارلاتانی مقدس سپرده-اند تا در نهایت آنان را چون حیوانی بی ارده و بی اختیار به هر سو بکشنــد و بدوشنـد و به مذبح ببرنــد.

میترا جان! من به اندیشه-هایم و به درک خود از آزادی و ارجمندی انسانیتم می بالم. من به آنچه نوشته-ام افتخار می کنم، مبارزی هستم که در جنگ با اهریمن اسیر گشتم، اما اهریمن را نیز کلافه کرده است. این سکوت مطلقی که در رسانه-های رژیم اسلامی درباره دستگیری و اسارت من دیده می شود نشان از ترس رژیم دارد. این که مرا بصورت پنهانی و سيکرت تا الان یازده بار به دادگاه بردند و می آورند، اینکه دسترسی مرا به ارتباط با بیرون از زندان مطلقا مسدود کرده-اند، همــه نشانه-های پیروزی من است.

میترا جان! تنها امیدی که به کمک دارم از سوی ایرانیان همفکر و مخالفان جدی رژیم اسلامی است. حمایت آنها و رسانه-ها و نهاد-های حقوق بشری و فعالان حقوق بشر می تواند در سرنوشت من و فشار به رژیم موثر واقع شود.

نکته-ای دیگر اینکه، همانطور که گفتم عواطف واحساسات خودت را در مورد من کنترل کن و با خردِ محض به موضوع من بیاندیش من هیچ امیدی به اینکه رژیم ددمنش اسلامی مرا زنده بگذارد ندارم.
من الان در سلول انفرادی هستم. اینجا به سلول انفرادی برای فریب مردم می گویند "سوئیت"!!!، علاوه بر سلول-های انفرادی در هر سالن عمومی اندرزگاه-ها یک اتاق کوچک با حمام و توالت هم هست که به آن "فرعی" می گویند و هر یک شماره-ای دارد.
من در بین هفت هشت هزار زندانی تنها و تنها زندانی هستم که ممنوع ملاقات و ممنوع تلفن و از هرگونه ارتباط محرومم. هرگاه یک زندانی ممنوع ملاقات میآید آنرا نیز به سلول من می آورند که معمولا از اشرار و جانیان است. اکنون که این مطلب را می نویسم در فرعی از "سالن 13 اندرزگاه 5" که زندان معتادین و جانیان و اشرارِ خطرناک است محبوسم. این اندرزگاه به(متادونی-ها) مشهور است. سلول من حتا یک دریچه به بیرون ندارد که با کسی ارتباط داشته باشم، بنابراین احتمال اینکه این نامه را به این زودی به بیرون بفرستم بسیار کم است. امروز که این مطلب را می نویسم فقط می دانم که ماه اردیبهشت است ولی از تاریخ و ساعت و روزش اطلاع ندارم، چون من در سلول انفرادی هستم، بنابراین نمی توانم از فروشگاه خرید کنم. به ناچار کارت بانک را باید به دیگران بدهم تا برایم خرید کنند. اینجا همه دزدند، چه زندانی، چه زندانبان و حتا مدیر فروشگاه هم هر گاه کارت به دستش بدهی، فوری خالی می کند، شکایت هم سودی ندارد کسی رسیدگی نمی کند. این را هم بگویم که مدتی پیش یکی از همین جنایت کار-ها واوباش به من حمله ور شد که چون من کوتاه آمدم درگیری جدی پیش نیامد. اینها همیشه شی‌ءی بُرنده با خود حمل می‌کنند که به آن "تیزی" می گویند. در فرعی 17 اندرزگاه6، که بودم در داخل بند یک‌نفر با همین تیزی به خاطر چند گرم مواد مخدر گردنش را بریدند و کشتند. در زندان مواد مخدر از سیگار فراوان-تر یافت می شور. کراک و شیشه اصلی-ترین مواد مخدر مصرفی در زندان است.

سیـامک مهــــر
زندان رجایی شهر کرج
امروز دوشنبه نوزدهم اردیبهشت 1390
بعد از هشت ماه انفرادی، به سالن 12 اندرزگاه 4 (بند سیاسی) منتقل شدم.

«ارتــای خوشه(سیمرغ)» گاه نوشتــار؛ رضـا ایــــرانی

2011-06-19T09:24:00.001-07:00

نگاهی به رویش آزادگی در بینش بانوان

مـردو آنـاهیــد

زنان و مردان مسلمانی، که در کشور-های آزاد جهان زیست دارند، نشان داده-اند که آنها نمی‌ توانند خود را از بند-های ایمان آزاد کنند. پس آنها در هیچ سامانی نخواهند توانست با زنان و مردانی، که از آزادی برخوردارند، برابر باشند.
زمانی زنان با مردان در اجتماعی برابر خواهند شد که زن-ستیزی از بینش انبوه مردمان آن اجتماع پاک بشود. زنان و مردان ایران می‌ توانند، از دیدگاه گسترده-ی آزادگان به جهان هستی بنگرند، در آنی نه تنها خود را (بدون رهبر و بدون دستور و بدون مبارزه) با یک انسان آزاد برابر بدانند بلکه انسانی آزاد باشند. همان گونه که بانوانی به کردار در جنبش کنونی-ی ایران این آزادگی را، در بینش خود، نشان داده-اند.
نیاز مردم ایران به آزادی، آنها را برای سرنگون ساختن حکومت بی داد و دست یافتن به سامان داد، به خروش آورده است. از نیاز به آزادی است که انبوه آزادی-خواهان از هر روزنه-ای، که گذار فریاد باشد، خواسته-های درون خود را بازگو می‌ کنند. پیشروان این جنبش، در سوی خواسته-های آزادی-خواهان ایران، به جلو رانده می‌ شوند. آنها، در این راه، یا از انگیزه-های خود یا از آرمان آزادی-خواهان باز خواهند ماند.
روشنفکران به آزادی نیاز دارند تا آزادانه خرد و اندیشه-ی خود را بگسترانند و، از برآیند اندیشه-های گوناگون، راه همزیستی و بهزیستی را شناسایی کنند.
آزادی-خواهان در پی-ی نیاز-های خود، در روند این جنبش، از پیچ و خم و از فراز و نشیبِ این راه می‌ گذرند، اندک اندک، ویژگی-‌های "آزادی" را شناسایی می‌ کنند و آن ویژگی‌-ها را در خود می‌ آمیزند.
مردمی، که با بینشی آزاد به جهان هستی بنگرند، می‌ توانند با نیروی خرد خود، در زندان ستمگران هم، آزادانه بیندیشند.
پدیده-ی آزادی زمانی، در سامان کشوری، نهادینه خواهد شد که ویژگی-‌های آن پدیده در بینش مردمان شناخته بشود.

اگر چه در حکومت اسلامی هر انسانی، برده وار، در زندان شریعت گرفتار است، ولی مردان به امر "الله" به سروری-ی زنان گمارده شده-اند. راه ورود به سازمان‌-های اجتماعی، برای زنان، تنها با پذیرفتن خواری (یعنی کشتزار بودن خود برای کامروایی مردان) باز می‌ شود. (حجاب اسلامی نشان خفت بر زنان و نشان نابخردی-ی والیان حاکم است).
بانوان آزاده، این خفت را نپذیرفته-اند، آنها از ترس و به زور حجاب را بر خود پوشانده-اند. ولی آنها، در همه-ی دشواری-‌های مردسالاری، با گردنی افراشته به سازمان-‌های کشوری وارد شده-اند. در شریعت اسلام، زنان برای مردان، زیردست و فرمانبر، خلق شده-اند، که خود این مردان نیز عبد و محکوم "الله" هستند.
"زن بودن" نه تنها در شریعت اسلام، به ستم، ننگین شمرده می‌ شود بلکه در ژرفای نگرش بیشترین ایرانیان هم، "زن بودن" ، برآیندِ کوتاه بودن خرد انسانی است که مردان به او نیاز دارند. با این وجود رویش آزادگی، در بینش بانوان ایران، گواه براین است که خرد و آزادگی در سرشت انسان آمیخته شده است و نمی‌ توان، با گستردن ترس و تازیانه-ی ستم، آزدگی را از سرشت او ریشه کَن ساخت.
جهان بینی-ی آزادگان، در پهنه-ی دیدگاه-های گوناگون گسترده می ‌شود و به نگرش ویژه-ای حتا به عقیده-ی حاکم بر جامعه هم بند نیست. این بینش از شراره-های خرد، از برآیند تراوش اندیشه-های آزموده شده-ی انسان آزاد، روشن می‌ گردد.

در جامعه-ای که آزادی به کرار، بازیچه یا ابزار فریب، برای پیش-کسوتان مردم باشد آن آزادی تنها سخنی است نازا و در خور بهره-برداری نیست. زیرا مردمی که، با چشم یا با عینک دیگران به جهان هستی می‌ نگرند، آنها پدیده-ی آزادی را به اندیشه-ی پیشوایی یا به حکومت عقیده-ای پیوند می‌ زنند. آنها خودشان کاربـُرد و ارزش داشتن آزادی را نمی‌ شناسند.
گرچه بانوانی، که از منشی آزاد برخوردار هستند، هنوز بند-های زن-ستیزی را، در جامعه، پاره نکرده-اند؛ ولی آنها، پای دربند، نگرش خود را با پهنه-ی آزادگی، فراتر از دیدگاه مردان، آشنا ساخته-اند.
این زنان، با همه-ی سرکوب و ستمی که بر آنها وارد می‌ شود، در این رستاخیز فریاد آزادی-خواهی برآورده-اند. برای نمونه:
"می‌ میریم، می میریم، ذلت نمی پذیریم". این فریاد به رای انتخاباتی پیوندی ندارد بلکه نشان آزادگی است که در بینش این بانوان روییده است.
این بانوان، که خود را انسانی آزاد و آراسته به خرد می‌ دانند، نیازی به برابر بودن با مردان کوراندیشی، که آزادی را از آخوندی درخواست می‌ کنند، ندارند. زیرا، در بینش آزادگان، انگیزه-های سرشت انسان مرزبندی نمی‌ شوند.
در اجتماع ما هنوز برخی از روشنفکران، از تاریک-اندیشی، خواهان برابر بودن زن و مرد، در شریعت اسلام، هستند. از این نمونه، اسلام-زدگانی پسمانده، خواستار آن شده-اند، که در حکومت اسلامی، بهای "جان انسان" را برای مادینه-ها و نرینه-ها برابر بگذارند. به این امید که با این فریبکاری بتوانند از فرو ریختن ایمان، در بیدار-شدگان، پیشگیری کنند و زنان را در زندان شریعت پای‌-بند نگه دارند.
آنچه تا کنون این روشنفکران، در پیکار با زن-ستیزی، آرزو داشته-اند، برابر شدن حقوق زن و مرد در برده-سرای حکومت اسلامی بوده است. برابر شدن زن و مرد در شریعت اسلام، برابر بودن زنجیر بردگی-ی آنهاست. این گونه خواسته-ها نشان از اسلام-زدگی، برای نجات اسلام، است نه از آزادی-خواهی ست.
در جهان-بینی-ی این کسان: انسان بنده-ی "الله" و احکام شریعت، میزانِ درستی در جامعه است. این است که آنها آزادی یا برابری-ی شهروندان را در اجتماع برده-پرور اسلام خواهان هستند. افزون بر این، در خواسته-های آنها، سخن از آزاد بودن انسان نیست بلکه بیشتر سخن از جای دادن اجازه-هایی در احکام اسلام است.
به هر روی بخشی از معیار-های بیشتر زنان هم، که در جامعه-ی اسلامی پرورده شده-اند، با " زن ستیزی" همراه است. این زنان ناخودآگاه از زن بودن خود شرم دارند و با آزادی-ی زنان دشمنی می‌ ورزند. این است که هر گاه زنی، در سازمانی از حکومت اسلامی، به گرداندن چرخه-ای گماشته شود، او، به حکم ایمانش، آن چرخه را در سوی زن-ستیزی می‌ گرداند.

در جامعه-ی ایران برتر بودن مرد از زن در ایمان مسلمانان (چه زن و چه مرد) ریشه دارد. مادران هم، در چنین جامعه-ای، دختران و پسران خود را در تنگنای شریعت اسلام "زن-ستیز" پرورش می‌ دهند. در تاریکخانه-ی ایمان، تنها بردگی-ی انسان (تقوا و زُهد) ارجمند است، زشتی یا زیبایی در خور شناسایی نیست.
شماری از مردان که از شرمندگی، همدوش بانوان آزادیخواه، در راه دادخواهی گام می‌گذارند، آزاد بودن زنان را (انسان را) از زاویه-ی ایمان خود "نابرابر" مرزبندی می‌ کنند.

خوشبختانه بانوان در این رستاخیز نشان داده-اند که رویش آزادگی در بینش آنها بیشتر از آنست که روشنفکران درخواست یا امید داشته-اند. بیشتر این بانوان، در برخورد با پدیده-‌های اجتماعی، اندیشه-ی خود را بارور کرده-اند. آزادگی-ی در بینش آنها، تا اندازه-ای آگاهانه، از راه آزمون-‌های خود آنها پرورده شده است. ولی دیدگاه انبوه مردمان ایران، از راه ایمان آنها، نه از تراوش اندیشه-ی آنها، رنگ گرفته است.
افزون بر ستم اجتماعی، که بر زنان وارد می‌ آید، در خانواده هم، با بانوان آزاده، به شایستگی رفتار نمی‌ شود. بانوان، از ترس یا از نیاز، نه تنها ستم احکام شریعت را بلکه ستم کسانِ خانواده و خویشاوندان را هم بر خود هموار می‌ کنند. با وجود این، بانوان آزاده، تنها موی خود را در حجاب پوشانده-اند؛ ولی با گستاخی، که در سرشت انسان است، از ارزندگی-ی خود پرده بر داشته-اند.
کردار این بانوان، در این جنبش، نمایشگر آن است که انسان، تنها به نیروی خرد و اندیشه-ی روشن، می تواند جامعه را در سوی بهبود دگرگون سازد. بیشتر خواسته-هایی، که در فریاد-های آنها بازگو‌ شده-اند، ژرف-نگری و خودآگاهی-ی آنها را نمایان می‌ سازند.
برای نمونه: "من رای نداده-ام، آمده-ام ایرانم را پس بگیرم"
خواسته-ی این زنان فراتر از آن است که، در حکومت اسلامی، آخوند-ها به حقوق شهروندان بپردازند. آرمان آنها آزاد ساختن کشور از حکومت ایران-ستیزان و سامان دادن جامعه بر پایه-ی خرد و فرهنگ ایرانیان است. در اجتماعی که خرد زنان از زندان ایمان گریخته باشد، خانواده در آن اجتماع سیمای مهربان-‌تری خواهد داشت. زیرا سامان خانواده بیشتر به آگاهی و دانش مادران بستگی دارد و مادران خرد-شاد، در سامان خانواده-ای مهربان، فرزندان خود را به زن-ستیز نمی‌ پرورانند.
بانوانی، که پیشتاز آزادی-خوهان در این جنبش بوده-اند، آنها بند-های ایمان خود را پاره کرده-اند. از این روی ساختار حکومت اسلامی، که بر ایمان انبوه مسلمانان استوار شده، پس از گستاخی-ی زنان، به لرزش درآمده است. گسستن زنان از ایمان، که برآیند آن "خود شدن" و "خود اندیشیدن" است، از نیروی حکومت و زور مردان می‌ کاهد و بر خشم حکومت و هراس مردان می‌ افزاید.

خشونت نامردمان حکومت، در برابر بانوان، بیشتر برای سرکوب سرافرازی و آزادگی-ی آنها است. (بخشی از افتخارات مجاهدین اسلام هم، در هر زمان و مکانی، تجاوز به زنان و دختران سرکوب شدگان بوده است)
هر جامعه-ای به همکاری و همیاری زنان نیارمند است. زیرا با دانش و کوشش زنان گره-های دشوار زندگی آسان‌-تر گشوده می شوند. این است که حکومت اسلامی از توانایی زنان، در مرز-های شریعت، سود می‌ برد. این حکومت، از نیاز زنان به کار و داشتن درآمد، به نام آموزش، زمینه-ی بینش آنها را به نابخردی آلوده می کند و نیز می‌ تواند، از ترس بیکاری، آنها را آسان-‌تر در زندان ایمان نگه دارد. از سویی هم این حکومت از راه همکاری-ی زنان در اجتماع، که بسیار هم سود-بخش است، اندکی سیمای زن-ستیز بودن اسلام را می پوشاند.
از آنجا که، در جامعه-ی مردسالاری، پهنه-ی دیدگاه زنان با زاویه-ی نگرش مردان پیوند دارد، این است که، گسترش دیدگاه شماری از زنان و تنگ ماندن نگرش انبوهی از مردان، کمتر از زن-ستیزی در جامعه-ی اسلامی می‌ کاهد ولی بر تنش-‌های رنج-آور اجتماع می‌ أفزاید.
زمانی مردسالاری در ایران فرو می‌ ریزد که، سالار بودن مردان بر زنان، از ذهن انبوه مردمان پاک بشود. از شوربختی بیشتر مردان ایران هنوز نتوانسته-اند خود را، از ایمان به پندار-های نادرست، رها سازند. در تنگه-ی دیدگاه مردان اسلام-زده، آن آزادگی، که در بینش بانوان دلاور روییده است، به چشم نمی‌ خورد.
این است که زن با مرد، در این اجتماع، با دو نگرش نابرابر (پَهن-‌تر و تنگ-‌‌تر) به همزیستی و همکاری با یکدیگر درآمده-اند. در برخوردهای اجتماعی، بانوان آزاده، خود را کِهتر نمی‌ دانند ولی مردان اسلام-زده خود را مِهتر می‌ پندارند.
مفهوم جامعه-ی بشری، از پیوند زنان و مردان، از همبستگی-ی آنها، با وجود دوگانه بودن آنها، پدیدار می‌ شود.
شاید ارزش‌-های فرهنگ ایران، که از بینش همه-ی مردمان ایران تراوش کرده است، بتوانند زنان و مردان را در همبستگی به یکدیگر پیوند دهند. در اجتماع امروز ایران، که بینش بانوان تـُند-تـر از دیدگاه مردان گسترش می‌ یابد، زنان و مردان از همجوش بودن به همنشین شدن، از همسربودن به همخانه شدن می‌ گرایند.
با سخنی روشن-‌تر می‌ توان گفت که؛ بانوان آزاده، بدون کنار زدن پندار-های مذهبی در دیدگاه همگان، نمی‌ توانند از زن-ستیزی در جامعه-ی اسلامزده-ی ایران بکاهند.
بسیاری از روشنفکران، به سخن، خواستار اجرای منشور حقوق بشر هستند ولی بیشتر آنها ، به کردار، با درون مایه-ی این منشور دشمنی می‌ ورزند.

برای نمونه به ماده ،۱۶ از این منشور، می‌نگریم ( برگردان زبان آلمانی)
1 - هر زن و مرد همسر-پذیر حق دارند بدون هیچ مرزی در زمینه‌-ی نژاد، ملیت یا مذهب در پیوند همسری درآیند و خانواده-‌ای را بنیان گذارند. آنها در پیوند و هنگام همسری یا گسستن از یکدیگر دارای حقوق برابر می ‌باشند.
2 - پیمان آنها باید در آزادی و تنها به خواست آنها بسته شود.
3 - خانواده زمینه‌-ی و ساختار نخستین بخش جامعه است و حق دارد که از پشتیبانی‌-ی هموندان و قانون ‌گذاران برخوردار شود.

درست است که این ماده از منشور تنها در پیوند کسانی همخوانی دارد که خود آنها از بینش و منشی آزاد برخوردار باشند.
در جامعه-ی ایران نه تنها این آزادی از انسان گرفته شده است بلکه زنانی که این آزادی را شایسته-ی خود (انسان) بدانند از سوی بیشترین مردان نکوهش می‌ شوند. برخی از آنها هم از آزادگی در نگرش این زنان برای گوارا ساختن کام خود سود می برند و آرمان آزادگی را برای آن زنان ناگوار می‌ سازند.
در ژرفای بینش این گونه مردان هنوز زن پدیده-‌ای است برای سرگرمی و فرونشاندن خواسته-‌های مرد که در آمیزش با مرد پست و پلید می‌ شود. از این روی آنها آزادگی زنان را، در آمیزش، نشان نابخردی زنان می‌ پندارند. این مردان به سخن، زن را، برابر، با مرد، می‌ خوانند ولی به کردار نه تنها زنان را برای تصرف می‌ دانند بلکه از تجاوز و ستمی که آنها بر زنان وارد می‌ آورند شرمسار نمی‌ شوند.
تن-‌فروشی بیشتر از بینش پسمانده-ی مردان جامعه برمی‌ آید. بیشتر زنان تن-‌فروش، که به این رنج تن درمی‌ دهند، به پیروی از خواسته و انگیزه-های سرشت انسان، به دام مردانی خود-پرست گرفتار آمده-اند. این مردان، از برآیند نگرش مردانه-ی خود، آنها را پس از مصرف از اجتماع به دور انداخته-اند.
ستمی که بر این زنان وارد می‌ شود در احکام پسمانده-ی اسلام ریشه دارد. زیرا زیربنای بینش انبوه مردان ایرانی در منجلاب همین احکام رنگ گرفته است. از این آلودگی است که دیدگاه مردان ایرانی (به ویژه مردان با ایمان) تنگ است و آنها پدیده-ی زن-ستیزی را، در پیرامون خواسته-های خود، نمی‌ بینند. از این روی این مردان نمی‌ توانند به آسانی پسماندگی-ی دیدگاه خود را شناسایی کنند.
در اجتماعی که مردمانش از آزار دادن انسان شرم داشته باشند هرگز حکمرانان آنها نخواهند توانست که انسانی را (یا جانداری را) سنگسار کنند. مردانی که خود را، از تصرف و تجاوز به زنان، سرفرازی می‌ دانند، خواهان سخت‌-ترین آزار برای زنانی هستند که، (از دل-گریختگی) مورد تجاوز و تصرف گذارده شده-اند.
دخترانی که، پس از فریب و تجاوز، پای برگشت به خانواده را ندارند، راه ورود آنها، پیشاپیش، به اجتماع هم بسته شده است. بیشترین این نوجوانان پیش از شکوفایی، در کناره-ی همین اجتماع، زنده به گور می شوند. شگفتی در این است، که چنین ننگی، وجدان بیشتر روشنفکران ایران نمی خراشد.
برخی، از دیدگاه مردانه-ی خود، ریشه-ی این ستم را، که مسلمانان آن را سزاوار فریب خوردگان می‌ دانند، در اقتصاد جامعه، در نیاز به پول یا در نیاز مردان به شاد-زیستن می‌ پندارند. زیرا اندک شراه-ای در ذهن تاریک و اسلامزده-ی این کسان نمی‌ درخشد تا آنها بتوانند زشتی را در مردانگی-ی خود ببینند.

زنان و مردان مسلمانی، که در کشور-های آزاد جهان زیست دارند، نشان داده-اند که آنها نمی‌ توانند خود را از بند-های ایمان آزاد کنند. پس آنها در هیچ سامانی نخواهند توانست با زنان و مردانی، که از آزادی برخوردارند، برابر باشند.
زمانی زنان با مردان در اجتماعی برابر خواهند شد که زن-ستیزی از بینش انبوه مردمان آن اجتماع پاک بشود. زنان و مردان ایران می‌ توانند، از دیدگاه گسترده-ی آزادگان به جهان هستی بنگرند، در آنی نه تنها خود را (بدون رهبر و بدون دستور و بدون مبارزه) با یک انسان آزاد برابر بدانند بلکه انسانی آزاد باشند. همان گونه که بانوانی به کردار در جنبش کنونی-ی ایران این آزادگی را، در بینش خود، نشان داده-اند.

مـردو آنـاهیــد
سه‌شنبه ۱۹ آبان ۱٣٨٨ - ۱۰ نوامبر ۲۰۰۹

دریافت بازتاب از دیدگاه خوانندگان[+]

2011-06-18T08:51:00.000-07:00

در ستایش پیشرفت بانوان ایران

مـردو آنـاهيــد

در سرزمینی که "الله" حکومت می‌کند همه‌-ی مردم عبدِ "الله" هستند چه آنهایی که بسان درندگان انسان-‌ها را پاره پاره می کنند و چه آنهایی که گوسپند-وار به اطاعت از والیان "الله" سر فرود می آورند.

آزادی زنان، بدون بررسی بُن-‌مايه‌-های زن-‌ستيزی که در بينش مردم نهفته شده، آرمانی است باشکوه که هميشه در سراب پندار خواهد ماند. اگر زمانی بانوان در بینش انبوه مردم برابر و همتای مردان بشوند دیگر نيازی نیست که ارزش‌-های فرهنگ مردم را جدا از یکدیگر به نام مرد یا زن بررسی کرد. بانوان ایران زمانی به آزادی می‌رسند که دستکم در بينش مردان ایران آزادی آنان پذیرفته شود.
روز زن تنها برای بزرگداشت یا شادباش بانوان نیست بلکه در این روز کاستی‌-ها و پسمانده‌‌-های اجتماعی، که از پیشرفت جامعه جلوگیری می‌کنند، بررسی و بازگو می‌شوند. همه ساله در این روز آشگار می‌شود که هیچ اجتماعی بدون همیاری‌-ی زنان پيشرفت نمی‌کند به ویژه پیشرفت فرهنگی در جامعه بدون هماندیشی‌-ی بانوان ناممکن است.
سامان هر کشوری براساس بینش مردم آن جامعه ساختار پیدا کرده است و فرهنگ اجتماع نسبت به تصور مردم از پیدایش پدیده‌-های هستی رُشد می‌کند. یعنی جامعه‌ای در جنبش و پیشرفت است که فرهنگ آنان روینده و نوشونده باشد و فرهنگی روینده و نوشونده است که اندیشه‌-های مردم بر زمینه‌-ی خرد آنها برویند تا آن مردم بتوانند آزادانه سازمان‌-های اجتماعی خود را سامان دهند.
مردمی که خرد آنها در تاریک-خانه-‌ی ایمان-شان گرفتار است اندیشه‌-ی آن مردم نمی‌تواند فراتر از تنگ-‌گذار ایمان آنها پرواز کند. این است که برای مسلمانان میدان جنبش اندیشه-‌های اجتماعی بسیار تنگ است و فرهنگ آنها در زیر آلودگی‌-های هزارساله پوشیده شده است. مردمی که پیروی از عقیده‌-ای می‌کند آن مردم ارزش فرآورده‌-های اندیشه را نمی‌داند. مردان با ایمان که خود را ناتوان و نادان می‌پندارند آنها نمی‌توانند به ارزش جویندگی و هم-اندیشی زنان پی‌ببرند. بیگانگی به توانمندی زنان و نادیده گرفتن نیاز اجتماع به نیروی سازندگی آنان نشان نادانی مردان و پسماندگی‌-ی فرهنگ آن جامعه است.
سخن از بخشندگی و بزرگواری‌-ی ستمکارانی نیست، که خود را شبان و مردم را گوسپند می‌نامند، که آن زورمندان بخواهند نسبت به نیاز-های خود در بخشی از سازمان-های کشور به زنان اجازه‌-ی کار کردن بدهند بلکه سخن از آزادی و آزاد-اندیشی برای انسان است، سخن از این است که انسان آزاد زاییده شده است و خودش می‌تواند آزادانه نیکی و زشتی را شناسایی کند و نیازی به پیش‌-نوشته-‌های نادان‌-پروران ندارد.

مردمی که در تصور آنها انسان از سوی خالقی، ناتوان و نادان خلق شده است، آن مردم به رسول "الله" و پس از آن به خلیفه‌-ا‌ی نیاز دارند که احکام "الله" را به آنها حکم کند. این مردم چه زن و چه مرد در برابر حکومت ولایت فقیه سرفرود می‌آورند و چنین کسانی گوسپند-وار با چوب شبانی رانده می‌شوند.
نمایش‌-های انتخاباتی در جامعه‌-ی مسلمانان برای تقلید و همبازی شدن با کشور-های جهان است. به عقیده-‌ی مسلمانان انسان گمراه و گناهکار خلق شده است. براساس این عقیده انسان سزاوار است که از اوامر خالق خود اطاعت کند. از آنجا که در اسلام انسان مخلوقی تاریک یعنی نادان است او باید اوامر خالق و وظایف خود را از والیان "الله" بپرسد. پس وکیل انتخاب کردن در کشور ما همان بیعتی است که با خلیفه یا انصار او انجام داده می‌شود تا آنها بتوانند احکام اسلامی را بر مردمان فرود آورند. در این نمایش کسی می‌تواند انتخاب بشود، با او بیعت بشود، که او به ولایت فقیه ایمان داشته باشد و کسی به ولایت فقیه ایمان دارد که خرد انسان را انکار و به نادانی خود اعتراف کند. مسلمانان با چنین فقیه‌-ای بیعت می‌کنند که او که با زور احکام اسلامی آنها را به جنت براند.
( در بیعت، مردم تعهد می‌کنند که از خواسته-‌های وکیل پشتیبانی کنند ولی نماینده‌-ای که از سوی مردم برگزیده شود، او نمایان کننده‌-ی مردم است، او پیمان می‌بندد که از خواسته‌-های مردم پشتیبانی کند)
در جایی که تنها "الله" حکمرانی می‌کند رای کسانی که به فرمان ولايت فقيه برای بيعت فراخوانده می‌شوند، ارزش شمردن ندارد. ولی اینکه بانوان ایران نپذیرفته‌-اند که آنها را در اجتماع کنار بگذارند بسیار پرارزش است. گرچه حکومت اسلامی به بیعت زنان نیازی ندارد ولی پافشاری‌-ی بانوان برای پس راندن احکام مرد-سالاری نشان می‌دهد که احکام شريعت اسلام تا آن اندازه کهنه شده‌-اند که حتا زنان مسلمان هم نمی‌توانند آنها را بپذیرند.

کسانی که هزار و چهارسد سال با سخنان رسول "الله" زنان را به کناره-گيری از جامعه مجبور کرده‌-اند بايد سخنان "الله" و رسول او را به دروغ تعبير و تفسير کنند تا فرسودگی شريعت را بر همگان بپوشانند.
مردمی که خود را مخلوقی ناتوان و نادان در برابر خالقی توانا و دانا می‌پندارند برای آنها چه تفاوتی دارد که در این تاریک-خانه کسی را انتخاب کنند یا خود انتخاب بشوند؟
و چه تفاوت دارد که اوامر "الله" از سوی زنی با ایمان یا از سوی مردی با ایمان به اجرا درآیند؟.
مردمی که در پسماندگی‌-ی فرهنگی اجازه-‌ی انتخاب پوشاک حتا همسر خود را ندارند چه تفاوت دارد که به زنی از این زنان "جایزه-‌ی نوبل" بدهند تا او خوش-باوران را فریب دهد و نگرش اجتماع را از راستی برگرداند یا به دست زنی از این زن-ها "چماق پاسداری" بدهند تا بر سر بانوان آزاده بکوبد و ترس را در اجتماع بگستراند؟
به روشنی دیده می‌شود که بانوان ايران در هفتاد سال گذشته با شتابی شگف‌-انگيز برخی از بند-‌های ناهنجار اجتماعی را پاره کرده‌-اند و در این راه نه تنها خود بلکه جامعه-‌ی ایران را به پیش رانده-‌اند. جنبش پی‌-گیر بانوان، حکومت اسلامی را مجبور می‌کند تا کاستی‌-هايی که، ناخواسته از سوی "الله"، در خلقت زن به وجود آمده‌-اند با دروغ و فريب پنهان کنند. ولی

در سرزمینی که "الله" حکومت می‌کند همه‌-ی مردم عبدِ "الله" هستند چه آنهایی که بسان درندگان انسان-‌ها را پاره پاره کنند و چه آنهایی که گوسپند-وار به اطاعت والیان "الله" سر فرود آورند.
در احکام اسلامی آزادی مفهومی ندارد؛ زیرا اگر در بینش اسلامی پذیرفته می‌شد که انسان به نیروی خرد آراسته است و توان اندیشیدن دارد پس دیگر نیازی به پیروی از اوامر "الله" نبود. انسانی که به نیروی خرد آراسته است خودش می‌‌تواند آزادانه زشتی و زیبایی‌-های پدیده‌-های هستی را شناسایی کند و برای زیستن نیاز به احکامی ندارد که در پسماندگی پیش-‌نویس شده‌-اند. ولی

در اسلام هیچ کس آزاد نیست که ورای اوامر "الله" اندیشه‌-ی خود را گسترش دهد و میدان اندیشه‌-ی انسان را ولایت فقیه مرزبندی می‌کند.
البته همکاری و همياری بانوان نه تنها برای برآوردن نیاز-های اجتماع سودبخش است بلکه پوششی است که زن‌-ستيزی و پسماندگی را در اسلام پنهان می‌کند. ولی جامعه‌-ای که بر زمینه-‌ی ترس بنیان گرفته است در آن زمینه تنها میوه‌-ی دروغ می‌روید و برآیند دروغ ستمکاری و درماندگی در آن جامعه است. زنان ایران هم از جامعه-‌ی ایران جدا نیستند و بنیاد اندیشه‌-ی آنها هم در همین اجتماع پایه-گذاری شده است. آنها هم ریشه-‌ی ستمکاری را در ایمان خود به اسلام نمی‌بینند و تنها میزان ستمی را اندازه می‌گیرند که بیشتر از مردان بر آنها وارد می‌شود. ولی از شوربختی-‌ی ایرانیان زنان هم از دریچه-‌ی اسلام، که تنها به تاریکی باز می‌شود، به پدیده‌-های هستی می‌نگرند و نمی‌توانند بُن-‌مایه-‌های زشتی و ستمکاری را شناسایی کنند. برای نمونه:
برخی از زنان زشتی را در امر " نکاح" نمی‌بینند که به کردار زنی را برای "مبلغی معلوم و مدتی معلوم" به مردی واگذار می‌کنند. ناخشنودی آنان از این است که مردان می‌توانند چندین زن را بخرند. این که آزادی از زنان گرفته شده است، در ذهن بیشتر کسان ستمکاری شمرده نمی‌شود و این کسان شرمی ندارند که آخوندی در عقد "نکاح" تصرف زنی را، برای مدتی در برابر پرداخت پول، شرعی می‌خواند.
آمیزش زن و مرد در سرشت انسان و راز جاودانگی-‌ی جانداران است و این آزادی با انسان زاییده می‌شود. میلیون‌-ها سال جانداران با این سرشت زیسته‌-اند ولی از زمان پیدایش دین‌-های مردسالاری حکمرانان توانسته‌‌-اند با زور احکام دینی زنان را از اجتماع کنار بگذارند و در چهره‌-های گوناگون بر آنها ستم برانند و از آنان بهره‌-مند ‌شوند.
زن-ستیزی از بینش مردمان در رفتار و کردار اجتماع وارد می‌شود و بینش مردم هم از تصور آنها از پیدایش هستی برمی‌خیزد. از آنجا که در دين‌-های ابراهيمی زن برای بهره-‌مند شدن مرد خلق می‌شود اين است که مردان با ايمان در مورد زنان به همانگونه رفتار می‌کنند که خالق آنها امر کرده است.

در اسلام، "الله"، مردان را بر زنان سرور گماشته‌ است.
سوره‌-ی النساء(آيه‌-ی 34):
مردان به سروری بر زنان گماشته شده‌-اند، آنها از دارايی خود خرج می‌کنند، "الله" به مردان بزرگی و نيرومندی داده است، اين است که "الله" برخی را بر برخی برتری می‌دهد. زن بايد فرمان-بُردار و راز-دار او باشد. چنانچه نافرمانی کند او را بترسانيد و سپس او را از خوابگاه دور کنيد و پس‌-آنگاه او را بزنيد تا فرمانبرار شود، پس از آن چاره-جويی نکنيد که "الله" بالا-تر و بزرگ است.

در جامعه-‌ی مسلمانان، مردان بنده-‌ی "الله" و زنان، بنده-‌ی مردان هستند.
می‌بينيم که زنان به اراده-‌ی "الله" پست‌-تر از مردان خلق شده‌-اند، به امر "الله" سرکوب می‌گردند، به حکم او هم مردان به فرمانروایی زنان گماشته می‌شوند. مردان از سرشت خود نيازمند و دلباخته‌-ی بانوان هستند، می‌بینیم که به گفتار هم آنها را ستايش می‌کنند، ولی از بینش پسمانده‌-ی دینی است که مردان به ستيزه-جويی با زنان برانگيخته می‌شوند. مردان با ايمان زنان را از آن خود می‌پندارند و برآن هستند که آنها را به امر "الله" تربيت کنند. زنان به ناچار مردان را همياری و پشتيبانی می‌کنند ولی به کردار با کسانی، که نهاد مهربانی در درون آنها با زهر نادانی آلوده شده است، هم-بستر و هم-گام می‌شوند.
برخی از زنان بسان برخی از مردان زشتی را در کردار و احکام انسان-ستیز نادیده می‌گیرند چون تخم سنگ-دلی از راه ایمان در درون آنها کاشته شده است. در ایمان آنها کشتن انسان زشت و شرم‌آور نیست زیرا در احکام آنها کشتن انسان با پرداخت پول شرعی می‌شود. آنها ستم-کاری را در تفاوت میزان دیه می‌پندارند چون پرداخت دیه‌-ی مرد دوبرابر دیه‌-ی زن است. سخن از این است که در این احکام هیچ انسانی آزاد نیست بلکه همه-‌ی مردم بخشی از دارایی کسی، کسانی، خانواده-‌ای یا قبیله‌-ای بشمار می‌آیند. البته "الله" برخی را بر برخی برتری داده است و کشتن برخی هم بیشتر از برخی دیگر خرج دارد!؟

سوره‌-ی البقره، آيه-‌ی 178:
ای کسانی که ايمان آورده-ايد، برای شما مجازات قتل چنين نوشته شده است: آزاد به جای آزاد، برده به جای برده، زن به جای زن، و چنانچه برادر مقتول از مجازات قاتل در گذرد، او را مورد احسان قرار دهيد (به او پول بپردازيد)، و اين تخفيف رحمتی است برای سروران شما و هر کس از اين موازين تجاوز کند برای او عذابی هولناک خواهد بود.

این است که پدر صاحب فرزند است و چنانچه بخواهد می‌تواند فرزند خود را بکـُشد. شوربختی در این است که نه تنها مسلمانان بلکه حقوق بشر شناسان و انسان دوستان هم به میزان زشتی و پسماندگی‌ که در این احکام نهاده شده‌-اند نه می‌اندیشند.
بدبختی و ستمکاری در محکوم بودن مسلمانان است که "الله" بر آنان حاکم شده و احکام خود را بر آنان امر کرده است. زنان و مردان مسلمان از حکومت "الله" سرپیچی نمی‌کنند، آنها به خفت و خوار بودن خود ایمان دارند، آنها کمتر می‌کوشند که زنجیر-های بردگی و خفت خود را پاره کنند بلکه خواستار آن هستند که والیان اسلام در اجرای احکام "الله" کمتر سخت-گیری نشان دهند. این است که بیشتر زنان و مردان تنها از مجازات سنگسار آزرده هستند ولی آنها سخت‌-ترین مجازات را برای آن زنان، که حکم "نکاح" را شکسته‌-اند، سزاوار می‌دانند.
با این وجود در جامعه‌-ی ستمکاران ايران، زنان توانسته‌-اند با بردباری از راه-های تنگ شریعت بگذرند و توانایی خود را در گرداندن چرخ‌-های اجتماع نشان دهند. بازده-‌ی توانایی و دانایی بانوان نشان دهنده‌-ی ستمکاری و نامردمی بودن احکامی است که سال-‌های سال زنان را در خانه زندانی می‌‌داشته است.
البته زنان با تلاش خود نه تنها بخشی از دشواری-‌های زندگی را گشوده-‌اند بلکه در زمينه-‌ی پژوهش و بررسی پديده‌-های هستی هم خردمندانه اندیشیده و کوشیده‌-اند. باید گفت که در جامعه‌-ی ایران، با اینکه فرهنگ مردمی به احکام پسمانده آلوده است، در نگرش بانوان یک جهش فرهنگی‌ ایجاد شده که بسیار بلند-تر و تُند-تر از پیشرفت فرهنگی در بینش مردان است. از آنجا که بینش اجتماع ما هنوز در آلودگی‌-های ذهنی فرو مانده است بیشترین کسان نتوانسته-‌اند نگرش خود را، با پیشرفت فرهنگی که در جهان-‌بینی بانوان پدیدار شده است، هم-فراز سازند. از تفاوت نگرش بلند بانوان پیشرو و دیدگاه جامعه-‌ی اسلامی تنش-‌هایی در اجتماع پسمانده-‌ی ما بوجود آمده است. چون به کردار این جهش فرهنگی در نگرش بیشتر مردان جامعه دیده نمی‌شود. کشتن زن، خواهر، دختر و خوشاوندانی که شاید از احکام عقد پا فراتر نهاده‌-اند نشان بینش آلوده‌-ی مردان جامعه است.
خواسته-‌هايی که از درون بانوان پيشرو تراوش می‌کنند، خواه ناخواه، بر ضد اوامر "الله" و احکام شريعت هستند. ازاين روی خشم و ستم-کاری حکومت اسلامی هم، در برابر جنبش‌-های آزادی-خواهانه-‌ی زنان، سخت‌-تر و سنگين-‌تر از کرداری است که او در برابر جنبش‌-های همگانی به کار می‌برد.
از این روی پيروزی‌-های زنان، برای واليان خلافت "الله"، بسيار ترسناک و کُـشنده-‌تر است. زيرا هر گامی که زنان را به پيروزی نزديک کند گامی است که اسلام را به گريز وادار می‌کند. با آزاد شدن زنان از بند-هایی، که ننگ بشریت هستند، دیگر نمی‌توان بسادگی سيمای شريعت و احکام اسلامی را بزک کرد. پيروز-مندی زنان، ناتوانی‌ "الله" و ناپختگی‌ اوامر او را به نمايش می‌گذارد، همه‌-ی دروغ-‌ها و نيرنگ‌-های واليان خلافت و سازندگان اسلام-های راستين را رسوا می‌کند، پوسيدگی‌-ی نهاد-های زن‌-ستيزی را بر همگان آشگار می‌سازد. این است که

پی‌آیند آزاد شدن زنان رهایی اجتماع از افکار کهنه و انسان-ستیز خواهد بود.
برای حکومت اسلامی آسان-‌تر است که در برابر مردانی سرفرود آورد که اسلام راستین می‌فروشند ولی برای او بسیار دشوار است که خواسته‌-های بانوان پیشرو را بپذیرد. چون

اسلام-فروشان راستین زشتی و ستمکاری را به آخوند-های حاکم می‌چسپانند و از این راه می‌خواهند با نیرنگ و دروغ اسلام را نجات دهند ولی خواسته-‌های بانوان پیشرو بنیاد اسلامی را درهم می‌شکند.
در جامعه‌ی مردسالاری، مردان بر پندار اینکه آنها سرپرست زنان هستند قانون-های مدنی را بنا نهاده‌-اند. همکاری و همياری بانوان در سازمان-های کشوری و کارکردن آنها در هسته‌-های توليدی نشان بازنگری در اين پندار نادرست نيست بلکه این از نیازی است که در این زمان در اجتماع پدیدار شده است.
زنان پيشتاز تنها با پوسته‌-ی احکام و معيار-های زن-‌ستيزی در برخورد نيستند بلکه بيشتر با بنياد بينشی روبرو هستند که ديدگاه و معیار-های سنجش اجتماعی را آلوده کرده است. بدون بازنگری در معيار-های مردسالاری و گسستن بند-های عقيده-‌های کهنه امکان آفریدن ارزش‌-های فرهنگی بسيار ناچيز است.
در این گفتار به مبارزه‌-ی بانوان برضد روش‌‌-های جامعه-‌ی مردسالاری اشاره شده است ولی این مبارزه برضد مردان آن جامعه نيست چون پيروزی بانوان با آرمان‌-های روشن‌-انديشان و آزادي-خواهان اجتماع همسو و همآهنگ است.

آزادی زنان، بدون بررسی بُن-‌مايه‌-های زن-‌ستيزی که در بينش مردم نهفته شده، آرمانی است باشکوه که هميشه در سراب پندار خواهد ماند. اگر زمانی بانوان در بینش انبوه مردم برابر و همتای مردان بشوند دیگر نيازی نیست که ارزش‌-های فرهنگ مردم را جدا از یکدیگر به نام مرد یا زن بررسی کرد. بانوان ایران زمانی به آزادی می‌رسند که دستکم در بينش مردان ایران آزادی آنان پذیرفته شود.

مـردو آنـاهيــد
17 دی-ماه 2007
دریافت بازتاب از دیدگاه خوانندگان[+]

2011-06-14T01:05:00.003-07:00

برخورد-های کار سیاسی با پژوهش فرهنگی

مردو آناهیـد

سیاست-پیشه می‌پندارد: اگر او به حکمرانی برسد می‌تواند به دلخواه جامعه را دگرگون سازد.
یک پژوهشگر فرهنگی از اندیشیدن، در مورد ناهمآهنگی‌-های درون و در ذهن جامعه، یافته-‌ها و ارزش‌-های تازه‌-ای را پرورش می‌دهد او به کارکرد و ناسازگاری آن ارزش-‌ها با ساختار اجتماع برخورد نمی‌کند. برخی از پژوهشگران فرهنگی می‌توانند دشواری-‌ها و گره-‌های کوری که در درازای زمان سامان اجتماع را آشفته کرده‌اند شناسایی کنند ولی آنها گره-گشای آن دشواری‌-ها نیستند. چون پژوهشگر فرهنگی تنها گره‌-های کور و درد-های کهنه را در اجتماع شناسایی می‌کند ولی گشودن این گره‌-ها و درمان این درد-ها در خور پژوهش نیستند. چون پژوهش در مورد بازده‌-ی پدیده-‌ای فرهنگی، که شاید در آینده پیدایش یابد، باید به آیندگان واگذار شود. روشن‌-اندیش براین باور است که تنها با دگرگون شدن فرهنگ مردم شیوه-‌ی کشورآرایی‌-ی آنها دگرگون خواهد شد.
برآیند ترس و زور، که از سوی حکمرانان بر آگاه-بود و ذهنیات مردم ایران وارد می‌شوند، نه تنها خرد همگان را از کارآیی بازمی‌دارد بلکه آشفتگی بزرگی در برداشت از کارکرد واژه‌-هایی که ما روزانه به کار می‌بریم به وجود می‌آورد. از آن که زورمندان جامعه بیشتر به مفهوم‌-های اسلامی و کمتر به فرهنگ ایران آشنایی داشته‌-اند کمتر واژه-شناس و سازمانی که در ایران بتواند به درستی مفهوم واژه‌-های را تعریف کند بوجود آمده است. البته بزرگ-مردانی بسان «دهخدا» در ایران پدیدار شده‌-اند ولی یافته‌-های پرارزش آنها کمتر تصور یا تصویر واژه-‌ها را در بینش همگان همآهنگ ساخته است. از این روی برای بیشتر ما، بُن-‌مایه-‌ی واژه‌-هایی که ما در گفتگو-ها و همپرسی‌-ها به کار می‌بریم، روشن نیست. چه بسیاری گوینده و شنونده‌ نمی‌دانند که آنها از مفهوم یک واژه یا مفهوم یک پدیده-‌ی ذهنی برداشت‌-های گوناگونی دارند.
گاهی هم از گوناگون بودن برداشت‌-هایی، که برخی کسان از یک واژه داشته باشند، دشواری‌-هایی پدیدار می‌شود که کمتر کسی به بُن-‌نهاد آن دشواری-‌ها می‌پردازد. چون کمتر گوینده‌-ای به درستی و راستی-‌ی واژه-‌های گفتارش می‌اندیشد و به آسانی کمتر می‌تواند کژ-پنداری‌ و برداشت شنونده را ارزیابی کند.
پرسش این جستار: چه تفاوت‌-هایی می‌توانند، در کارآیی و کارکرد یک روشن‌-اندیش با یک روشنفکر سیاسی، وجود داشته باشند.
(روشنفکران سیاسی به روند سیاست‌-ها فکر می‌کنند، خودبخود سیاست-‌پیشه نیستند، ولی در این جستار، با پوزش فراوان، بجای مفهوم "روشنفکر سیاسی" واژه-‌ی " سیاست-پیشه" به کار رفته است.)

در آشفتگی که امروز در ذهن ما ایرانیان وجود دارد کمتر می‌توان مفهوم-هایی بسان سیاست-پیشه، روشنفکر، پژوهشگر فرهنگی، جامعه-شناس و اندیشمند را به درستی شناسایی و مرزبندی کرد. درست است که یک روشنفکر یا پژوهشگر فرهنگی هم می‌تواند سیاست-پیشه باشد ولی همیشه یک سیاست-پیشه روشنفکر نیست. البته به کردار هم بیشتر سیاست-پیشگان همه فن حریف هستند. آنها هم از جامعه، هم از فرهنگ، هم از تاریخ و هم از درد یا درمان اجتماع سخن می‌رانند. از این روی برخی می‌پندارند که یک روشن‌-اندیش یا پژوهشگرفرهنگی هم باید بینش و آرمان سیاسی داشته باشد.
در اجتماعی که آزاد-اندیشی جـُرم است هر اندیشه‌-ای، که ورای احکام حکومت زورمندان پرواز کند، با بنیاد حکومت در تضاد خواهد بود. در اجتماع ستمکش و حکمرانان زور-پرور هر کس که روشن‌-اندیش باشد، او گناهگار و سزاوار مجازات است، او مرز قانون‌-های سیاسی را شکسته است، اندیشه-‌ی او هر اندازه هم که در مایه-‌ی دانش پژوهی باشد سیاسی به شمار می‌آید. رفتار این زورمندان با «ابوریحان بیرونی، ذکریای رازی، پـور سینا» و دیگر اندیشمندان و پژوهشگران این دوران گواه این گفتار است.
از این گونه رفتار نه تنها، مفهوم اندیشه یا دانش و سیاست، با کژی در ذهن همگان کاشته می‌شود بلکه گاهی در ذهن خود روشن‌-اندیش هم این مفهوم‌-ها با یکدیگر همانی پیدا می‌کنند و او رفته رفته به سیاست-پیشگی کشیده می‌شود. البته اگر سیاست-پیشگان نتوانند از برآیند یک اندیشه، در راه رسیدن به آرمان‌-هایشان، سود ببرند آن اندیشه را خوار و بی ارزش می‌پندارند. سیاست-پیشگان اندیشه‌-ای را ارزشمند می‌دانند که بتواند ذهن بیشتر مردم را به سوی آنها، یا دستکم در سوی آرمان آنها، برگرداند.
سیاست-پیشگان براین پندارند، بهترین روشی که می‌تواند کشور را سامان بدهد، حکومتی است که در بینش یا ایدئولوژی آنها ساختار پیدا کرده است. رسیدن به حکمرانی نخستین میدانی است که آنها می‌خواهند در آن آرمان‌-های خود را بگسترانند و برتری آنها را درخشان کنند. سیاست-پیشگان براین باورند که آنها باید مردم را به سوی آرمان‌-های خود، که بهترین شیوه‌-ی کشورآرایی است، رهبری ‌کنند.

(در این نوشتار سخن از سیاست-پیشگانی است که آرمان فرمانروایی و کشور-آرایی دارند نه از کسانی که می‌خواهند شریعتی را، که آنها به آن ایمان دارند، بر مردم ایران فرود آورند. سیاست-پیشگان خواهان سازندگی و اسلام-فروشان خواهان درماندگی ایرانیان هستند. چون در درماندگی است که مردم امامان را به یاری می‌خوانند)
سیاست-پیشگان، از راه شناخت برخی از خواسته‌-های مردم، آرمان-‌های خود را، که در پوسته-‌های دلخواه مردم بسته-بندی شده-‌اند، به مردم پیشنهاد می‌کنند. بسان سیاست-پیشگانی که آزادی و مردم-سالاری را بر پیکر حکومت جمهوری با پادشاهی می‌پوشانند حتا برخی دیکتاتوری‌-ی کارگری را در جامه‌-ی دموکراسی برای مردم می‌نگارند.
سیاست-پیشگان زمانی می‌توانند درستی-‌ی شیوه-‌ی فرمانروایی و راستی-‌ی گفتار-شان را بنمایانند که به حکومت رسیده باشند. این است که سیاست-پیشه تا به حکومت نرسیده است همگان را به یاری می‌خواند و هر سیاست-پیشه‌-ای را، که همیار او باشد یا دستکم با او در ستیز نباشد، گرامی می‌دارد. هنگامی که او به فرمانروایی رسید، از همیاران پیروزمند خود می‌خواهد که شعار-ها را فراموش کنند و تنها در پایداری حکومت او بکوشند، از یاری دهندگان می‌خواهد که فرمانبرداری را پیشه کنند، از دگر-اندیشان سیاست-پیشه می‌خواهد که دست از ستیزه-جویی بردارند تا او بتواند در کردار به پندار-های خود روان هستی ببخشد.
سیاست-پیشگان تا زمانی که از اندک شماری روشنفکر پشتیبانی می‌شوند، در اقلیت هستند، آنها برای گسترش آگاهی در مردم سودمند و خواهان آزادی و برابری در اجتماع می‌باشند. سیاست-پیشگان کاستی‌-ها و پسماندگی-‌های اجتماع را، تا آن اندازه که بتوانند مردم به آرمان آنها دلبند سازند، بررسی و در دورنمای مردم-پسندی آشگار می‌کنند. در نتیجه‌-ی تلاش و برخورد-های همین اقلیت‌-هاست که دستگاه حکومتی می‌تواند با هر پسماندگی پیشرفت داشته باشد. چون اگر حکومتی در زمینه‌-ی اجتماعی پیشرفت نداشته باشد مردم با همه‌-ی بی‌خبری به امید بهبود به اقلیت‌-ها می‌پیوندند. این است که حکومت اسلامی هم در اجرای برخی از خواسته-‌های اقلیت-‌های سیاسی، با دُرون-‌مایه-‌ی دیگری، پیش-دستی می‌کند تا از هوا-خواهان آنها کاسته شود.
انبوه همگان، اکثریت، در بی‌خبری کمتر خواسته‌-ای دارد که بنیاد حکومت را بلرزاند. خواسته‌-های انبوه مردم پدیده-‌هایی هستند که پیوسته از سوی حکمرانان، در بسته بندی-‌های وعده و شعار، شنیده‌اند. انبوه مردم، که اکثریت هستند، ستمکاری و بی‌دادگری‌-ی حکومت را، که بر دیگران وارد می‌شوند، به نام عدالت می‌پذیرد. از سوی انبوه بی‌خبران، پیروان اکثریت، بی‌دادگری در حکومت مشروعیت پیدا می‌کند، آنها ابزار خود-خراش و نیرومند شریعت هستند، آنها ارزش آزادی را برای دادخواهی نمی‌شناسد، حکومت زورمندان بر بی‌خبری و ایمان همین اکثریت استوار شده است. داشتن آزادی‌ در اندیشیدن، در بازگو کردن اندیشه، در برگزیدن شیوه-‌ی کشورآرایی به امکانات بی‌خبران نمی‌افزاید.
سیاست-پیشگان، تازمانی که اقلیت هستند، آزادی ندارند که بتوانند اندیشه و خواسته‌-های خود را به همگان بنمایانند، از ستمی که بر آنها وارد می‌شود رنج می‌برند، آنها خواهان آزادی، دگرگونی و رسیدن به فرمانروایی هستند. چون آنها کمبود آزادی را می‌چشند، در آرزوی داشتن آزادی، جانفشانی می‌کنند. تلاش آنها برای پیشرفت اجتماع، حتا برای کسانی که حکمرانی را در دست دارند، تا اندازه‌-ای سود بخش است. کوشش آنها در این است که انبوه مردم، همگان یعنی اکثریت، آنها را بپذیرند تا آنها بتوانند به کمک همگان به آرمان‌-های خود نزدیک شوند. پشتیبانی‌-ی همگان را نشان درستی و بهتر بودن شیوه-‌ی حکومتی-‌ی خود می‌شمارند. بدیهی است، شیوه‌-ای که از سوی مردم برای کشورآرایی پذیرفته شود حقانیت پیدا می‌کند ولی سِاست-پیشگان آن شیوه، یعنی پرورندگان آن حزب،‌ فرمانروایی بر مردم را حق خود می‌دانند. به زبانی دیگر؛

مردم در پندار نمایندگان خود را برمی‌گزینند ولی به کردار سرورانی را بر خود می‌پذیرند.
زمانی که نمایندگان یک حزب، باورمندان یک شیوه-‌ی کشورآرایی، به فرمانروایی رسیدند آنها دیگر آزاد هستند و نه تنها دیگر نیازی به آزادی-‌ی ندارند بلکه آزادی دیگران میدان آزادی آنها را تنگ می‌کند. از این پس این آزادی-خواهان کهن دشمن آزادی-خواهانی خواهند بود که نواندیش باشند و آنها را، در خودکامگی، آزاد نگذارند. یک سیاست-پیشه پیوسته در مبارزه است یا برای رسیدن به حکومت یا برای پایداری حکومت. بنابراین همیشه بخشی از کارکرد گروه‌-ها و حزب-‌های سیاسی، در دورانی که آزادی ندارند و خواهان آن پدیده هستند، با ارزش است. چون آنها کاستی‌-ها و زشتی-‌های کردار حکمرانان، که آزاد هستند، و نیز کمبود-های اندیشه و آرمان-‌های اقلیت‌-های سیاسی دیگر را آشگار می‌سازند.
وجود گروه‌-ها و حزب‌-های سیاسی و گوناگون بودن آرمان-‌های آنها نشان جنبندگی و سازندگی در راه دگرگون ساختن شیوه-‌ی حکومت اسلامی است. اگرچه جنبش اقلیت-‌ها سیاسی می‌تواند برای بررسی و بازسازی فرهنگ ایران هم پرارزش باشد ولی هر دگرگونی در حکومت اسلامی نشان پیشرفت فرهنگی نیست بلکه نشان درماندگی و پسماندگی احکام این شریعت است.
اقلیت-‌های سیاسی بیشتر بخش-‌های پیکر حکومت را از دیدگاه سیاسی‌-ی خود بررسی می‌کنند و براین باورند که با اندکی دگرگونی در ساختار این بخش‌-ها می‌توانند آزادی و راستی را در کشور بگسترانند. آنها بیشتر در فکر دگرگون ساختن شیوه-‌ی فرمانروایی هستند نه در اندیشه-‌ی دگرگون ساختن فرهنگ کشورآرایی.
بینش، جهان‌-بینی یا تصور مردم از سامان کشورآرایی از فرهنگی است که از دانش و آگاهی‌-های تاریخی و تجربی آن مردم روییده باشد نه آن شیوه‌ای است که آن را شریعتی برای آنها پیش-‌نویس یا کسی از تجربه‌-ی بیگانگان و رنوشت-‌برداری کرده باشند.
بر خلاف روشنفکر سیاسی، که بیشتر به سیاست-پیشه گفته می‌شود، یک روشن‌-اندیش آرمان فرمانروایی ندارد او پیوسته در مورد تضاد-های درون هر پدیده-‌ی اجتماعی اندیشه می‌کند. او گاهی، از راه جویندگی، بُن-‌مایه-‌های این تضاد-ها را بررسی و در این راه به ارزش-‌ها، اندیشه-‌ها، بینش-‌ها و دانستنی-‌هایی برخورد می‌کند. ارزش-‌های تازه‌-ای که گاهی از سوی یک روشن‌-اندیش یافته می‌شوند در اجتماعی، که آشفتگی-‌ی فرهنگی در آن گسترده شده است، کاربرد و توان روییدن ندارند.
اجتماعی که به آشفتگی-‌ی فرهنگی دچار باشد، ساختار هر پدیده-‌ای در آن جامعه، ناهنجار و ناآرام است. با دگرگون ساختن و تنش-زدایی در هر پدیده‌-ای از آن اجتماع به ناآرامی و تنش در میان پدیده‌-های دیگر افزوده می‌شود. این است که برخی از اندیشه-‌های نوین، هراندازه هم که پرارزش حتا گره‌-گشا باشند، نمی‌توانند به آسانی در آن آشفتگی رخنه کنند.

درد-های کهنه‌-ی اجتماع بخش‌-های آشفته-‌ی پیکر جامعه را پر کرده-‌اند، برای درمان درد-های کهنه نیاز به ساختار نوینی است که پیکر جامعه را در بر بگیرد.
روشن‌-اندیش جویای راه همآهنگ ساختن آشفتگی-‌های جامعه نیست او بیشتر به ریشه-‌های آن آشفتگی‌-ها می‌پردازد و آنها را از دیدگاه خود، که این دیدگاه برای دیگران روشن نیست، آشگار می‌کند. بررسی و شناسایی بُن-‌مایه-‌های آشفتگی در اجتماع نیاز به گذشتن و کنارزدن لایه‌-هایی دارد که در درازای هزاره-‌ها زمینه-‌های ذهنی و برداشت-‌های فرهنگی-‌ی مردم را آلوده کرده‌-اند. ولی پاک کردن ذهن همگان، از این لایه-‌های آلوده، نیاز به زمان و زمینه-‌ای دارد که نمی‌تواند، آن زمینه را در آشفتگی‌-های اجتماعی، بارور کرد. بنا براین سیاست-پیشه می‌تواند بینش و اندیشه-‌ی یک روشن‌-اندیش را شناسایی کند و از ارزش-‌های آنها بهره گیری کند ولی هر اندیشه‌-ی پرارزشی بدون آمادگی‌-ی فرهنگی در اجتماع نمی‌تواند فرهنگ کشورآرایی حتا شیوه-‌ی فرمانروایی را دگرگون سازد.
برخورد کردن به تضاد-های درون جامعه یا برخورد به آشفتگی در درون یک ایدئولوژی تنها یک بررسی، یک برداشت، یک ژرفنگری یا یک پرسش است. یک پژوهشگر بُن-مایه-‌های یک بینش را می‌یابد و هنجار و ناهنجاری درون آنها را آشگار می‌سازد. بازده‌-ی اندیشه-‌ی یک روشن-‌اندیش یا پژوهشگر فرهنگی می‌تواند برای روشنفکران سیاسی برانگیزنده باشد، که آنها بتوانند از تضاد-های خواسته-‌ها و آرزو-های خود بکاهند، ولی نباید این برآیند با آرمان-‌های آنها همسو باشد.
گاهی اندیشه‌-ای نو سال-ها خاموش می‌ماند تا زمینه-‌ای برای شکفتن آن فرارسد و گاهی هم آن اندیشه هیچگاه نمی‌تواند زمینه‌-ای را برای روییدن و بارور شدن پیدا کند. البته گاهی اندیشه‌-ای که امروز در اجتماعی سرد و خاموش مانده است در زمانی دیگر، که زمینه رشد و فرهنگ اجتماع برای گرفتن آن فراهم شود، آن اندیشه اجتماع را به جنبش برمی‌انگیزد، در ذهن آن اجتماع جای می‌گیرد، در اندک زمانی می‌روید و گسترده می‌شود.
روشن‌-اندیش از دیدگاه خود تضاد-ها و ناهمآهنگی-‌های پدیده-‌های اجتماعی را، براساس آگاهی‌-هایی که دارد، بررسی می‌کند. این به آن معنی نیست که برآیند اندیشه-‌های یک روشن‌-اندیش می‌تواند از هر دیدگاهی راست و درست یا همیشه سودبخش باشد. ولی روشن-اندیش به سود و زیان بازده-‌ی اندیشه-‌ی خود برخورد نمی‌کند او از تازگی و یافته-‌های اندیشه‌-اش سرخوش است. این است که روشنفکران سیاسی می‌تواند، برای رسیدن به فرمانروایی، تنها با برخی از اندیشه-‌های نوین هم آوایی کند. سیاست-پیشه، پس از پیروزی، برای فرمانروایی نیاز به آرامش ذهن و فرمانبرداری در مردم دارد.
اندیشه‌-ی روشن پیوسته در زایندگی و نوشوندگی است ولی شیوه‌-های فرمانروایی زود کهنه می‌شوند. این است که فرمانروایان نمی‌خواهند شراره-‌ی نوینی درون خاموش مردم را روشن کند. از این روی سیاست-پیشگان هنگامی که به فرمانروایی برسند از پیشرفت-‌های فرهنگی که به آزاد-اندیشی بپیوندند هراس دارند آنها تا زمانی آزاد-اندیشی را ستایش می‌کنند که اندیشه‌-ی آنها هم گرفتار، یعنی در اقلیت، باشد.
یک سیاست-پیشه پدیده-‌هایی را در درون جامعه و در ذهن مردم می‌جوید، که مردم خواهان دگرگونی‌-ی آنها باشند، او دگرگون ساختن آن پدیده-‌ها را در دستور کار خود می‌گذارد تا مردم او را در راه رسیدن به فرمانروایی یاری کنند، او به درستی و نارستی آن پدیده‌-ها برخورد نمی‌کند. او حتا توانایی و ناتوانی‌-های خود را، برای دگرگون ساختن آن پدیده‌-ها، نمی‌سنجد و تنها به مشروعیت داشتن حکومتی، که او می‌خواهد به آن برسد، می‌اندیشد.

سیاست-پیشه می‌پندارد: اگر او به حکمرانی برسد می‌تواند به دلخواه جامعه را دگرگون سازد.
یک پژوهشگر فرهنگی از اندیشیدن، در مورد ناهمآهنگی‌-های درون و در ذهن جامعه، یافته-‌ها و ارزش‌-های تازه‌-ای را پرورش می‌دهد او به کارکرد و ناسازگاری آن ارزش-‌ها با ساختار اجتماع برخورد نمی‌کند. برخی از پژوهشگران فرهنگی می‌توانند دشواری-‌ها و گره-‌های کوری که در درازای زمان سامان اجتماع را آشفته کرده‌اند شناسایی کنند ولی آنها گره-گشای آن دشواری‌-ها نیستند. چون پژوهشگر فرهنگی تنها گره‌-های کور و درد-های کهنه را در اجتماع شناسایی می‌کند ولی گشودن این گره‌-ها و درمان این درد-ها در خور پژوهش نیستند. چون پژوهش در مورد بازده‌-ی پدیده-‌ای فرهنگی، که شاید در آینده پیدایش یابد، باید به آیندگان واگذار شود. روشن‌-اندیش براین باور است که تنها با دگرگون شدن فرهنگ مردم شیوه-‌ی کشورآرایی‌-ی آنها دگرگون خواهد شد.
[کاریکاتور-ها از:
روزنامه-ی فکاهی «حاجی بابا»، چاپ در آمریکا - سال 1358-1980]

مـردو آنـاهيــد
٣ آذر ۱٣٨۵
۲۴ نوامبر ۲۰۰۶
دریافت بازتاب از دیدگاه خوانندگان[+]